«Την καμάρωσα», είπε η Ναταλία Γερμανού για τη συνέντευξη της μητέρας της. Και στην ίδια απάντηση θυμήθηκε πόσο δύσκολα είχε δεχτεί όσα της είχε πει εκείνη για πρώτη φορά, όταν ήταν δεκαπέντε. Αυτές οι δύο στιγμές, δίπλα δίπλα, είναι που κάνουν την απάντησή της τόσο συγκινητική. Η ενήλικη Ναταλία μπορεί να καμαρώνει τη μητέρα της και να μιλά με τρυφερότητα για το κορίτσι που δυσκολεύτηκε να την ακούσει.
«Δεν έχω καμία μητρότητα», είπε η Εριέττα Μαυρουδή στην «Κεραία» της Ρέας Βιτάλη, στο ΕΡΤnews. Εξήγησε ότι η ίδια δεν είχε νιώσει ποτέ αυτή την ανάγκη και πως ήθελε να μπορεί να το λέει ανοιχτά. Όταν μίλησε για τη σχέση της με την κόρη της, είπε «Με τον τρόπο μου ήμουν εκεί».
«Είναι μια αναπηρία, πιθανόν, να το δεχτώ, αλλά δεν μου έλειψε ποτέ αυτό το πράγμα».
Αναφέρθηκε στα παράπονα που της είχε εκφράσει η Ναταλία για τον χρόνο που περνούσαν μαζί και είπε πως ελπίζει ότι κατάφερε να της μεταδώσει την αγάπη για την ανεξαρτησία. Μίλησε και για το πόσο περήφανη είναι που τη βλέπει να έχει χαράξει τη δική της πορεία.
Όσα άκουσε το τηλεοπτικό κοινό μέσα σε λίγα λεπτά, η Γερμανού τα είχε συζητήσει ιδιωτικά, ξανά και ξανά. Μιλώντας στη HuffPost, αναφέρθηκε στις κουβέντες τους, στις εξομολογήσεις και στην ψυχανάλυση. Η ηρεμία με την οποία απάντησε είχε πίσω της όλο αυτόν τον χρόνο.
«Η αλήθεια είναι πως όταν για πρώτη φορά στα 15 μου χρόνια η μητέρα μου μου εξομολογήθηκε όλες αυτές τις αλήθειες δεν το πήρα και πολύ καλά. Αλλά μετά από πολλές συζητήσεις, πολλές εξομολογήσεις και πολλή ψυχανάλυση φυσικά, κατέληξα πως το υγιές είναι να παίρνεις από κάθε άνθρωπο ό,τι καλό έχει να σου προσφέρει», πρόσθεσε η ίδια.
«Επέλεξα να αγαπήσω την μητέρα μου για τα καλά της στοιχεία», είπε. Το «επέλεξα» έχει σημασία. Μιλά για κάτι που αποφάσισε η ίδια, με τους δικούς της όρους, και κατονομάζει όσα χαίρεται που πήρε από εκείνη. Την αγάπη για τη μόρφωση, την ανεξαρτησία και την ευγένεια. Αναγνωρίζει πόσο δύσκολη ήταν εκείνη η πρώτη κουβέντα στα δεκαπέντε της και πόσα μπορεί σήμερα να εκτιμήσει στη μητέρα της. Κι αφήνει χώρο και στα δύο, όπως συμβαίνει στις οικογενειακές σχέσεις που κρατούν μια ζωή.
Είναι εύκολο να σταθείς στη φινέτσα της απάντησης. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι να προσέξεις πόσο συγκεκριμένη υπήρξε. Είπε τι τη δυσκόλεψε, τι τη βοήθησε και τι εξακολουθεί να αγαπά. Όσο η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από το πώς θα έπρεπε να αισθάνεται μια κόρη ακούγοντας όλα αυτά, η Ναταλία Γερμανού μίλησε για το πώς αισθάνθηκε η ίδια. Και κάπως έτσι, στην ίδια απάντηση φάνηκαν δύο από τα πράγματα που λέει πως της έμαθε η μητέρα της. Η ευγένεια με την οποία της μίλησε και η ανεξαρτησία με την οποία μίλησε για τον εαυτό της. Άρα, τι μένει να πούμε όλοι οι υπόλοιποι;
Τίποτα απολύτως.
