Στη ζωή μας πάντα καλούμαστε να διαλέξουμε ένα δρόμο. Είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, οι επιλογές που κάνουμε μας οδηγούν σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο καθημερινότητας. Από μικροί προσπαθούμε να μπούμε στη διαδικασία να βρούμε τι μας αρέσει, τι μας εμπνέει, τι μας γεμίζει, τι θέλουμε να κάνουμε, έτσι ώστε να βρούμε όσο πιο σύντομα ή εύκολα γίνεται αυτόν τον δρόμο. Δεν είναι όμως για όλους τόσο απλό.
Δυστυχώς, τα ερεθίσματα γύρω μας είναι τόσα πολλά, που θέλουμε να δοκιμάσουμε λίγο από όλα. Θες από περιέργεια; Θες από ζήλια επειδή το έκανε κάποιος γνωστός μας; Θες απλά από μια παρόρμηση της στιγμής; Θέλουμε να βουτήξουμε το δαχτυλάκι μας παντού. Αυτό, ωστόσο, καταλήγει να λειτουργεί παραπλανητικά και να μας μπερδεύει, όταν έρχεται η ώρα να επιλέξουμε αυτό που θα ακολουθήσουμε. Το κόστος; Καμιά φορά ανεκτίμητο για αυτό κράτα σημειώσεις. Ο χρόνος που χάνουμε παίρνοντας μια γεύση από όλα χωρίς να βρίσκουμε πραγματικά την απάντηση που ψάχνουμε, δε γυρίζει πίσω.
Προτιμήσεις. Αν δοκιμάσουμε εκατό διαφορετικά πράγματα, υπάρχουν αυτά που κάπως θα έχουμε ξεχωρίσει. Πάντα συμβαίνει αυτό θέλοντας και μη. Το βλέπουμε από τα φαγητά που μας αρέσουν, που δεν είναι όλα μα έχουμε 3,4 ή και 5 αγαπημένα που πάντα μας δυσκολεύουν. Το βλέπουμε όταν πάμε για ψώνια που στο τέλος με βάση κάποια κριτήρια οι επιλογές μας μειώνονται σε έναν αριθμό διαχειρίσιμο. Το βλέπουμε στα χόμπι μας που στο τέλος κάνουμε αυτό που μας προσφέρει τα περισσότερα.
Οι προτιμήσεις λοιπόν είναι γεγονός. Αποτελούν τη σωτηρία μας, όταν δυσκολευόμαστε να βρούμε τι μας εκφράζει μέσα σε αυτό το χάος επιλογών που μας περιβάλλει. Το μυαλό ξέρει που ξεκουράζεται, που χαλαρώνει, που λειτουργεί σε υπερδιέγερση και που απελευθερώνεται. Το σώμα ακολουθεί σε αυτή την περίπτωση.
Τι γίνεται, όμως όταν οι προτιμήσεις μας είναι τόσο απροσδιόριστες όσο και τα χίλια πράγματα που θα μπορούσαμε να είμαστε, να γίνουμε και να κάνουμε; Ξεκινάμε με αρνητικό πρόσημο. Δηλαδή; Βάζουμε κάτω όλα αυτά που ξέρουμε πως δεν είμαστε, δεν θέλουμε να γίνουμε και δεν ανεχόμαστε να κάνουμε. Απλό; Περισσότερο από όσο νομίζουμε εκ πρώτης όψεως. Δύσκολο; Θα φανεί.
Υπάρχουν πολλά εκεί έξω που ο καθένας από εμάς δε θέλει να γίνει. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να βρεις τον εαυτό σου. Τον πραγματικό σου εαυτό που φτάνει στο δικό του επίπεδο ολοκλήρωσης. Ψάχνουμε τα χαμένα μας κομμάτια για να φτιάξουμε ένα παζλ που θα μας δείξει τον δρόμο που είναι φτιαγμένος για εμάς και που μπορούμε να τον περπατήσουμε. Είναι το μόνο δίκαιο σε αυτή τη ζωή να περπατάμε ως η καλύτερη εκδοχή μας και όχι σαν κάποιος άλλος, σαν ένα κοστούμι που μας φόρεσαν και ξεχάσαμε να βγάλουμε.
Πολλές μέρες αναρωτιόμαστε ποιοι είμαστε και τι κάνουμε. Τώρα ήρθε η ώρα να το αλλάξουμε. Να το δούμε διαφορετικά για να βρούμε εκείνα τα κομμάτια του παζλ που θα μας πάνε ίσως πιο βαθιά.
“Τί δεν είμαι”; Είναι μια ερώτηση τόσο απλή, που όμως αν την διερωτηθούμε όντως, είναι τρομακτική. Γιατί η απάντηση δεν θα είναι για κάτι που θέλουμε να ακούσουμε. Στην πραγματικότητα μπαίνουμε στη διαδικασία να αναγνωρισουμε τα όρια που όντως έχουμε. Δεν είμαστε όλοι συνεπείς ή συνεργάσιμοι ή επικοινωνιακοί για παράδειγμα. Κάποιος μπορεί να μην είναι φτιαγμένος για σύζυγος ή γονέας. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν, να κρατάς πίσω κάποιον που είναι και θέλει να γίνει. Ούτε να προσποιείσαι πράξεις και συναισθήματα. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία βγαίνουμε από το φαίνεσθαι και μπαίνουμε στο “είναι”.
Ο πυρήνας του καθένα από εμάς είναι μοναδικός και διαφορετικός ναι, όμως αποτελείται από θετικά και αρνητικά σωματίδια για να μένει σε κίνηση. Αυτή την κίνηση έχουμε καταφέρει να μηδενίζουμε, όταν πιέζουμε να βγούνε προς τα έξω τα θετικά που νομίζουμε πως έχουμε ή θα θέλαμε να είχαμε και κρύβουμε κάτω από το χαλάκι τα αρνητικά που όντως υπάρχουν. Χάνουμε τον χαρακτήρα μας και κυνηγάμε όνειρα που θα είχε κάποιος άλλος. Αυτός που έχει τα χαρακτηριστικά που εμείς απλά υποκρινόμαστε και ονομάσαμε δικά μας.
Όχι, δεν τα υποκρινόμαστε από κακία η ζήλια απαραίτητα. Κάποιοι ίσως ναι. Οι περισσότεροι όμως, μάθαμε πως για να γίνουμε αρεστοί, επιτυχημένοι, σημαντικές φιγούρες στον περίγυρο, θα πρέπει να έχουμε συγκεκριμένα γνωρίσματα και να ακολουθήσουμε συγκεκριμένη πορεία. Έτσι όμως, παρεκκλίνουμε από τη δική μας και για αυτό ζούμε ζωές που προορίζονται για κάποιον άλλον. Για αυτό ζούμε δυστυχισμένοι. Για αυτό μένουμε μισοί. Γιατί ο πυρήνας μας καταπλακώνεται από τα καθώς πρέπει του κοσμάκη και σβήνει τα δικά του μοναδικά μοτίβα και δεδομένα που θα τον έκαναν να λάμψει και να βρει την ευτυχία του.
Ας κάνουμε λοιπόν αυτή τη μαγική ερώτηση στους εαυτούς μας. Οι απαντήσεις που θα βρούμε μπορεί και να μας σοκάρουν, όμως ο δρόμος που θα διαλέξουμε μετά από αυτό, θα είναι πολύ διαφορετικός από εκείνον που θα διαλέγαμε εάν δεν είχαμε όσο το δυνατόν περισσότερες απαντήσεις θα γινόταν. Αυτό ψάχνουμε. Απαντήσεις. Όλες δε θα τις έχουμε ποτέ. Κάποιες όμως, βρίσκονται μέσα μας και είναι οι πιο σημαντικές για να γίνουμε, επιτέλους, αυτοί που είμαστε.
Συντάκτης: Βάσω Πατρώνη
