Η παγωμένη σπηλιά της Ισλανδίας που μοιάζει με ένα πανέμορφο αiδοiο

Στον Vatnajökull, τον μεγαλύτερο παγετώνα της Ισλανδίας, κρύβονται μερικά από τα πιο εξωπραγματικά φυσικά τοπία του πλανήτη. Ανάμεσά τους βρίσκονται εντυπωσιακές σπηλιές πάγου, με κυματιστές επιφάνειες, φωτεινές αποχρώσεις του μπλε και περάσματα που μοιάζουν περισσότερο με κινηματογραφικό σκηνικό επιστημονικής φαντασίας παρά με πραγματικό μέρος.

Μία από τις εισόδους τους έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής στα social media και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς τον λόγο. Οι καμπύλες του πάγου σχηματίζουν ένα άνοιγμα που θυμίζει έντονα ένα πανέμορφο αιδοίο — μια σχεδόν τέλεια, φυσική απεικόνιση της γυναικείας ανατομίας, φτιαγμένη από πάγο, νερό και χρόνο. Χωρίς σχεδιασμό, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση και χωρίς η φύση να χρειάζεται να απολογηθεί για τον συμβολισμό της.

Το βαθύ μπλε χρώμα στο εσωτερικό της σπηλιάς δεν οφείλεται σε κάποιο φίλτρο. Δημιουργείται από στρώματα πανάρχαιου πάγου που συμπιέζονται επί εκατοντάδες χρόνια κάτω από το βάρος του χιονιού και των νεότερων στρωμάτων. Καθώς οι φυσαλίδες αέρα μειώνονται και ο πάγος γίνεται πυκνότερος, απορροφά τα περισσότερα χρώματα του φωτός και αφήνει το μπλε να κυριαρχήσει, δημιουργώντας αυτή την απόκοσμη λάμψη.

Οι σπηλιές σχηματίζονται κυρίως από το νερό που λιώνει και διασχίζει τον παγετώνα, ανοίγοντας διαδρομές μέσα στον πάγο. Γι’ αυτό και δεν παραμένουν ίδιες για πάντα. Οι διάδρομοι μετακινούνται, οι οροφές αλλάζουν σχήμα και ορισμένες σπηλιές εξαφανίζονται εντελώς, ενώ νέες δημιουργούνται σε διαφορετικά σημεία. Κάθε χειμώνας μπορεί να αποκαλύψει ένα τοπίο που δεν υπήρχε την προηγούμενη χρονιά και ίσως να μην υπάρχει την επόμενη.

Η πρόσβαση σε αυτές θεωρείται ασφαλέστερη μόνο κατά τους χειμερινούς μήνες, όταν οι χαμηλές θερμοκρασίες σταθεροποιούν τον πάγο. Το καλοκαίρι, το λιώσιμο επιταχύνεται, το νερό κυκλοφορεί ξανά στο εσωτερικό τους και ο κίνδυνος κατάρρευσης αυξάνεται σημαντικά. Ακόμη και τον χειμώνα, η εξερεύνηση πρέπει να γίνεται αποκλειστικά με έμπειρο οδηγό και τον κατάλληλο εξοπλισμό.

Είναι ένα μέρος απολύτως αληθινό, αλλά ταυτόχρονα προσωρινό: ένα φυσικό γλυπτό που γεννιέται, μεταμορφώνεται και στο τέλος χάνεται. Και ίσως αυτή η παγωμένη είσοδος, που θυμίζει τόσο έντονα αιδοίο, να είναι μία ακόμη υπενθύμιση ότι η φύση υπήρξε καλλιτέχνις πολύ πριν αρχίσουμε εμείς να της δίνουμε ονόματα και ερμηνείες.