Η σειρά «Μια γυναίκα» του Alpha έχει γίνει αφορμή για συζητήσεις γύρω από τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει μια γυναίκα, αλλά και γύρω από τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να τις παρουσιάζουμε. Γιατί, τελικά, το ζήτημα δεν είναι μόνο όσα συμβαίνουν στην ηρωίδα της ιστορίας, αλλά και το πόσα χρειάζεται να συμβούν για να αναγνωρίσουμε τη δυσκολία της.
Γιατί μάλλον, για να πούμε ότι μια νέα μαμά δυσκολεύεται, φαίνεται πως πρέπει πρώτα να της συμβούν τα πάντα.
Να χάσει τον άνθρωπό της στα 24 της, το σπίτι της, την ασφάλειά της. Να αρρωστήσει, να βρεθεί μόνη με δύο μικρά παιδιά και να πρέπει, κάπως, να συνεχίσει. Να μην της μείνει σχεδόν τίποτα όρθιο, για να καταλάβουμε πόσο δύσκολο είναι να προσπαθείς να κρατήσεις κάτι όρθιο.
Φυσικά, μια σειρά χρειάζεται τις ανατροπές και τις εντάσεις της. Η υπερβολή είναι συχνά μέρος της αφήγησης, ένας τρόπος να κρατήσει το ενδιαφέρον μας και να μας κάνει να αγωνιούμε για την τύχη των ηρώων της. Αναρωτιέμαι, όμως, αν η δυσκολία της μητρότητας χρειάζεται πράγματι τόσα πολλά για να γίνει αντιληπτή. Αν πρέπει να προηγηθεί μια μεγάλη τραγωδία για να καταλάβουμε πόσο δύσκολο είναι να φροντίζεις έναν άλλον άνθρωπο, όταν πολλές φορές δυσκολεύεσαι ακόμη και να φροντίσεις τον εαυτό σου.
Γιατί η πραγματικότητα μιας νέας μαμάς δεν ξεκινά απαραίτητα από μια απώλεια. Μπορεί να ξεκινά από ένα πρωινό που ξύπνησε ήδη κουρασμένη, από μια μέρα που δεν πρόλαβε να φάει με την ησυχία της, από εκείνα τα πέντε λεπτά που ήθελε να καθίσει χωρίς να χρειάζεται να κάνει κάτι για κάποιον άλλον. Πέντε λεπτά για να πιει τον καφέ της όσο είναι ακόμη ζεστός, να κάνει ένα ντους χωρίς βιασύνη, να κοιτάξει για λίγο το ταβάνι χωρίς να σκέφτεται τι έχει να ετοιμάσει, τι έχει ξεχάσει, τι πρέπει να γίνει στη συνέχεια. Μικρά πράγματα, σχεδόν ασήμαντα, για όποιον δεν τα στερείται. Κι όμως, κάποιες φορές, αυτά είναι που λείπουν περισσότερο.
Η μητρότητα έχει μια παράξενη καθημερινότητα. Μπορεί να αγαπάς το παιδί σου περισσότερο από οτιδήποτε και να υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι χρειάζεσαι λίγο χώρο μακριά από όλους. Να χαίρεσαι που είσαι μητέρα και ταυτόχρονα να σου λείπει η εκδοχή του εαυτού σου που μπορούσε να κάνει κάτι αυθόρμητα, χωρίς να χρειάζεται πρώτα να οργανώσει ολόκληρη την ημέρα γύρω από αυτό. Να θέλεις να είσαι διαρκώς παρούσα και, την ίδια στιγμή, να εύχεσαι κάποιος να αναλάβει για λίγο τα πάντα, χωρίς να χρειαστεί να του εξηγήσεις τι πρέπει να κάνει. Δεν υπάρχει αντίφαση σε όλα αυτά. Υπάρχει απλώς ένας άνθρωπος που προσπαθεί να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα, ενώ όλοι γύρω του περιμένουν να τα καταφέρνει.
Ίσως, μάλιστα, εκεί να βρίσκεται ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της νέας μητρότητας: στο ότι η κούραση δεν σταματά απαραίτητα όταν τελειώνει η ημέρα, ούτε οι ευθύνες αφήνουν πάντα χώρο για να αναγνωρίσεις τις δικές σου ανάγκες. Κι επειδή τίποτα από αυτά δεν μοιάζει αρκετά δραματικό, συχνά περνά απαρατήρητο. Δεν υπάρχει μια μεγάλη ανατροπή να εξηγήσει την εξάντληση. Υπάρχει μόνο μια καθημερινότητα που απαιτεί να είσαι εκεί, ξανά και ξανά.
Δε χρειάζεται να συμβούν όλα τα κακά του κόσμου για να ειπωθεί μια ιστορία για τη δυσκολία της μητρότητας. Μερικές φορές, αρκεί να δείξεις μια μαμά που δεν προλαβαίνει να καθίσει πέντε λεπτά μόνη της, που αισθάνεται ενοχές επειδή κουράστηκε ή που χρειάζεται να θυμηθεί ότι εξακολουθεί να υπάρχει και πέρα από τον ρόλο της. Γιατί δε χρειάζεται κάθε δυσκολία να καταλήγει σε τραγωδία για να αξίζει να ειπωθεί. Μερικές φορές, η πιο αληθινή ιστορία βρίσκεται σε όσα δεν συμβαίνουν, σε όσα δεν φαίνονται και σε εκείνα τα πέντε λεπτά που μια νέα μαμά θα ήθελε να έχει μόνο για τον εαυτό της χωρίς να χρειάζεται να χάσει τα πάντα για να τα δικαιούται.
Συντάκτης: Μαρία Παπαδοπούλου
