Χανιά: Εκπαιδευτικός έμεινε με την κόρη της σε σκηνή γιατί δεν έβρισκε σπίτι

Μια νεοδιόριστη εκπαιδευτικός στον Αποκόρωνα Χανίων, βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα πρόβλημα που οι περισσότεροι εργαζόμενοι γνωρίζουν από πρώτο χέρι: τη στεγαστική κρίση. Η θεατρολόγος και μουσικός με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, διορίστηκε στο Δημόσιο Σχολείο Καλυβών, όμως, παρά τις προσπάθειες της, δεν κατάφερε να βρει κατοικία για την ίδια και την τετράχρονη κόρη της και έτσι έμενε σε μια σκηνή σε κάμπινγκ στους Αγίους Αποστόλους στα Χανιά. Ωστόσο, γνωρίζοντας πως αυτή δεν είναι η ιδανική λύση για την προστασία της ίδιας αλλά κυρίως της κόρης της, απηύθυνε δημόσια έκκληση σε όποιον μπορεί να παραχωρήσει ένα μέρος γης, είτε αυλή είτε χωράφι, για να μπορεί να βάλει το αυτοκίνητο και τη σκηνή!

Η δημοσιοποίηση της υπόθεσης,  κινητοποίησε τον Δήμο Αποκορώνου, ο οποίος προσέφερε προσωρινή στέγη στην εκπαιδευτικό στο Παρθεναγωγείο Βάμου. Αυτή η λύση έδωσε προσωρινή ανάσα στην οικογένεια, όμως το βαθύτερο πρόβλημα φαίνεται να παραμένει. Καθώς δεν είναι η μόνη εκπαιδευτικός που αντιμετωπίζει πρόβλημα στέγασης. Αφορά το παράδοξο μιας χώρας που διορίζει ανθρώπους για να στελεχώσουν τα σχολεία της, αλλά δεν φροντίζει αν πράγματι αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να κατοικήσουν στον τόπο όπου τους στέλνει. Ειδικά σε τουριστικές περιοχές η εύρεση κατοικίας αποτελεί από μόνο του σπαζοκεφαλιά για δυνατούς και τυχερούς κυρίως λύτες! Τα σπίτια μετατρέπονται σε ολοένα και περισσότερο σε τουριστικά καταλύματα και οι άνθρωποι που καλούνται να εργαστούν εκεί δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να κατοικήσουν εκεί.

Εντωμεταξύ, το πιο παράδοξο είναι πως μιλάμε για ανθρώπους απαραίτητους για να λειτουργήσει ένας τόπος και ειδικά όταν είναι επαρχία: εκπαιδευτικοί, γιατροί και εργαζόμενοι σε υπηρεσίες όπως πυροσβέστες, αστυνομικοί. Τους ζητάμε να είναι παρόντες αλλά συχνά δεν τους προσφέρουμε ούτε στέγη, για να μην αναφερθούμε στις οικονομικές απολαβές , που είναι δυσανάλογες των πτυχίων , της εμπειρίας και του κόστους διαβίωσης!

Πώς μπορεί ένας άνθρωπος, που μένει σε σκηνή, να εργαστεί, να μεγαλώσει το παιδί του και να ζήσει με αξιοπρέπεια τέλος πάντων;

Ένας εκπαιδευτικός δεν χρειάζεται «φιλοξενία». Ούτε μπορεί να στηριχθεί στην καλή πίστη των συμπολιτών του για να ζήσει. Χρειάζεται μισθό που να του επιτρέπει να πληρώνει ένα σπίτι, το οποίο φυσικά θα είναι διαθέσιμο καθ’ όλη τη χρονιά και δεν θα δίνεται στο βωμό του τουρισμού.