Πόσες φορές είμαστε σε παρέες και ακούμε τη λέξη «cringe»;
«Πωωω, άμα του το πω αυτό θα είναι cringe.»
«Πωωω, cringeάρω με αυτό που είπες τώρα.»
Και ειδικά όταν μιλάμε για συναισθηματικά φορτισμένες λέξεις ή γενικά για συναισθήματα, εκεί λες και cringeάρει όλο το σύμπαν για κάποιον ανεξήγητο λόγο. Λες «μου έλειψες» και ξαφνικά χρειάζεται να αλλάξεις χώρα, ταυτότητα και ίσως και ήπειρο. Και αυτό με βάζει σε σκέψεις, όπως πολλά πράγματα εδώ που τα λέμε.
Από πότε είναι cringe να αισθανόμαστε και να λέμε αυτό που νιώθουμε; Μήπως έχουμε γίνει τόσο κυνικοί, που οποιοδήποτε συναίσθημα μας τρομάζει και το βαφτίζουμε «cringe»; Τι είναι τελικά πιο cringe; Να νιώθεις ή να φοβάσαι να πεις αυτό που νιώθεις; Γιατί όλοι νιώθουμε. Όλοι έχουμε συναισθήματα. Ακόμα κι αυτοί που συμπεριφέρονται λες και έχουν κάνει mute ολόκληρο το συναισθηματικό τους σύστημα.
Ίσως αυτό που φοβόμαστε περισσότερο να είναι η έκθεση των συναισθημάτων μας. Το να καταλάβει ο άλλος ότι τον νοιαζόμαστε, ότι μας ενδιαφέρει, ότι τρέφουμε συναισθήματα γι’ αυτόν. Γιατί όταν το δείχνεις, εκτίθεσαι. Δείχνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου που δεν μπορείς να ελέγξεις απόλυτα.
Και ίσως αυτό να μας τρομάζει.
Γιατί άλλο να νιώθεις κάτι μόνος σου, ήσυχα και ωραία, και άλλο να το ξέρει και ο άλλος. Εκεί ξαφνικά αρχίζει το overthinking: «Μήπως είπα πολλά; Μήπως το παράκανα; Μήπως φάνηκα πολύ διαθέσιμος; Μήπως έπρεπε να περιμένω; Μήπως ήταν cringe;». Και κάπως έτσι, αντί να εκφραζόμαστε, κάνουμε ολόκληρο συμβούλιο με τον εαυτό μας πριν στείλουμε ένα «σε σκέφτηκα». Αναλύουμε τελείες, χρόνους απάντησης, emojis, μέχρι και το αν το «καληνύχτα» ήταν υπερβολικά ζεστό. Λες και κάθε συναίσθημα χρειάζεται στρατηγική επικοινωνίας.
Όμως, με αυτόν τον τρόπο, δεν δίνουμε στον εαυτό μας την ελευθερία να εκφράσει αυτό που νιώθει. Δεν του επιτρέπουμε να φερθεί όμορφα, να δείξει ενδιαφέρον, να νοιαστεί πραγματικά για έναν άλλον άνθρωπο.
Λες και πρέπει να είμαστε αναίσθητοι απέναντι στους ανθρώπους. Λες και το να δείξεις ότι νοιάζεσαι σε κάνει αδύναμο. Λες και πρέπει συνέχεια να κρατάμε αποστάσεις για να μη φανεί ότι κάποιος μας επηρεάζει.
Κι εδώ έρχεται το βασικό ερώτημα:
Γιατί είναι cringe να νοιάζεσαι;
Γιατί το να συμπεριφερόμαστε όμορφα και με σεβασμό στον άλλον από την αρχή θεωρείται cringe; Γιατί το να δείξεις ενδιαφέρον, να ρωτήσεις αν είναι καλά, να θυμηθείς κάτι που σου είπε, να κάνεις μια όμορφη κίνηση ή απλώς να είσαι εκεί για κάποιον θεωρείται υπερβολή; Δηλαδή πού ακριβώς φτάσαμε; Στο να θεωρούμε υπερβολική πολυτέλεια το στοιχειώδες ενδιαφέρον;
Και κάπου εδώ υπάρχει και μια αντίφαση. Όλοι θέλουμε να μας προσέχουν. Όλοι θέλουμε να νιώθουμε ότι κάποιος μας σκέφτηκε. Ότι θυμήθηκε κάτι μικρό που είπαμε. Ότι ενδιαφέρθηκε να μάθει αν είμαστε καλά. Ότι δεν μας αντιμετωπίζει σαν κάτι προσωρινό και εύκολα αντικαταστάσιμο. Όταν όμως έρχεται η δική μας σειρά να το δείξουμε, ξαφνικά φοβόμαστε μήπως φανεί υπερβολικό.
Υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το να νοιάζονται για σένα; Και υπάρχει κάτι πιο σπάνιο; Αν ένας άνθρωπος σου βγάζει την ανάγκη να τον νοιαστείς, έχει ήδη πετύχει κάτι σημαντικό. Σου έχει δημιουργήσει ένα συναίσθημα. Έχει καταφέρει να σε κάνει να ενδιαφερθείς πραγματικά.
Και ίσως αυτό αξίζει να το δώσεις.
Χωρίς να φοβάσαι.
Χωρίς να αυτοκρίνεσαι.
Χωρίς να σκέφτεσαι συνέχεια αν αυτό που κάνεις είναι «πολύ» ή αν θα σε πουν cringe.
Απλώς να νοιαστείς. Να προσέξεις. Να νιώσεις. Γιατί τι ακριβώς φοβόμαστε; Ότι κάποιος θα αισθανθεί άβολα με τα δικά μας συναισθήματα; Ότι θα καταλάβει ότι έχει σημασία για εμάς; Ότι μπορεί να μη νιώσει το ίδιο; Ναι, μπορεί. Το να εκφράζεις ένα συναίσθημα δε σημαίνει ότι θα πάρεις πάντα την απάντηση που θέλεις. Αλλά τουλάχιστον σημαίνει ότι υπήρξες ειλικρινής με αυτό που ένιωσες. Και γιατί αυτό πρέπει να είναι κάτι κακό;
Ίσως τελικά το πιο δύσκολο δεν είναι να νιώθουμε. Το δύσκολο είναι να έχουμε το θάρρος των συναισθημάτων μας. Να παραδεχόμαστε ότι κάποιος μας νοιάζει και να μη φοβόμαστε να το δείξουμε. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ίσως αν νοιαζόμασταν λίγο περισσότερο ο ένας για τον άλλον και φοβόμασταν λίγο λιγότερο να το δείξουμε, να ζούσαμε σε μια καλύτερη κοινωνία.
Κι αν το να νοιάζεσαι είναι cringe, τότε ίσως δεν είναι το cringe το πρόβλημα.
Συντάκτης: Ερμιόνη Φράγκου
