Στο κάλεσμα για τη διαδήλωση της Βέρνης υπήρχε μια πολύ συγκεκριμένη οδηγία. Βρες τουλάχιστον δύο φίλους και φέρ’ τους μαζί σου. Το Σάββατο 14 Νοεμβρίου, εκατοντάδες άνδρες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία μπροστά από το ελβετικό κοινοβούλιο, για να διαδηλώσουν ενάντια στη βία κατά των γυναικών. Τη συγκέντρωση αλληλεγγύης, που διήρκεσε μία ώρα, οργάνωσε μια συμμαχία στην οποία συμμετείχαν το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Ελβετίας και η επιτροπή «Άνδρες κατά της βίας σε βάρος των γυναικών». Το κάλεσμά τους απευθυνόταν ευθέως στους άνδρες και έβαζε στο τραπέζι μια άβολη ερώτηση. Τι κάνεις όταν αυτός που παρενοχλεί μια γυναίκα είναι φίλος σου;
Οι διοργανωτές έγραψαν στο κάλεσμά τους ότι για πολύ καιρό άνδρες έκαναν πως δεν έβλεπαν όταν γυναίκες του περιβάλλοντός τους δέχονταν παρενόχληση. Μίλησαν και για τις φορές που οι ίδιοι συμμετείχαν στη βία ή κάλυψαν τους δράστες, επειδή ήταν φίλοι ή συνάδελφοί τους. Ζήτησαν από όσους βρέθηκαν στη συγκέντρωση να στηρίζουν τις γυναίκες που έχουν υποστεί βία, να παίρνουν θέση όταν αυτή συμβαίνει στον δικό τους κύκλο και να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τη δική τους συμπεριφορά. Από το πρόγραμμα της συγκέντρωσης, που περιλάμβανε ομιλίες και ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων, μέχρι τις οδηγίες για το πώς να πείσεις έναν φίλο να έρθει μαζί σου, το κάλεσμα επέμενε σε κάτι πολύ πρακτικό. Αυτή την κουβέντα μπορείς να την ανοίξεις εσύ στην παρέα σου.
Η δύσκολη κουβέντα γίνεται στην παρέα. Πάντα
Είναι εύκολο να πεις ότι καταδικάζεις τη βία όταν διαβάζεις μια είδηση για κάποιον άγνωστο. Πιο δύσκολο είναι να κόψεις το γέλιο στο τραπέζι όταν ο φίλος σου κάνει χοντρό σεξιστικό σχόλιο. Να του πεις ότι το να απαιτεί από τη σύντροφό του να του στέλνει συνέχεια την τοποθεσία της είναι έλεγχος. Να ακούσεις μια γυναίκα που σου λέει τι πέρασε, χωρίς η πρώτη σου αντίδραση να είναι «τον ξέρω χρόνια, αποκλείεται». Εκεί μπορεί να χαλάσει η βραδιά. Για τη γυναίκα που αποφάσισε να σου μιλήσει, όμως, η βραδιά έχει χαλάσει προ πολλού.
Η εικόνα από τη Βέρνη αξίζει να μείνει κυρίως γι’ αυτό που ζήτησαν οι άνδρες που βρέθηκαν στην πλατεία από τους υπόλοιπους. Να μιλήσουν στους δικούς τους ανθρώπους, εκεί όπου μια κουβέντα έχει βάρος και η σιωπή συχνά εκλαμβάνεται ως συμφωνία. Γιατί την επόμενη φορά που κάποιος στην παρέα θα πει «έλα μωρέ, πλάκα έκανε», θα έχει σημασία ποιος θα του απαντήσει. Κι αν είναι ο κολλητός του, ίσως για πρώτη φορά χρειαστεί να τον ακούσει.