Λίγες ημέρες πριν κλείσει τα 80, η Σούζαν Σάραντον βρέθηκε με χειροπέδες στους δρόμους της Νέας Υόρκης, επειδή συμμετείχε σε διαδήλωση κοντά στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών, λίγο πριν από την ομιλία του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
Η ηθοποιός συμμετείχε μαζί με άλλους διαδηλωτές σε καθιστική διαμαρτυρία, κρατώντας πλακάτ με τα συνθήματα «Σταματήστε να εξοπλίζετε το Ισραήλ» και «Βάλτε τέλος στη γενοκτονία». Σύμφωνα με την Αστυνομία της Νέας Υόρκης, οι συγκεντρωμένοι κλήθηκαν να αποχωρήσουν, αλλά συνέχισαν να μπλοκάρουν τη διασταύρωση, με αποτέλεσμα αρκετοί από αυτούς να τεθούν υπό κράτηση. Σε βίντεο του Γαλλικού Πρακτορείου διακρίνονται αστυνομικοί να περνούν χειροπέδες στη Σάραντον.
Μια γυναίκα σχεδόν 80 ετών, βραβευμένη με Όσκαρ, με μια καριέρα που δε χρειάζεται ούτε προβολή ούτε επιβεβαίωση, να κάθεται στο οδόστρωμα και να συλλαμβάνεται επειδή αρνήθηκε να κάνει στην άκρη. Αυτό, παιδιά, είναι badass. Όχι τα πέτσινα μπουφάν, τα θυμωμένα βλέμματα στον φακό και τα προσεκτικά επιμελημένα quotes περί «επανάστασης». Badass είναι να έχεις πραγματικά κάτι να χάσεις και να μιλάς παρ’ όλα αυτά. Να γνωρίζεις ότι η θέση σου μπορεί να σου κοστίσει συνεργασίες, χρήματα, αποδοχή και δημόσια συμπάθεια, αλλά να μην την καταπίνεις για να παραμείνεις αρεστός.
La actriz Susan Sarandon fue detenida durante una protesta en Nueva York para exigir el fin del suministro de armas a Israel.
Sigue la cobertura en nuestro LiveBlog: https://t.co/XvbrsSRvRF
Video: Reuters https://t.co/h2IxrIR2PO
— N+ UNIVISION (@nmasunivision) September 24, 2026
Η Σούζαν Σάραντον γνωρίζει πολύ καλά αυτό το κόστος. Πριν από λίγες εβδομάδες αποκάλυψε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας ότι εξακολουθεί να χάνει ρόλους λόγω της δημόσιας στήριξής της στους Παλαιστινίους. Το 2023 απομακρύνθηκε και από το πρακτορείο που την εκπροσωπούσε έπειτα από δηλώσεις της σε φιλοπαλαιστινιακή συγκέντρωση. Κι όμως, δεν επέλεξε τη σιωπή.
Γιατί είναι εύκολο να είσαι πολιτικοποιημένος όταν το μήνυμα που ανεβάζεις έχει ήδη εγκριθεί από τον μάνατζερ, το brand, τον χορηγό, το κοινό και το τμήμα δημοσίων σχέσεων. Είναι εύκολο να δηλώνεις ότι «πιστεύεις στην αγάπη», ότι «όλοι είμαστε ίσοι» και ότι «πρέπει να είμαστε καλοί άνθρωποι». Ποιος θα διαφωνήσει, άλλωστε; Ποιος θα σου κόψει μια διαφήμιση επειδή είπες ότι προτιμάς την ειρήνη από τον πόλεμο, χωρίς να αναφέρεις ποιος βομβαρδίζει ποιον;
Η πραγματική θέση αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνουν οι γενικότητες. Όταν λες ονόματα. Όταν δείχνεις ευθύνες. Όταν επιλέγεις να σταθείς δίπλα σε ανθρώπους τους οποίους η βιομηχανία θα προτιμούσε να μην αναφέρεις καθόλου. Και αυτό είναι κάτι που λείπει τραγικά από τη σύγχρονη τέχνη. Έχουμε γεμίσει καλλιτέχνες-βουτυρόπαιδα, γυαλισμένους, συμπαθείς, αποστειρωμένους και απολύτως ακίνδυνους. Καλλιτέχνες τύπου Εντ Σίραν: χαμογελαστοί, ευγενικοί, εύπεπτοι, έτοιμοι να τραγουδήσουν άλλη μία μπαλάντα για τον γάμο σου χωρίς ποτέ να διακινδυνεύσουν να σου χαλάσουν τη διάθεση με κάτι πραγματικά άβολο.
Καμία προσωπική έχθρα με τον Εντ Σίραν. Μια χαρά γράφει τα τραγούδια του, μια χαρά γεμίζει τα στάδια και πιθανότατα είναι εξαιρετικός άνθρωπος. Αλλά η τέχνη δεν γίνεται να είναι μόνο μουσική υπόκρουση για προτάσεις γάμου, πρώτους χορούς και βίντεο στο TikTok κι όταν καλείσαι να τοποθετηθείς γιατί έφυγε ο συνεργάτης σου νύχρτα για τις πολιτικές του θέσεις, να λες γενικόλογες βλακείες. Οι καλλιτέχνες δεν είναι διακοσμητικά μαξιλάρια, ούτε δουλειά τους είναι να κάθονται όμορφα στον καναπέ χωρίς να ενοχλούν κανέναν.
Η τέχνη υπήρξε πάντοτε πολιτική, ακόμη και όταν προσποιούνταν ότι δεν είναι. Η σιωπή μπροστά σε όσα συμβαίνουν γύρω μας δεν αποτελεί ουδετερότητα. Είναι κι αυτή μια επιλογή — απλώς η πιο βολική, η πιο ασφαλής και η πιο προσοδοφόρα.
Κανείς δεν απαιτεί από κάθε ηθοποιό ή τραγουδιστή να μετατραπεί σε πολιτικό αναλυτή. Ούτε σημαίνει ότι μια άποψη αποκτά μεγαλύτερη αξία μόνο και μόνο επειδή την εξέφρασε ένας διάσημος. Όταν, όμως, διαθέτεις ένα τεράστιο δημόσιο βήμα, η επιλογή να το χρησιμοποιήσεις για κάτι πέρα από την προώθηση της επόμενης δουλειάς σου έχει σημασία. Ειδικά όταν γνωρίζεις ότι θα υπάρξουν συνέπειες.
Η Σούζαν Σάραντον δεν ανακάλυψε τώρα τον ακτιβισμό. Έχει βρεθεί επανειλημμένα σε διαδηλώσεις και έχει πάρει δημόσια θέση για τον πόλεμο, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τους εργαζομένους και την κοινωνική δικαιοσύνη. Το 2024 είχε ανέβει στη σκηνή διαδήλωσης κατά της ομιλίας του Νετανιάχου στο αμερικανικό Κογκρέσο, δηλώνοντας ότι «κανείς δεν είναι ελεύθερος μέχρι να είμαστε όλοι ελεύθεροι». Δε χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με κάθε δήλωση ή κάθε πολιτική της θέση για να αναγνωρίσει το προφανές: η γυναίκα δεν κάνει ακτιβισμό για την εικόνα της. Αντιθέτως, έχει πληρώσει την εικόνα, την εκπροσώπηση και κομμάτι της καριέρας της για τον ακτιβισμό της.
Στα 79 της, θα μπορούσε να βρίσκεται σε κάποιο πολυτελές σπίτι, να παραλαμβάνει τιμητικά βραβεία και να δίνει ακίνδυνες συνεντεύξεις για τις παλιές της ταινίες. Αντί γι’ αυτό, κάθεται στον δρόμο, αρνείται να αποχωρήσει και καταλήγει με χειροπέδες.
Κι αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του badass, τότε πραγματικά δεν ξέρουμε τι είναι.
Περισσότερες Σούζαν Σάραντον, λοιπόν. Περισσότεροι άνθρωποι της τέχνης με σπονδυλική στήλη, θέση και διάθεση να δυσαρεστήσουν. Και λιγότερα βουτυρόπαιδα που προσπαθούν να σώσουν τον κόσμο χωρίς να χάσουν ούτε έναν follower, ούτε έναν χορηγό, ούτε μία θέση στο playlist.
