Νέο είδος "σχέσης" πετάχτηκε στο fy μας και ιδού: "Frugmance", το σχεδόν ρομάτζο

Η σύγχρονη εποχή δεν μας κάνει να βαριόμαστε ποτέ αν σκεφτούμε πως κάθε τόσο μια νέα ορολογία προστίθεται στο λεξιλόγιο μας και όχι μόνο. Και τι θέλω να πω θα σκεφτεί κάποιος τώρα. Κι έτσι χωρίς ντροπή και απροκάλυπτα θα σου πετάξω και εγώ για παράδειγμα τη λέξη ..Frugmance.. Και σα να σε βλέπω να λες τι είναι πάλι ετούτο που ήρθε στη ζωή μας και που με τα βίας το κάνω δηλαδή και ένα spelling μπας και καταλάβω, αλλά να που τίποτα δεν μου φέρνει τελικά.

Θα σου πω όμως εγώ τώρα ότι όχι δεν είναι ούτε food trend, ούτε και νέα εφαρμογή – sorry guys- αλλά ένα νέο είδος σχεσιακής κατάστασης θα το χαρακτηρίζαμε καλύτερα. Το frugmance είναι από το friendship + romance – που απορώ πως και δεν σου πήγε το μυαλό σε αυτό; Πάντως ναι, αυτή είναι η περιβόητη σχέση που όταν προσπαθείς να την εξηγήσεις σε τρίτους, καταλήγεις να λες : « Δεν είμαστε ρε παιδάκι μου μαζί… αλλά ούτε και απλώς φίλοι… ε τέλος πάντων άστο καλύτερα».

Η frugmance λοιπόν και αυτό είναι γεγονός, είναι το πιο ειλικρινές μπέρδεμα της σύγχρονης εποχής και ίσως τι να πω, για αυτό είναι και τόσο δημοφιλής στη νέα γενιά. Πρακτικά μια frugmance «σχέση», είναι αυτή που μιλάτε με τον άλλον κάθε μέρα, υπάρχει συναισθηματική οικειότητα, υπάρχει συνήθως πολύ πολύ καλό φλερτ, μια δόση μεγάλης επικίνδυνης έλξης αλλά μαντέψτε ταμπέλα δεν υπάρχει σε όλο αυτό.

Δεν είναι δηλαδή αυτό που λέγαμε παλαιότερα το γνωστό friends with benefits. Γιατί τώρα εδώ σε αυτήν την κατάσταση τα feelings έχουν μπει από μόνα τους στο παιχνίδι χωρίς να ρωτήσουν και κανέναν δηλαδή. Δεν είναι σχέση. Γιατί πρώτον πολύ απλά κανείς δεν είπε το «τι είμαστε?» χωρίς να ιδρώσει και δεύτερον δεν είναι φιλία γιατί αν βγει με άλλον/άλλη… κάτι σφίγγεται εκεί στο στομαχάκι. Είναι ρε παιδιά αυτό το κάτι ενδιάμεσο. Το γκρίζο θαμπό χρώμα ή αλλιώς το περιβόητο «βλέπουμε»…

Από πού κι ως που όμως τώρα θα αναρωτηθείτε εμφανίστηκε αυτό το καλλιτέχνημα; Μα γιατί ζούμε σε μια εποχή που – ας αρχίσω με εν συναίσθηση να απαριθμώ- φοβόμαστε την δέσμευση όπως ο διάολος το λιβάνι αλλά φοβόμαστε ταυτόχρονα και την μοναξιά – του τρελού θα με πείτε αλλά τι να σας πω και γω τώρα να που ισχύουν. Επίσης θέλουμε οικειότητα αλλά όχι και ευθύνη μαζί – και το κορυφαίο δίπολο-, θέλουμε σύνδεση αλλά – ναι υπάρχει πάλι αλλά- την θέλουμε με έξοδο κινδύνου ρε αδερφέ.

Η frugmance λοιπόν είναι -ξέρω σαν telemarketing μοιάζει- η συναισθηματική λύση «χωρίς εγγύηση». Με λίγα λόγια κανένας κατασκευαστής -και όχι πλυντηρίων- δεν προσφέρει καμία ταμπελοποίηση, καμία σιγουριά, καμία διαβεβαίωση. Παίρνεις ζεστασιά αλλά κρατάς και έτσι για την αλητεία και απόσταση ασφαλείας. Σα να φοράς ζακέτα πάνω στην καρδούλα σου για να σε ζεσταίνει χωρίς να σε εκθέτει.

Τώρα όλο αυτό έχει υπέρ, γιατί αν δεν είχε δεν υπήρχε λόγος να υπάρχει κιόλας. Για αυτό ας είμαστε ειλικρινείς και ας τα γράψουμε για να έχετε καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη άποψη. Καταρχάς μέσα σε αυτήν την συνθήκη νιώθεις ότι σε καταλαβαίνουν, γελάς αυθόρμητα, δεν χρειάζεται να «πουλήσεις» τον εαυτό σου, υπάρχει άνεση, χημεία, ασφάλεια και προπάντων δεν πιέζεσαι να αποδείξεις τίποτα. Η frugmance είναι χαλαρή, κυλάει, δεν ζητάει εξηγήσεις, δεν έχει milestones. Είναι σαν σχέση.. ε χωρίς τα meeting status update.

Όμως! Υπάρχουν και τα κατά (γιατί κάποια στιγμή πονάει κι αυτή) και για ρίξε και μια ματιά καις ε αυτά σε παρακαλώ. Εδώ λοιπόν αρχίζουν τα δύσκολα, όταν ξεκινάει μια φάση που ο ένας αρχίζει να θέλει «κάτι παραπάνω», ο άλλος λέει «δεν είμαι έτοιμος/η» αλλά και κανείς δεν φεύγει. Η frugmance αρχίζει και γίνεται επικίνδυνη όταν βολεύει τον έναν και καθυστερεί τον άλλον. Όταν λειτουργεί σαν συναισθηματικό parking κρατώντας τον έναν «ζεστό» χωρίς πρόθεση να προσχωρήσει παρακάτω. Ε και τότε ξεκινάει η σιωπηλή ανισορροπία : – «Μα αφού μιλάμε κάθε μέρα», – «Ναι, αλλά δεν είπαμε ότι είμαστε μαζί». – « Μα νιώθω σα να είμαστε» και καταλήγει –«Αυτό είναι στο μυαλό σου». Κλασική περίπτωση βλάβης σας το λέω ευθέως.

Ξέρετε και ποιοι είναι συνήθως οι συμμετέχοντες σε μια τέτοια συνθήκη; Άτομα με φόβο δέσμευσης, άνθρωποι που βγήκαν από δύσκολες σχέσεις, αυτοί που θέλουν αγάπη αλλά όχι ρίσκο και σίγουρα αυτοί που λένε «πάμε όπως πάει» και εννοούν σαφώς «μη με πιέζεις». Και συχνά για να τα συμπεριλάβω όλα : άτομα που είναι καλοί, ευαίσθητοι αλλά συναισθηματικά αναποφάσιστοι. Τώρα θα πει κάποιος είναι μια κακή σχέση; Θα απαντήσω πως όχι απαραίτητα όταν μπορεί να είναι για αρχή ένα μεταβατικό στάδιο, ένα ασφαλές μονοπάτι γνωριμίας ή μια ειλικρινής δυναμική αν και οι δυο ξέρουν ακριβώς τι είναι και πού βρίσκονται.

Το πρόβλημα δεν είναι η frugmance από μόνη της αλλά η frugmance χωρίς διαφάνεια. Για αυτό κάνε ερωτήσεις στον εαυτό σου για να καταλάβεις αν σε πάει κάπου όλο αυτό ή σε κρατάει πίσω στη ζωή σου και στην εξέλιξη σου. Ρώτησε τον εαυτό σου αν αύριο για παράδειγμα έμπαινε κάποιος άλλος στη ζωή του/της, εσύ πού θα ήσουν; Ρώτησε με ειλικρίνεια αν νιώθεις επιλογή ή μια ενδιάμεση λύση και φυσικά αν προχωράς μαζί του/της ή απλώς περιμένεις… Γιατί μεταξύ μας η frugmance είναι ωραία όσο δεν σου κόβει τον δρόμο προς κάτι πιο σταθερό.
Η frugmance λοιπόν ως bottom line θα λέγαμε ότι είναι το παιδί της εποχής μας: τρυφερή, μπερδεμένη, άτακτη και λίγο φοβισμένη. Δεν είναι λάθος να θέλεις κάτι ενδιάμεσο, είναι όμως λάθος να μένεις εκεί όταν η καρδιά σου ζητάει ξεκάθαρα πράγματα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ό,τι αξίζει δεν χρειάζεται να το εξηγείς με πέντε υποσημειώσεις αλλά χρειάζεται απλώς να το ζεις χωρίς κανένα ερωτηματικό.