Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πώς γίνεται να συναντάς κάποιους ανθρώπους, τους οποίους ουσιαστικά δε γνωρίζεις, αλλά αισθάνεσαι δίπλα τους μια παράξενη οικειότητα; Να μην έχετε προλάβει να μοιραστείτε ιστορίες, να μην ξέρεις σχεδόν τίποτα για τη ζωή τους και εκείνοι για τη δική σου, κι όμως κάτι πάνω τους να σε κάνει να χαλαρώνεις, σαν να βρίσκεσαι σε ένα μέρος όπου δε χρειάζεται να προσέχεις κάθε σου λέξη και κάθε σου κίνηση, να νιώθεις σαν να τους ξέρεις πολύ περισσότερο απ’ όσο πραγματικά τους γνωρίζεις. Κι εκεί που δεν το περιμένεις, κάποιοι σχεδόν άγνωστοι άνθρωποι καταφέρνουν να σου δημιουργήσουν συναισθήματα, τα οποία ίσως δυσκολεύεσαι ακόμη και να εξηγήσεις, ακόμα και αν δεν έχετε καθημερινή επαφή και ουσιαστική τριβή.
Δε χρειάζεται πάντα χρόνος για να νιώσεις ασφάλεια κοντά σε κάποιους ανθρώπους. Μερικές φορές αρκεί ένα χαμόγελο, ένας ζεστός τρόπος όταν σε κοιτούν, μια απλή κουβέντα ή η ηρεμία την οποία σου μεταδίδουν χωρίς καν να προσπαθήσουν να κάνουν κάτι ουσιαστικό. Δε χρειάζεται να κάνουν κάτι εντυπωσιακό, αρκεί ο τρόπος με τον οποίο έχουν κάθε φορά που κάνουν κάτι για εσένα. Και κάπως έτσι, χωρίς να καταλαβαίνεις ακριβώς το γιατί, αισθάνεσαι ότι έχει αναπτυχθεί μία χημεία η οποία μοιάζει σαν να γνωριζόσασταν χρόνια.
Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στις ανθρώπινες σχέσεις: το γεγονός ότι δε χρειάζεται να γνωρίζεις κάποιους χρόνια για να σου προκαλέσουν ένα αίσθημα οικειότητας. Δεν είναι απαραίτητο να έχετε κοινές εμπειρίες, να έχετε περάσει μαζί δυσκολίες ή να έχετε ανταλλάξει αμέτρητες προσωπικές εξομολογήσεις. Κάποιες φορές, η παρουσία τους και μόνο αρκεί για να αισθανθείς ότι βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον όπου μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς να φοβάσαι ότι θα παρεξηγηθείς ή ότι θα χρειαστεί να αποδείξεις κάτι.
Και το περίεργο είναι πως αυτή η αίσθηση δεν αφορά πάντα αποκλειστικά τους ανθρώπους τους οποίους έχεις απέναντί σου. Μπορεί να αφορά και όσα σου θυμίζουν, χωρίς οι ίδιοι να το γνωρίζουν. Ένα χαμόγελό τους μπορεί να σου θυμίσει κάποιον τον οποίο αγαπούσες βαθιά. Μια κίνηση των χεριών τους, ο τόνος της φωνής τους ή ο τρόπος που σε ακούν μπορεί να ξυπνήσει μέσα σου μια ανάμνηση που νόμιζες ότι είχες αφήσει πίσω. Και τότε, για λίγα δευτερόλεπτα, εκεί που βρίσκεσαι στο παρόν, αισθάνεσαι σαν να έχεις επιστρέψει σε μια στιγμή της ζωής σου η οποία σου λείπει περισσότερο απ’ όσο παραδέχεσαι.
Ίσως να σου θυμίζουν έναν άνθρωπο ο οποίος δε βρίσκεται πια στη ζωή, κάποιον ο οποίος σε έκανε να αισθάνεσαι ασφαλής, ο οποίος ήξερε να σε ηρεμεί χωρίς πολλά λόγια και μπορούσε να σου φτιάξει τη διάθεση με μια μικρή κίνηση. Κάποιον δίπλα στον οποίο δε χρειαζόταν να εξηγείς τα πάντα, γιατί ένιωθες πως σε καταλάβαινε. Και όταν συναντάς τέτοιους ανθρώπους, οι οποίοι σου ξυπνούν κάτι από εκείνη τη ζεστασιά, είναι σαν να ανοίγει μέσα σου ένα μικρό παράθυρο σε έναν κόσμο ο οποίος σου λείπει.
Δε σημαίνει ότι μπερδεύεις τους ανθρώπους ούτε ότι προσπαθείς να αντικαταστήσεις εκείνον που έχασες, γιατί κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να πάρει τη θέση κάποιου άλλου, όσο έντονα κι αν σου τον θυμίζει. Οι σχέσεις έχουν τη δική τους μοναδικότητα και οι άνθρωποι που αγαπάς αφήνουν μέσα σου ένα αποτύπωμα που δεν επαναλαμβάνεται. Αυτό το οποίο συμβαίνει, όμως, είναι ότι αναγνωρίζεις σε κάποιους άλλους κάτι από εκείνη την αίσθηση ασφάλειας την οποία κάποτε γνώρισες. Και ίσως αυτή η αναγνώριση να σου επιτρέπει να νιώσεις ξανά λίγη από τη ζεστασιά την οποία νοσταλγείς.
Γι’ αυτό και ορισμένοι άνθρωποι γίνονται, χωρίς να το καταλαβαίνουν, ένα δικό σου δίχτυ ασφαλείας, ένα οικείο μέρος στο οποίο μπορείς να επιστρέφεις συναισθηματικά, ακόμη κι αν δεν υπάρχει ανάμεσά σας η οικειότητα η οποία θα δικαιολογούσε κάτι τέτοιο. Δε σημαίνει απαραίτητα ότι είναι οι πιο κοντινοί σου άνθρωποι ή ότι γνωρίζουν τις δυσκολίες σου. Μπορεί να μην τους συναντάς κάθε μέρα και να είναι άνθρωποι με τους οποίους ανταλλάσσεις λίγες κουβέντες και δεν έχουν ιδέα πόσο όμορφα σε κάνουν να αισθάνεσαι.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αξία αυτής της σύνδεσης, γιατί δε χρειάζεται κάθε όμορφο συναίσθημα να συνοδεύεται από μεγάλες δηλώσεις, υποσχέσεις και εξηγήσεις. Μπορείς να εκτιμάς κάποιους ανθρώπους οι οποίοι υπάρχουν στη ζωή σου και σε κάνουν να νιώθεις ήρεμα, επειδή η παρουσία τους σου θυμίζει ότι υπάρχει ακόμη καλοσύνη, επειδή σου δείχνουν πως ακόμα υπάρχει στον κόσμο ευγένεια και καλοσύνη. Και όλο αυτό, χωρίς να απαιτείς από εκείνους να γίνουν κάτι περισσότερο, χωρίς να βιάζεσαι να ορίσεις τη θέση τους στη ζωή σου.
Βέβαια, η οικειότητα την οποία αισθάνεσαι από την πρώτη στιγμή δε σημαίνει ότι τους γνωρίζεις πραγματικά. Ασφαλώς χρειάζεται χρόνος για να δεις τον χαρακτήρα τους, τις προθέσεις τους και τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν. Μπορείς, όμως, να αναγνωρίσεις την όμορφη αίσθηση την οποία σου δημιουργούν, χωρίς να χρειάζεται ούτε να την αμφισβητήσεις ούτε να την κάνεις κάτι μεγαλύτερο απ’ αυτό το οποίο πραγματικά είναι.
Γιατί τελικά, σπίτι δεν είναι πάντα ένας χώρος, μια συγκεκριμένη διεύθυνση ή τέσσερις τοίχοι. Μερικές φορές είναι ένα συναίσθημα, είναι η στιγμή κατά την οποία αισθάνεσαι ότι μπορείς να ηρεμήσεις, να χαμογελάσεις αυθόρμητα, να αφήσεις για λίγο στην άκρη όσα σε βαραίνουν. Και είναι πολύ όμορφο και ταυτόχρονα μοναδικό να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι, χωρίς να γνωρίζουν την ιστορία σου, καταφέρνουν να αγγίξουν ένα κομμάτι της.
Ίσως να μη μάθεις ή να μην αντιληφθείς ποτέ γιατί ένιωσες έτσι από την πρώτη στιγμή μαζί τους και μπορεί να μη χρειάζεται κιόλας. Άλλωστε, στη ζωή δεν εξηγούνται όλα. Μπορείς απλώς να κρατήσεις αυτή τη μικρή αίσθηση ζεστασιάς και να είσαι ευγνώμων που τη συνάντησες. Γιατί σε έναν κόσμο όπου συχνά χρειάζεται να προσπαθείς πολύ για να νιώσεις ότι ανήκεις κάπου, είναι πραγματικά σπάνιο να συναντάς ανθρώπους με τους οποίους δεν έχεις κανένα παρελθόν και καμία καθημερινή τριβή και να σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν να επέστρεψες για λίγο στο comfort place σου, σαν να γεννήθηκες για να συναντήσεις τους ανθρώπους αυτούς.
Συντάκτης: Μαριάννα Χατζή
