Ας το πούμε όπως είναι: το τοξικό σ#ξ συχνά είναι το καλύτερο σ#ξ. Όχι το πιο ασφαλές, όχι το πιο υγιές, όχι αυτό που θα πρότεινες σε μια φίλη σου ή στον κολλητό σου τον Μπάμπη που είναι ρομαντική ψυχή — αλλά αυτό που σε κάνει να χάνεις το μυαλό σου. Και κάπου εκεί αρχίζει η εσωτερική σύγκρουση. Γιατί πώς γίνεται κάτι που σου κάνει κακό να σε κάνει να νιώθεις τόσο ζωντανός;
Η απάντηση δεν είναι ρομαντική. Είναι βιολογική, ψυχολογική και βαθιά συνδεδεμένη με τον τρόπο που ο εγκέφαλός μας αντιδρά στο χάος.
Το τοξικό σ#ξ συνήθως δεν αφορά μόνο το σώμα. Αφορά την ένταση. Το “θα φύγει ή θα μείνει;”, το “με θέλει ή απλώς με χρησιμοποιεί;”, το “είμαι αρκετός;”. Αυτή η αβεβαιότητα ενεργοποιεί τον εγκέφαλο σαν να βρίσκεται σε διαρκή συναγερμό. Κάθε άγγιγμα, κάθε βλέμμα, κάθε στιγμή σύνδεσης μοιάζει πιο δυνατή επειδή δεν είναι δεδομένη. Και ο εγκέφαλος λατρεύει ό,τι δεν είναι δεδομένο.
Σε τέτοιες δυναμικές, δεν παράγεται μόνο ντοπαμίνη — η ορμόνη της απόλαυσης. Παράγεται και κορτιζόλη, η ορμόνη του στρες. Αυτός ο συνδυασμός δημιουργεί ένα είδος συναισθηματικού roller coaster. Δεν νιώθεις απλώς καλά· νιώθεις έντονα. Και πολλές φορές, εμείς οι άνθρωποι μπερδεύουμε την ένταση με τη σύνδεση.
Το τοξικό σ#ξ συχνά συνδέεται και με μοτίβα προσκόλλησης. Αν έχεις μάθει να κυνηγάς την αποδοχή, αν έχεις συνηθίσει να αποδεικνύεις την αξία σου μέσα από το πόσο σε θέλουν, τότε το σ#ξ γίνεται επιβεβαίωση. Δεν είναι μόνο η ηδονή. Είναι το “με διάλεξε”, έστω και προσωρινά. Έστω και μισά. Έστω και με όρους. Και κάπως έτσι, το σώμα σου αρχίζει να εθίζεται όχι στο άτομο, αλλά στο συναίσθημα. Στην αναμονή. Στην ένταση πριν το μήνυμα. Στο σ#ξ που μοιάζει σαν ανταμοιβή μετά από συναισθηματική στέρηση. Αυτός ο μηχανισμός μοιάζει επικίνδυνα με εθισμό. Όχι γιατί είσαι αδύναμος, αλλά γιατί ο εγκέφαλός σου λειτουργεί ακριβώς όπως έχει σχεδιαστεί: να κυνηγάει την επιβράβευση.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το “καλό” δεν κρατά. Όσο πιο τοξική η δυναμική, τόσο μικρότερη η διάρκεια της απόλαυσης. Το σ#ξ μπορεί να είναι εκρηκτικό, αλλά το μετά είναι συνήθως άδειο. Κενό. Γεμάτο ερωτήματα. Και εκεί αρχίζει η φθορά. Γιατί ενώ το σώμα θυμάται την ένταση, η ψυχή αρχίζει να κουράζεται.
Το πραγματικά καλό σ#ξ δεν έχει τόση αδρεναλίνη. Δεν σε κάνει να αμφιβάλλεις για την αξία σου. Δε βασίζεται στο φόβο της απώλειας. Αλλά επειδή δεν είναι χαοτικό, συχνά δε μας φαίνεται τόσο “συναρπαστικό”. Κι αυτό λέει πολλά για το πώς έχουμε μάθει να ερμηνεύουμε την επιθυμία. Το τοξικό σ#ξ δεν σε κάνει να νιώθεις καλά επειδή είναι σωστό. Σε κάνει να νιώθεις καλά επειδή πατάει σε παλιά τραύματα, ανασφάλειες και νευροχημικά κόλπα του εγκεφάλου. Και το να το αναγνωρίσεις αυτό δε σημαίνει ότι κρίνεις τον εαυτό σου. Σημαίνει ότι αρχίζεις να ξεχωρίζεις την ένταση από τη σύνδεση.
