Υπάρχει μια στιγμή στο σ3ξ που όλα δείχνουν πως το επόμενο δευτερόλεπτο θα είναι το τελευταίο της αναμονής. Κι όμως, αντί να βιαστείς, κάνεις χώρο για λίγο ακόμη. Χαμηλώνεις τον ρυθμό, σταματάς για μια ανάσα και αφήνεις την ένταση να μη λυθεί αμέσως. Αυτή είναι, με απλά λόγια, η ιδέα του edg1ng: πλησιάζεις στον οργ@σμό και καθυστερείς σκόπιμα την κορύφωση. Το όνομα ακούγεται σαν καινούργια εφεύρεση του διαδικτύου. Η περιέργεια που κρύβει, όμως, είναι παλιά: τι συμβαίνει όταν, για μία φορά, δεν κυνηγάς το τέλος;
Ας είμαστε ειλικρινείς. Έχουμε καταφέρει να κάνουμε ακόμη και το σ3ξ να μοιάζει με εξέταση που πρέπει να περάσουμε. Πόση ώρα κράτησε; Τελείωσες; Τελείωσε; Ήταν αρκετά έντονο; Κι αν κάποιος δεν φτάσει εκεί που περιμέναμε, η απόλαυση μπαίνει στην άκρη και αρχίζει η ανάκριση. Μήπως δεν με θέλει αρκετά; Μήπως έκανα κάτι λάθος; Το edg1ng μπαίνει στη μέση αυτής της βιασύνης και λέει κάτι σχεδόν προκλητικό: μπορεί να περνάς καλά χωρίς να προσπαθείς να φτάσεις κάπου όσο πιο γρήγορα γίνεται. Μπορεί να πλησιάζεις, να σταματάς και να εξακολουθείς να το θέλεις. Αρκεί η αναμονή να είναι επιλογή σου, όχι άλλη μία δοκιμασία στην οποία πρέπει να αποδώσεις.
Πώς γίνεται; Πλησιάζεις στην κορύφωση και, πριν φτάσεις εκεί, κόβεις για λίγο τον ρυθμό. Αφήνεις την ένταση να πέσει και, αν σου αρέσει, συνεχίζεις. Αυτό είναι όλο το μυστήριο πίσω από τη λέξη edg1ng. Μπορεί να το δοκιμάσει κάποιος μόνος του ή μαζί με άλλον άνθρωπο· δεν συνδέεται με μία συγκεκριμένη στάση ούτε έχει κανόνα για το πόσες φορές θα σταματήσεις. Το δύσκολο μέρος δεν είναι να μάθεις μια τεχνική. Είναι να καταλάβεις αν απολαμβάνεις πράγματι αυτή την παύση. Γιατί, αν το μόνο που σκέφτεσαι είναι πότε επιτέλους θα τελειώσει το παιχνίδι, έχεις κάθε δικαίωμα να σταματήσεις να παίζεις. Κανείς δεν μοιράζει βραβεία αυτοσυγκράτησης στο υπνοδωμάτιο.
Με δύο ανθρώπους, όμως, η παύση αποκτά άλλη σημασία. Το «περίμενε λίγο» μπορεί να κάνει την ένταση να ανεβαίνει, αρκεί να το θέλουν και οι δύο. Αλλιώς, ο ένας παίζει με τον ρυθμό και ο άλλος απλώς περιμένει να του επιτραπεί να συνεχίσει. Εκεί φαίνεται πόσο εύκολα κάτι που μοιάζει σέξι στη φαντασία μπορεί στην πράξη να γίνει εκνευριστικό. Δεν χρειάζονται μεγάλες δηλώσεις για να το αποφύγεις. Ένα «σου αρέσει έτσι;» στη σωστή στιγμή αλλάζει ολόκληρο το παιχνίδι. Και αν η απάντηση είναι «όχι, θέλω να συνεχίσουμε», την ακούς. Η επιθυμία του άλλου δεν είναι εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσει η τεχνική σου.
Φυσικά, υπάρχει και ο κίνδυνος να πιάσουμε το edging και να του κάνουμε αυτό που κάνουμε σε καθετί ευχάριστο: να ψάξουμε πώς θα το κάνουμε «σωστά». Πόσες παύσεις χρειάζονται; Πόσο πρέπει να κρατήσουν; Θα είναι ο οργασμός πιο δυνατός μετά ή απέτυχε το πείραμα; Συγχαρητήρια, μόλις μετέτρεψες το σεξ σε εργασία με αξιολόγηση στο τέλος. Μπορεί η αναμονή να αυξάνει την απόλαυση για κάποιον. Μπορεί επίσης να του σπάει τα νεύρα. Κανένα σώμα δεν χρωστά την αντίδραση που διάβασες ότι θα έχει. Αν χρειάζεται να παρακολουθείς συνεχώς αν «δουλεύει», ίσως έχεις χάσει το πιο ενδιαφέρον κομμάτι: το αν περνάς καλά.
Και υπάρχει μια διάκριση που αξίζει να μείνει καθαρή. Το να επιλέγεις να καθυστερήσεις την κορύφωση επειδή σου αρέσει δεν είναι το ίδιο με το να δυσκολεύεσαι να φτάσεις εκεί και να αγχώνεσαι γι’ αυτό. Ούτε είναι το ίδιο με το να περιμένεις από τον εαυτό σου να αντέξει περισσότερο για να αποδείξει κάτι στον άλλον. Η πρώτη περίπτωση μπορεί να είναι παιχνίδι. Οι άλλες μπορεί να κουβαλούν πίεση. Αν κάτι στο σεξ σε πονά, σε δυσκολεύει επίμονα ή σου προκαλεί στενοχώρια, δεν χρειάζεσαι μια καινούργια «τεχνική» από ένα άρθρο· αξίζεις μια ουσιαστική συζήτηση και, όπου χρειάζεται, βοήθεια από ειδικό.
Αυτό που μου αρέσει ως ιδέα στο edging δεν είναι η υπόσχεση ενός θεαματικού φινάλε. Είναι ότι σου δίνει την άδεια να προσέξεις τι συμβαίνει πριν από αυτό. Να καταλάβεις πότε κάτι σου αρέσει, πότε θέλεις να συνεχίσεις και πότε απλώς ακολουθείς έναν ρυθμό επειδή νομίζεις πως έτσι γίνεται το καλό σ3ξ. Με κάποιον που σε ακούει, αυτή η μικρή αναβολή μπορεί να είναι παιχνίδι. Με κάποιον που δεν σε ακούει, ούτε η πιο πολυσυζητημένη τεχνική δεν σώζει την κατάσταση.
Μπορεί, λοιπόν, να φτάσεις πολύ κοντά και να διαλέξεις να περιμένεις. Να αφήσεις εκείνη τη στιγμή να κρατήσει λίγο περισσότερο, επειδή σου αρέσει αυτό που συμβαίνει. Μπορεί την επόμενη φορά να μη θέλεις καμία παύση. Κι αυτό μια χαρά είναι. Το edg1ng δεν έχει ενδιαφέρον επειδή βάζει έναν καινούργιο κανόνα στο σ3ξ. Έχει ενδιαφέρον όταν σου θυμίζει ότι ο ρυθμός μπορεί να είναι δικός σου — και, όταν είστε δύο, να τον βρίσκετε μαζί. Το «λίγο πριν» μπορεί να έχει πολλή κ@ύλα. Αρκεί να μην ξεχνά κανείς να ρωτήσει αν θέλεις να μείνεις εκεί.
Συντάκτης: Virtual Unreality
