Ο καταλύτης που λέγεται απογοήτευση θα διαλύσει το πορτραίτο που έφτιαξες

Μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν ένας άγνωστος. Δεν τον είχες δει ποτέ πριν, δεν τον είχες ακούσει ποτέ να μιλάει. Κάθισε τυχαία δίπλα σου στο ίδιο τραπέζι σε εκείνη την εκδήλωση και παρότι τον κοίταξες, δεν θυμάσαι να είχες εντυπωσιαστεί. Σκέφτηκες ένα γενικό σχεδόν αδιάφορο σχόλιο και ήπιες μια γουλιά κρασί. Τότε ένα τυχαίο γεγονός, μια τυχαία αφορμή τον έκανε να ανοίξει το στόμα του. Την επόμενη στιγμή που ξαναπέκτησες επαφή με το περιβάλλον και κοίταξες το ρολόι του κινητού ήταν τρεις ώρες μετά. Σε είχε βάλει στον κόσμο του μέσα σε ένα αερόστατο και άρχισες να βλέπεις το χώρο της εκδήλωσης από ψηλά πετώντας σε αργή κίνηση μόνο από τη δύναμη του αέρα που σε ανέβαζε όλο και πιο ψηλά μέσα στο αερόστατο. «Δεν υπάρχει» είπες. Υπήρχε. Ήξερες ελάχιστα για εκείνον, μόνο τόσα όσα εκείνος αποφάσισε να σου πει κι όμως ήξερες ότι ήταν ό,τι πιο μαγευτικό είχε γεννήσει αυτή η πλάση. Κάπου τότε άρχισες να φτιάχνεις το πορτρέτο του μέσα στο μυαλό σου.

Οι πληροφορίες εκείνων των τριών ωρών άρχισαν να αποτυπώνονται πάνω στο σκίτσο του. Υπήρχαν κενά, λογικά κενά για τα οποία δεν είχες καμία πληροφόρηση, ούτε καν κάποια ένδειξη εκεί όμως πάνω στο αερόστατο αυτό που δεν έλειπε ήταν η βεβαιότητα. Όλα συνδεθήκαν μεταξύ τους και τα άγνωστα κομμάτια συμπληρώθηκαν με μια απίστευτη ευκολία από εσένα την ίδια . Όταν σου έλειπε κάποιο κομμάτι έκλεινες απλά τα μάτια και το έβλεπες μπροστά σου συμπληρωμένο με μια τεράστια βεβαιότητα και αυθαιρεσία. Είχες όλη την εικόνα μπροστά σου, άρτια ολοκληρωμένη … από σένα χωρίς την οποιαδήποτε συμμετοχή του. «Κοίταξε πόσο τέλειος είναι» είπες όταν κοίταξες το ολοκληρωμένο σκίτσο.  Πήρες το τέλειο σκίτσο, κατέβηκες αναγκαστικά από το αερόστατο διότι έπρεπε να φας και να πας στο γραφείο, αυτοί οι πεζοί τύποι δε θα καταλάβαιναν ποτέ πόσο ωραία είναι η ζωή μέσα στο αερόστατο σου και έτρεξες προς τον Τέλειο που σε περίμενε για να αρχίσετε την τέλεια ζωή.

Το σκίτσο έγινε αναπόσπαστο κομμάτι σου. Δεν πήγαινες πουθενά χωρίς αυτό και το κουβαλούσες πάντα πάνω σου για να το χαζεύεις μαγεμένη και να θυμάσαι πόσο τέλειος ήταν ο Τέλειος. Ουπς χρειαζόταν υπενθύμιση; Περιέργως ναι, διότι αυτός που κοιμόταν δίπλα σου το πρωί όταν ξυπνούσες κι αυτός που στεκόταν δίπλα σου τα βράδια δεν έμοιαζε και τόσο με το σκίτσο. Κάθε μέρα οι πληροφορίες για εκείνον πληθαίνανε, καμία όμως από αυτές τις πληροφορίες δεν έμοιαζε με τα κομμάτια που είχες συμπληρώσει μόνη σου τότε πάνω στο αερόστατο. Κάποιες φορές αυτή η διαφοροποίηση σε εκνεύριζε . Τότε ξανακοιτούσες το σκίτσο. Ένα βράδυ τέτοιου εκνευρισμού που αναρωτιόσουν με ποιο τρόπο θα μπορούσες να ξαναβρείς εκείνο το αερόστατο, έπεσες πάνω σε μερικές λέξεις γραμμένες σε ένα βιβλίο «Τι κάνετε κε Κόινερ όταν αγαπάτε έναν άνθρωπο; Φτιάχνω το σκίτσο του και φροντίζω να του μοιάζει. Το σκίτσο; Όχι, ο άνθρωπος». Πόσο πιο καθαρά να σου το πει ο Μπρέχτ; Είχες σχέση με ένα σκίτσο που έφτιαξες μόνη σου.

Πήρες κάποιες αρχικές πληροφορίες για έναν άνθρωπο που έβλεπες για πρώτη φορά . Ήταν ο τρόπος που μιλούσε, το γεγονός ότι η ματιά με την οποία έβλεπε τον κόσμο σου κούμπωνε τόσο υπέροχα  με όλα όσα είχες στο κεφάλι σου, το γεγονός ότι ήταν τόσο διαφορετικός από ότι είχες συναντήσει μέχρι εκείνη την στιγμή που αυτή η διαφορετικότητα τον καθιστούσε σπάνιο, η καταραμένη χημεία που έκανε μια εκρηκτική αλληλεπίδραση; Ποιος ξέρει τι να ήταν. Ήταν όμως και το αποτέλεσμα ήταν να ερωτευτείς πριν γνωρίσεις. Χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που πήρες είχες κατασκευάσει τις υπόλοιπες και θεώρησες αυτονόητα αυτά που δεν ήταν. Απέδωσες χαρακτηριστικά που δεν γνώριζες αν υπήρχαν, αποσιώπησες ενδείξεις για χαρακτηριστικά που δεν ήθελες να υπάρχουν. Έφτιαξες τον άνθρωπο που ήθελες και άρχισες να τον συγκρίνεις με αυτόν που είχες. Πόσα ποσοστά επιτυχίας θα μπορούσες να έχεις;

Όχι δεν ευθυνόταν εκείνος, κανένας δεν ευθύνεται για τον τρόπο που εσύ επεξεργάζεσαι τις πληροφορίες που σου δίνει και τις μετατρέπεις σε μαγιά για να ζυμώσεις και να φτιάξεις έναν άνθρωπο που ενδεχομένως να μην έχει καμία σχέση με αυτό που εκείνος πραγματικά είναι. Ήσουν σίγουρη για τις επιθυμίες του και δεν πρόσεξες ποτέ τι σου έλεγε. Οι επιθυμίες που ήσουν σίγουρη ότι είχε ήταν οι επιθυμίες που είχε το σκίτσο που είχες φτιάξει για εκείνον. Και τώρα πώς βγαίνεις από αυτό το δίχτυ; Ξαφνικά όπως μπήκες. Μια μέρα θα κοιτάξεις το σκίτσο και θα ανακαλύψεις ότι έχει μετατραπεί σε φωτογραφία αυτού που έχεις δίπλα σου. Ο πανίσχυρος καταλύτης που λέγεται απογοήτευση θα έχει κάνει τη δουλεία του. Έχει διαλύσει τον έρωτα, το σκίτσο και το αερόστατο μαζί.