Κάποτε —και όχι, δεν αναφέρομαι στην εποχή των δεινοσαύρων—, μια ερωτική στιγμή τελείωνε όταν και οι δύο ή ένας εκ των δύο, τέλος πάντων, έφτανε σε κορύφωση. Ένα φιλί έμενε στο στόμα, ένα βλέμμα έμενε στο μυαλό, ένα μήνυμα χανόταν κάπου ανάμεσα στα υπόλοιπα και μια νύχτα γινόταν ανάμνηση και αφορμή για τρελό repeat στο μυαλό το βράδυ πριν τον ύπνο. Δεν υπήρχε απαραίτητα τρόπος να ξαναδούμε ακριβώς τι ειπώθηκε, τι στάλθηκε ή πώς ξεκίνησε ένα φλερτ. Όσο καλά και να είχαμε κρατήσει το σκηνικό εκείνο στο μυαλό, πάντα ξέφευγαν κάποιες λεπτομέρειες.
Πλέον, έχοντας περάσει για τα καλά σε μια άλλη εποχή, το να κρατήσουμε ζωντανή μια ερωτική στιγμή μοιάζει παιχνιδάκι! Ανατρέχεις εύκολα στις προηγούμενες συνομιλίες, στις φωτογραφίες και στα βίντεο που ανταλλάχθηκαν στη φάση που ο ερωτισμός ήταν στο κόκκινο.
Μια φωτογραφία που στάλθηκε αργά το βράδυ. Ένα μήνυμα που γράφτηκε με περισσότερη τόλμη απ’ όση θα είχαμε βλέποντας τον άλλο κατά πρόσωπο. Μια συνομιλία που ξεκίνησε αθώα και κάπου στην πορεία απέκτησε άλλο νόημα. Ένα νόημα πιο πικάντικο, πιο ερωτικό. Η εξιστόρηση μιας πιθανής ερωτικής συνεύρεσης και του τι μπορεί να περιελάμβανε αυτή η επαφή. Μια εξιστόρηση ερωτικής επιθυμίας, βγαλμένη από ερωτική ταινία, που σκοπό είχε να ανάψει τα αίματα και που δεν προοριζόταν να τη διαβάσει κανείς άλλος.
Πλέον, όλα μπορούν πολύ εύκολα να γίνουν αρχείο στο κινητό. Και, φυσικά, δεν θα υπήρχε πρόβλημα αν έμεναν εκεί. Τι γίνεται, όμως, όταν το sexting ακολουθείται από την αίσθηση πως αυτά που λέμε δεν μένουν στον άμεσα ενδιαφερόμενο, αλλά μπορεί να έχουν, άθελά μας, παραπάνω από έναν παραλήπτη; Πόσο αυθόρμητες και αφιλτράριστες είναι οι σεξουαλικές μας επιθυμίες απέναντι στο άτομο που μας ενδιαφέρει τελικά;
Αν γνωρίζει πως κομμάτια της καυλάντας θα γίνουν screenshots που θα σταλθούν σε κολλητούς, θα σχολιαστούν και θα συζητηθούν; Αν στο πίσω μέρος του μυαλού υπάρχουν ο φόβος και η αίσθηση πως περνάει κάποιου είδους casting από τους ανθρώπους εκείνους που άτυπα συστάθηκαν ως επιτροπή των σεξουαλικών μας εμπειριών; Πόσο μπορεί κάποιος να αφεθεί πραγματικά στη στιγμή και να το απολαύσει;
Αν το να πεις αυτό που πραγματικά θέλεις να συμβεί κατά τη διάρκεια του σεξ, αυτό που σε ανάβει, ρε παιδί μου, και στο μυαλό τριγυρνάει η σκέψη πως αυτά θα τα δει και κάποιος άλλος, άρα χρειάζεται να πεις κάτι να εντυπωσιάσεις και όχι απαραίτητα να εκφράσεις τις πραγματικές φαντασιώσεις, πόσο αληθινό είναι;
Από τη μια, βέβαια, σε περιπτώσεις απλής ερωτικής εκτόνωσης δεν σε ενδιαφέρει και τόσο. Όμως, τι γίνεται με τον σταθερό σεξουαλικό σύντροφο;
Σίγουρα, κάπου εδώ θα χρειαστεί να μπει και το κομμάτι της εμπιστοσύνης και μιας «άτυπης συμφωνίας μεταξύ των δύο» πως αυτά που λέγονται και οι φωτογραφίες που στέλνονται μένουν εκεί.
Γιατί, τελικά, το θέμα δεν είναι μόνο αν θα μείνει ένα screenshot στο κινητό κάποιου. Το θέμα είναι τι σημαίνει για την ίδια την οικειότητα το γεγονός ότι υπάρχει η δυνατότητα να μη μείνει μεταξύ δύο ανθρώπων.
Γιατί το sexting, όπως και κάθε άλλη μορφή οικειότητας, χρειάζεται την αίσθηση ότι υπάρχει ένας ασφαλής χώρος. Ότι μπορείς να πεις κάτι λίγο πιο τολμηρό, να δείξεις μια πλευρά σου που δεν δείχνεις εύκολα, να παραδεχτείς μια επιθυμία χωρίς να σκέφτεσαι αν αύριο θα γίνει αντικείμενο σχολιασμού.
Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη αλλαγή που έφερε το screenshot στο sexting δεν είναι ότι μας έδωσε τη δυνατότητα να κρατάμε τις στιγμές μας. Ίσως να είναι το γεγονός πως μας έκανε να αναρωτιόμαστε, πριν καν τις ζήσουμε, ποιος άλλος μπορεί να τις δει.
Συντάκτης: Αθηνά Συντυχάκη - Θάνου
