«Θέλω να πεθάνω στο σπίτι μου. Μη με πάτε πουθενά». Ένας ηλικιωμένος άνδρας έγραψε την παράκλησή του πάνω σ’ ένα κομμάτι χαρτί και το κρέμασε στον τοίχο του σπιτιού του. Εκεί το είδε ο γιατρός του, Γιάννης Σαλπιγκτής, σε μια επίσκεψή του. Φωτογράφισε το χειρόγραφο και το μοιράστηκε στο Facebook, γράφοντας για τους ανθρώπους που, ύστερα από εξετάσεις και νοσηλείες, θέλουν να περάσουν τις τελευταίες τους μέρες στο σπίτι τους, με την κατάλληλη φροντίδα.
Το «στο σπίτι μου» έχει βάρος. Μπορεί να σημαίνει το δικό σου κρεβάτι, το φως που μπαίνει από το παράθυρο την ίδια ώρα κάθε πρωί ή τη φωνή ενός δικού σου ανθρώπου από την κουζίνα. Πράγματα τόσο συνηθισμένα που, όσο τα έχεις, περνούν σχεδόν απαρατήρητα. Ο Σαλπιγκτής γράφει για ανθρώπους που έχουν κουραστεί από τις διαδρομές προς το νοσοκομείο και για τους οποίους αυτή η οικειότητα έχει πια μεγαλύτερη αξία.
Και για τους ανθρώπους που τους αγαπούν, αυτή είναι συχνά μια δύσκολη κουβέντα. Όταν φοβάσαι ότι θα χάσεις κάποιον, η σκέψη σου πάει εύκολα στο τι άλλο μπορείς να κάνεις για να τον κρατήσεις κοντά σου. Η επιθυμία του να μείνει στο σπίτι αξίζει να έχει θέση στο τραπέζι των όσων συζητιούνται πάνω στο θέμα. Για να μπορεί να γίνει πράξη, όπου οι συνθήκες το επιτρέπουν, χρειάζεται οργανωμένη φροντίδα. Η κατ’ οίκον ανακουφιστική φροντίδα μπορεί να περιλαμβάνει επισκέψεις επαγγελματιών υγείας, αντιμετώπιση του πόνου και άλλων συμπτωμάτων, καθώς και στήριξη των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα στον ασθενή κάθε μέρα.
Στο σημείωμα, μετά την παράκλησή του, ο ηλικιωμένος ευχήθηκε στους ανθρώπους που θα τη διάβαζαν να είναι καλά. Είναι ίσως η πιο συγκινητική λεπτομέρεια της φωτογραφίας. Μέσα σε λίγες γραμμές χωράνε και τα δύο. Η έγνοια του για εκείνους και κάτι που ζητάει για τον εαυτό του. Αξίζει να ακούσουμε και το δεύτερο.
