Εκεί που είχαμε βρει επιτέλους τον ρυθμό μας, το κρεβάτι έτριξε τόσο δυνατά που νόμιζα πως θα χρειαστούμε καινούργιο. Ή και εξηγήσεις στους γείτονες. Παγώσαμε και οι δύο. Μετά δοκιμάσαμε να συνεχίσουμε, λες και το κρεβάτι δεν είχε μόλις εκφράσει δημόσια την άποψή του. Τον κοίταξα. Με κοίταξε. Έσκασα πρώτη στα γέλια. «Μην το κάνεις χειρότερο», μου είπε. Το είπε γελώντας κι εκείνος. Τον φίλησα πριν προλάβει να ξανασοβαρευτεί.
Δεν ήταν η πιο κομψή στιγμή μας. Θυμάμαι, όμως, ακόμα το στόμα του πάνω στο δικό μου μετά το γέλιο. Ήταν ένα από εκείνα τα φιλιά που δε χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα. Μπορείς να λαχανιάζεις από επιθυμία και δύο δευτερόλεπτα μετά να κάνεις έναν ήχο που θα σε έκανε να κρυφτείς κάτω από το πάπλωμα. Το σώμα δεν έμαθε ποτέ τι είναι σέξι σύμφωνα με το πρόγραμμα που του έχουμε γράψει.
Έχουμε απαιτήσει από το σεξ να έχει ατμόσφαιρα, σωστό φως και αδιάκοπη συνέχεια. Να ξεκινάει με βλέμμα και να καταλήγει σε αναστεναγμό, χωρίς κανείς ενδιάμεσα να χτυπήσει τον αγκώνα του, να βγάλει κατά λάθος την κάλτσα μόνο από το ένα πόδι ή να ρωτήσει πού πήγε το προφυλακτικό. Κι αν συμβεί κάτι από αυτά, ξαφνικά κοιταζόμαστε σαν να απέτυχε ολόκληρη η βραδιά. Τόση ώρα γυμνοί μαζί, και τελικά μας ξεγυμνώνει η μία κίνηση που δε μας βγήκε.
Μερικές φορές η επιθυμία κόβεται. Όχι από την άτσαλη κίνηση. Από τον τρόπο που θα κοιτάξεις τον άλλον μετά. Αν γελάσεις εις βάρος του τη στιγμή που νιώθει εκτεθειμένος, δε μοιραστήκατε αστείο. Του έδωσες έναν λόγο να μη χαλαρώσει ξανά μπροστά σου. Αν, όμως, απλώσεις το χέρι και τον τραβήξεις κοντά σου, μπορεί να γελάσετε μαζί. Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο «κοίτα τι πάθαμε» και στο «κοίτα πώς έγινες».
Και κάπου εδώ είναι το πραγματικά άβολο ερώτημα: πόσο σε θέλω όταν δεν μπορώ να σε σκηνοθετήσω; Όταν ο ιδρώτας δεν είναι καλλιτεχνικός, όταν χρειάζεται να αλλάξουμε στάση επειδή πιάστηκε το πόδι μου, όταν μου λες «περίμενε» και το εννοείς κυριολεκτικά. Μπορώ να σε κοιτάξω χωρίς να αξιολογώ τη σκηνή; Μπορώ να είμαι μέσα της αντί να παρακολουθώ πώς φαίνομαι;
Υπάρχουν στιγμές που θέλω να μη γελάσει κανείς. Θέλω να με κοιτάξει όπως με κοιτάζει όταν ξέρει ακριβώς τι μου κάνει. Να μη διακόψει για αστείο, να μη σώσει την αμηχανία με μια εξυπνάδα. Το γέλιο γίνεται κι αυτό τρόπος να κρυφτείς όταν το χρησιμοποιείς κάθε φορά που τα πράγματα αρχίζουν να καίνε. Το ζήτημα είναι να μπορούμε να διαλέγουμε. Να μη μας επιβάλλει η αμηχανία τη σιωπή ούτε το χιούμορ την απόσταση.
Το πιο ερωτικό πράγμα εκείνο το βράδυ δεν ήταν ο ήχος του κρεβατιού, προφανώς. Ήταν που, αφού γελάσαμε, δε βιάστηκε κανείς να αποκαταστήσει τη σοβαρότητα. Έμεινε από πάνω μου, με το μέτωπό του στο δικό μου, μέχρι να μου κοπεί το γέλιο. «Τελειώσαμε;» με ρώτησε. «Με τα γέλια;» «Με το κρεβάτι». Του είπα να μη δοκιμάσει την τύχη του. Με φίλησε στον λαιμό. Την επόμενη φορά που έτριξε, δε σταματήσαμε.
Το καλό σεξ αντέχει να γίνει λίγο γελοίο. Αντέχει ένα πόδι που πιάστηκε, μια κάλτσα που αρνείται να βγει και το κρεβάτι που έχει αποφασίσει να μας καταδώσει. Εκείνο που δεν αντέχει είναι να πρέπει να παριστάνουμε τους αψεγάδιαστους για να εξακολουθήσει ο άλλος να μας θέλει. Αν μετά το γέλιο με τραβήξεις πάλι κοντά σου, θα ξέρω ότι δε χάσαμε τη στιγμή. Μόλις έγινε πιο δική μας.
Συντάκτης: Virtual Unreality
