Υπάρχουν μέρες βαριές, σαν σύννεφα χειμώνα,
που λες πως δεν αντέχεις, πως λύγισες για πάντα.
Μα κάτω απ’ το φορτίο, ένας χτύπος σού ψιθυρίζει:
«Είμαι ακόμα εδώ. Συνέχισε. Ζεις.»
Η δύναμη δεν είναι κραυγή ούτε ατσάλι,
είναι το απαλό «ξανά» μετά από κάθε πτώση.
Είναι το χέρι που απλώνεις όταν τρέμει η φωνή σου,
το βλέμμα που σηκώνεις, κι ας είναι υγρό.
Κι όταν φτάσει η ώρα να κοιτάξεις πίσω,
δεν θα μετρήσεις τις πληγές, μα πόσο φως σκόρπισες.
Γιατί η ζωή δεν είναι ο χρόνος που περνάει,
είναι η φλόγα που κράτησες, και την έδωσες παρακάτω.
Συντάκτης: Ευφροσύνη Γιακουμόγλου
