«Με φέρνει σε οργaσμο αμέσως αλλά δεν το λέω γιατί θα ξέρει ότι γουστάρω πολύ»
Αυτή η ατάκα ακούστηκε σε ένα κοριτσίστικο τραπέζι, μια αυγουστιάτικη βραδιά. Ανάμεσα σε ποτά, γέλια, εξομολογήσεις και εκείνες τις κουβέντες που ξεκινούν ανάλαφρα και ξαφνικά σε κάνουν να σκέφτεσαι λίγο περισσότερο.
Και κάπως έτσι ξεκίνησαν οι προβληματισμοί. Έχουμε μάθει τελικά να απολαμβάνουμε το σ#ξ; Ή έχουμε μάθει κυρίως να σκεφτόμαστε πώς φαινόμαστε την ώρα που το κάνουμε; Πόσες φορές μέσα στο σ#ξ κάνουμε πραγματικά αυτό που θέλουμε; Πόσες φορές πιεζόμαστε να κάνουμε κάτι για να μη φανούμε ξενέρωτοι; Και πόσες φορές, από την άλλη, κρατιόμαστε, κρυβόμαστε, μαζεύουμε την επιθυμία και την απόλαυσή μας για να μη φανούμε υπερβολικοί; Γιατί μπορεί η ατάκα να ειπώθηκε από μια γυναίκα, αλλά ο φόβος της κριτικής δεν έχει μόνο ένα φύλο.
Άλλος φοβάται μήπως τελειώσει πολύ γρήγορα. Άλλος μήπως αργήσει. Άλλος μήπως δεν τελειώσει καθόλου. Άλλος μήπως δείξει υπερβολικά πόσο το απολαμβάνει. Και άλλος μήπως δεν καταφέρει να ανταποκριθεί σε αυτό που πιστεύει ότι περιμένει ο άνθρωπος που έχει απέναντί του. Και κάπου εκεί, ενώ τα σώματά μας συναντιούνται, τα μυαλά μας αρχίζουν να τρέχουν. Είναι πολύ νωρίς; Αργώ; Του αρέσει; Της αρέσει; Κάνω κάτι λάθος; Μήπως πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο; Μήπως να συγκρατηθώ λίγο;
Κι εγώ πού είμαι μέσα σε όλο αυτό;
Πού βρίσκεται η δική μου επιθυμία, όταν είμαι τόσο απασχολημένος με το πώς με βλέπει ο άλλος; Πώς μπορώ να αφεθώ σε κάτι τόσο σωματικό, όταν το μυαλό μου προσπαθεί συνεχώς να το ελέγξει; Γιατί κάποιες φορές το σώμα μου είναι έτοιμο. Άλλες φορές θέλει χρόνο. Άλλες μπορεί να μη θέλει καθόλου. Κάποιες φορές ο οργ@σμός έρχεται γρήγορα, κάποιες αργεί και κάποιες δεν έρχεται.
Και όλα αυτά είναι εντάξει. Είναι το σώμα μου. Ο οργ@σμός είναι δικός μου ως βίωμα, αλλά μπορεί να είναι και κάτι που γεννήθηκε ανάμεσά μας. Είναι δικός μου, γιατί συμβαίνει στο σώμα μου, αλλά μπορεί να είναι και δημιούργημα της συνεύρεσής μας, αυτής της στιγμής που φτιάξαμε μαζί. Γιατί λοιπόν να τον κρύψω; Γιατί να προσπαθήσω να τον καθυστερήσω για να αποδείξω κάτι; Γιατί να πιεστώ να τον φτάσω για να μη νιώσει ο άλλος ανεπαρκής; Γιατί να μη φωνάξω, αν αυτό μου βγαίνει; Και γιατί να χρειάζεται να αποδείξω ότι περνάω καλά με έναν συγκεκριμένο τρόπο; Πότε ακριβώς η απόλαυση έγινε κάτι που πρέπει να κάνουμε σωστά; Το σ#ξ δεν είναι απόλαυση; Δεν είναι μια στιγμή κατά την οποία δύο άνθρωποι συναντιούνται, επικοινωνούν και ανακαλύπτουν ο ένας το σώμα του άλλου αλλά και το δικό τους;
Ίσως τελικά το σ#ξ να είναι ένα ταξίδι σωμάτων. Δύο σώματα που συναντιούνται και βλέπουν αν ταιριάζουν. Πώς ταιριάζουν. Πού συναντιούνται και πού όχι. Τι τους αρέσει, τι δεν τους αρέσει, πόσο χρόνο χρειάζονται. Και ο οργ@σμός; Ένα καλοδεχούμενο, αλλά όχι απαραίτητο, αποτέλεσμα αυτού του ταξιδιού. Δεν είναι εξετάσεις. Δεν είναι απόδειξη ικανότητας. Δεν είναι επιβεβαίωση ότι ο άλλος είναι καλός εραστής ή ότι εμείς είμαστε αρκετά επιθυμητοί. Δεν υπάρχει σωστός χρόνος. Δεν υπάρχει χρονόμετρο που αποφασίζει πότε πρέπει να τελειώσεις. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ένταση στην οποία πρέπει να εκφράσεις την απόλαυσή σου.
Υπάρχει μόνο το σώμα σου και αυτό που αισθάνεται εκείνη τη στιγμή. Κι εγώ θέλω να μπορώ να το ακούω. Να μπορώ να πω «ναι» όταν θέλω, χωρίς να ντρέπομαι για το πόσο πολύ το θέλω. Να μπορώ να πω «όχι» όταν δεν θέλω, χωρίς να φοβάμαι ότι θα απογοητεύσω τον άλλον. Να μπορώ να φτάσω γρήγορα σε οργ@σμό χωρίς να μικρύνω την απόλαυσή μου για να χωρέσει στην εικόνα που κάποιος άλλος έχει για μένα. Και να μπορώ να χρειαστώ χρόνο, ή να μη φτάσω καθόλου, χωρίς να αισθάνομαι ότι κάτι κάνω λάθος.
Θέλω να μπορώ να αφεθώ. Όχι απαραίτητα στον οργ@σμό. Στη στιγμή. Να μη χρειάζεται να σκέφτομαι πώς φαίνομαι, αν είμαι αρκετά καλός, αρκετά σ#ξι, αρκετά έμπειρος, αρκετά συγκρατημένος ή αρκετά απελευθερωμένος. Να μη χρειάζεται να παίζω έναν ρόλο την ώρα που το μόνο που θέλω είναι να είμαι εκεί. Γιατί αυτό το σώμα είναι δικό μου. Η επιθυμία είναι δική μου. Ο οργ@σμός είναι ένα δικό μου βίωμα που μπορεί να δημιουργήσαμε μαζί. Και αξίζω να τον απολαύσω. Και, αν μου βγαίνει, να τον ζητωκραυγάσω.
Οπότε, ξέρεις κάτι; Μπορεί κάποιες φορές να είμαι λυσσάρα και άλλες ξενέρωτη. Μπορεί κάποιος άλλος να φοβάται ότι τελείωσε πολύ γρήγορα ή ότι δεν κατάφερε να τελειώσει καθόλου. Ίσως όμως τελικά να μην είμαστε τίποτα από όλα αυτά. Ίσως είμαστε απλώς άνθρωποι που κάποιες φορές θέλουμε, κάποιες φορές δεν θέλουμε, κάποιες φορές χρειαζόμαστε χρόνο και κάποιες φορές το σώμα μας ξέρει ακριβώς τι θέλει πριν προλάβει το μυαλό μας να το κρίνει. Και ίσως η μεγαλύτερη ελευθερία στο σ#ξ να μην είναι να μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.
Αλλά να μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα. Και αυτό μου αρκεί.
Συντάκτης: Ερμιόνη Φράγκου
