Θα το πω όπως μου ήρθε ένα βράδυ που χάζευα το ταβάνι: δεν ξέρω αν μας λείπει το σ#ξ τελικά ή αν μας λείπει να μας θέλουν. Γιατί άλλο το σώμα. Κι άλλο το βλέμμα.
Στην εποχή που ζούμε μπορούμε να βρούμε σ#ξ πιο εύκολα από ποτέ. Ένα μήνυμα. Ένα swipe. Μια νύχτα που δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα. Να μην ανοίξεις την καρδιά σου. Να μην πεις τι φοβάσαι. Να μη μιλήσεις για τη μάνα σου, για τα παιδικά σου, για το γιατί αποφεύγεις τις Κυριακές. Κι όμως, παρ’ όλη την ευκολία, κάτι δεν γεμίζει. Οπότε τι μας λείπει τελικά; Το σ#ξ χωρίς σύνδεση; Ή η σύνδεση χωρίς σ#ξ;
Το σ#ξ χωρίς συναισθηματική εμπλοκή πουλήθηκε σαν απελευθέρωση. Σαν το «δεν έχω ανάγκη κανέναν». Και σε ένα επίπεδο, ναι, μπορεί να είναι επιλογή, μπορεί να είναι απόλαυση, μπορεί να είναι καθαρό, τίμιο και συναινετικό. Το σώμα έχει ανάγκες. Έχει ορμές. Έχει περιέργεια. Και δεν είναι αμαρτία να τις αναγνωρίζεις.
Αλλά, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, πολλές φορές δεν ψάχνουμε το σώμα. Ψάχνουμε την επιβεβαίωση. Θέλουμε να νιώσουμε επιθυμητοί. Να μας διαλέξουν. Να μας κοιτάξουν με βλέμμα που λέει «σε θέλω τώρα». Το σ#ξ χωρίς σύνδεση είναι γρήγορο. Είναι έντονο. Είναι στιγμιαίο. Και συχνά, είναι σιωπηλό μετά. Δεν υπάρχει «μείνε» ούτε «θέλω να σε μάθω». Υπάρχει μόνο το «ωραία ήταν, τα λέμε». Και εκεί που κλείνει η πόρτα, μένει ένα κενό που δεν έχει σχέση με το σώμα. Έχει σχέση με το ότι δεν σε κράτησε κανείς.
Από την άλλη, υπάρχει η σύνδεση. Εκείνη η βαθιά, σχεδόν επικίνδυνη εγγύτητα. Να μιλάς ώρες. Να γελάς. Να μοιράζεσαι ιστορίες. Να νιώθεις ασφάλεια. Όμως, πολλές φορές η σύνδεση χωρίς σωματική επιθυμία αρχίζει να μοιάζει με μια φιλία που πονάει. Σαν κάτι να λείπει. Με εκείνο το παράπονο που δεν λες φωναχτά. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο συναίσθημα. Είναι και σώμα. Η επιθυμία είναι τρόπος επικοινωνίας. Είναι γλώσσα. Όταν υπάρχει σύνδεση αλλά δεν υπάρχει έλξη, αρχίζεις να αναρωτιέσαι. Και η εκτίμηση, όσο όμορφη κι αν είναι, δεν αρκεί για να σε κάνει να νιώσεις ζωντανός. Η σύνδεση χωρίς σ#ξ μπορεί να γίνει ασφάλεια. Αλλά μπορεί να γίνει και αδελφικότητα. Και τότε κάτι μέσα σου διαμαρτύρεται.
Μήπως όμως δεν μας λείπει κανένα από τα δύο; Ίσως η ερώτηση είναι λάθος. Ίσως δεν μας λείπει ούτε το σ#ξ χωρίς σύνδεση, ούτε η σύνδεση χωρίς σ#ξ. Ίσως μας λείπει η ισορροπία. Μας λείπει το σ#ξ που έχει μέσα του βλέμμα. Η σύνδεση που έχει μέσα της φωτιά. Η οικειότητα που δεν σκοτώνει την επιθυμία. Η επιθυμία που δεν φοβάται την οικειότητα. Γιατί το δύσκολο δεν είναι να κάνεις σ#ξ. Και δεν είναι να δεθείς. Το δύσκολο είναι να τα κρατήσεις μαζί.
Να γδυθείς σωματικά και ψυχικά ταυτόχρονα. Να σε αγγίζουν και να σε βλέπουν. Να μη χρειάζεται να παίξεις ρόλο. Να μη χρειάζεται να κάνεις τον άνετο αν θες περισσότερα. Να μη χρειάζεται να κάνεις τον ψύχραιμο αν πληγώνεσαι.
Ζούμε στην εποχή της υπερδιέγερσης. Εικόνες, σώματα, επιλογές. Όλα διαθέσιμα. Κι όμως, η μοναξιά είναι πιο παρούσα από ποτέ.
Γιατί το σ#ξ είναι παντού, αλλά η εγγύτητα σπανίζει. Μπορείς να ανταλλάξεις γυμνές φωτογραφίες μέσα σε λεπτά. Αλλά πόσο εύκολο είναι να πεις «φοβάμαι ότι δεν θα μείνεις»; Το σώμα εκτίθεται. Η ψυχή κρύβεται. Και πολλές φορές επιλέγουμε το σ#ξ χωρίς σύνδεση όχι γιατί δεν θέλουμε σύνδεση, αλλά γιατί η σύνδεση ρισκάρει απόρριψη. Το σ#ξ τελειώνει γρήγορα. Η σύνδεση όμως μπορεί να σε διαλύσει. Είναι πιο ασφαλές να πεις «ήταν απλώς κάτι χαλαρό» παρά να παραδεχτείς «σε ήθελα λίγο παραπάνω».
Ας το κάνουμε πιο ωμό. Πονάει περισσότερο να κάνεις σ#ξ και να μην σε πάρει τηλέφωνο μετά; Ή να σε κρατάει αγκαλιά, να μιλάτε ώρες, αλλά να μην σε αγγίζει ποτέ με επιθυμία;
Στην πρώτη περίπτωση νιώθεις αντικαταστάσιμος. Στη δεύτερη νιώθεις αόρατος.
Και οι δύο μορφές πόνου έχουν κοινή ρίζα, την ανάγκη να νιώσουμε επιθυμητοί και σημαντικοί ταυτόχρονα. Όχι μόνο σώμα. Ούτε μόνο ψυχή. Και τα δύο.
Υπάρχει μια ενοχή γύρω από το να θέλεις και τα δύο. Σαν να πρέπει να διαλέξεις στρατόπεδο. Ή είσαι χαλαρός και δεν κολλάς, ή είσαι ρομαντικός και θες συναίσθημα. Όμως ο άνθρωπος είναι πιο σύνθετος. Θέλουμε να μας αγγίζουν και να μας ακούν. Θέλουμε πάθος και σταθερότητα. Θέλουμε επιθυμία και ασφάλεια. Θέλουμε να μας ποθούν χωρίς να μας χρησιμοποιούν. Και να μας αγαπούν χωρίς να μας αδρανοποιούν.
Το δύσκολο δεν είναι να παραδεχτούμε ότι θέλουμε σ#ξ. Το δύσκολο είναι να παραδεχτούμε ότι θέλουμε σύνδεση. Γιατί η σύνδεση μας κάνει ευάλωτους. Το σ#ξ μπορεί να είναι ρόλος. Η σύνδεση είναι αποκάλυψη.
Άρα τι μας λείπει;
Αν πρέπει να απαντήσω ειλικρινά; Δεν μας λείπει το σ#ξ χωρίς σύνδεση. Αυτό το βρίσκουμε. Μας λείπει το σ#ξ με σύνδεση. Και η σύνδεση που δεν φοβάται το σ#ξ. Μας λείπει κάποιος που να μπορεί να μας θέλει χωρίς να μας μειώνει. Να μας κοιτάζει το πρωί χωρίς να είναι αμήχανο. Να αντέχει τη γυμνότητά μας, όχι μόνο τη σωματική. Γιατί τελικά, δεν είναι θέμα πράξης. Είναι θέμα παρουσίας. Το σώμα μπορεί να βρεθεί εύκολα, η παρουσία όμως όχι.
Και ίσως, βαθιά μέσα μας, αυτό που μας λείπει δεν είναι ούτε το σ#ξ ούτε η σύνδεση ξεχωριστά. Είναι εκείνος ο άνθρωπος που μπορεί να τα κρατήσει μαζί χωρίς να φύγει.
Κι αυτό, ας είμαστε ειλικρινείς, είναι το πιο σπάνιο από όλα.
Συντάκτης: Ιόλη Ντόκου
