Λοιπόν, κάτσε να σου πω. Φέρε καφέ, κρασί, ό,τι πίνεις τέλος πάντων, γιατί αυτό το θέμα είναι από αυτά που ξεκινούν χαλαρά και καταλήγουν να ανοίγουν κουβέντες που δεν περίμενες. Σαν εκείνες τις συζητήσεις σε τραπέζι φίλων που κάποιος λέει «να σου πω κάτι;» και ξαφνικά όλοι γέρνουν μπροστά.
Τις τελευταίες εβδομάδες, λοιπόν, το ίντερνετ έχει πάθει ένα μικρό… συλλογικό breakdown. Αφορμή; Μια σκηνή σ#ξ στην ταινία Sinners, με τον Michael B. Jordan και την Hailee Steinfeld. Δε θα μπούμε σε λεπτομέρειες (δε χρειάζεται κιόλας), αλλά υπάρχει φτύσιμο. Και αυτό το φτύσιμο ήταν αρκετό για να χωρίσει τον κόσμο σε δύο στρατόπεδα:
α) «μπλιάχ, τι ήταν αυτό;»
β) «ε… παιδιά, συγγνώμη, αλλά αυτό ήταν κάπως hot».
Και κάπου εκεί ξεκίνησε το πανηγύρι. TikTok, Twitter, group chats, podcasts, άρθρα, reactions. Ξαφνικά, το φτύσιμο βαφτίστηκε «το πιο τρέντινγκ ερωτικό κίνκ στο Χόλιγουντ αυτή τη στιγμή». Και ναι, ακούγεται υπερβολικό, αλλά αν το καλοσκεφτείς… δεν είναι και τόσο.
Πότε το φτύσιμο έγινε “θέμα”;
Αν μιλάγαμε σε πιο κλειστό κύκλο, όλοι ξέρουμε ότι το φτύσιμο δεν είναι κάτι καινούργιο στον κόσμο του σ#ξ. Απλώς μέχρι πρόσφατα ήταν από αυτά που έμεναν χαμηλόφωνα. Κάτι που συζητούσες με τον/την σύντροφό σου, όχι με την παρέα στο brunch της Κυριακής. Το Χόλιγουντ, όμως, έχει ένα μαγικό χάρισμα: παίρνει κάτι που θεωρείται «περιθωριακό», το βάζει σε μια glossy συσκευασία, του ρίχνει δύο superstars και το πετάει στη μέση του σαλονιού μας. Και μετά απλώς κάθεται πίσω και παρακολουθεί τις αντιδράσεις.
Και οι αντιδράσεις, όπως πάντα, ήταν έντονες. Γιατί το φτύσιμο δεν είναι ουδέτερο. Δεν είναι σαν ένα φιλί ή ένα χάδι. Κουβαλάει πράγματα. Σύμβολα. Συναισθήματα. Και για πολλούς ανθρώπους, κουβαλάει και αντιστάσεις.
«Οκ, αλλά γιατί σοκαρίστηκαν τόσο;»
Εδώ είναι που η κουβέντα γίνεται ενδιαφέρουσα. Γιατί, αν το πάρεις ψύχραιμα, μιλάμε για ενήλικες χαρακτήρες, consensual σ#ξ, τίποτα παράνομο, τίποτα ακραίο. Κι όμως, σε πολύ κόσμο χτύπησε αλλιώς. Ίσως γιατί το φτύσιμο, για πολλούς, έχει συνδεθεί με προσβολή. Με υποτίμηση. Με κάτι «βρώμικο» — όχι με την sexy έννοια, αλλά με την κοινωνική. Από μικροί μαθαίνουμε ότι το φτύσιμο είναι αγένεια. Είναι κάτι που δεν κάνεις. Οπότε, όταν το βλέπεις να μετατρέπεται σε στοιχείο ερωτισμού, ο εγκέφαλος κάνει ένα μικρό error.
Και αυτό είναι απολύτως λογικό. Από την άλλη, γιατί σε κάποιους άναψε φωτιές; Αν καθόμασταν παρέα και το λέγαμε ωμά, χωρίς φίλτρα, θα λέγαμε το εξής: γιατί έχει ένταση. Και η ένταση είναι βασικό καύσιμο του πόθου.
Για κάποιους ανθρώπους, το φτύσιμο λειτουργεί σαν σύμβολο απόλυτης οικειότητας. Σαν να λες «είμαστε τόσο κοντά, που σπάνε όλοι οι κοινωνικοί κανόνες». Για άλλους, μπαίνει στο παιχνίδι της εξουσίας, της πρόκλησης, της ανατροπής ρόλων. Δεν είναι όλοι οι πόθοι “soft”. Και αυτό δεν τους κάνει λάθος. Επίσης — και αυτό έχει σημασία — άλλο να το βλέπεις σε μια ταινία και άλλο να το κάνεις στην πραγματική σου ζωή. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να το βρίσκουν ερεθιστικό ως εικόνα ή φαντασίωση, αλλά όχι ως πράξη. Και μάντεψε: κι αυτό valid είναι.
Το αιώνιο ερώτημα: «Εσύ σε ποια πλευρά είσαι;»
Αυτή η ερώτηση παίζει παντού. Σαν να πρέπει οπωσδήποτε να διαλέξεις στρατόπεδο. Λες και το σ#ξ είναι ποδόσφαιρο και πρέπει να δηλώσεις ομάδα. Η αλήθεια, όμως, είναι πιο απλή — και πιο βαρετή για τα social, αλλά πιο υγιής για εμάς. Μπορεί να είσαι:
«μέσα»
«έξω»
«δεν ξέρω ακόμα»
«μου αρέσει στη θεωρία, όχι στην πράξη»
«μου άρεσε παλιά, τώρα όχι»
Όλα παίζουν. Ο πόθος δεν είναι στατικός. Αλλάζει με την ηλικία, με τις εμπειρίες, με τους ανθρώπους που έχουμε απέναντί μας. Αν θες να το εξερευνήσεις (χωρίς να το πάρεις πολύ σοβαρά). Ας πούμε ότι είσαι σε φάση περιέργειας. Όχι «πωπω θέλω τώρα», αλλά «χμ, κάτι μου κίνησε». Δεν χρειάζεται ούτε να πιεστείς ούτε να το δραματοποιήσεις.
Μερικά πράγματα που βοηθούν:
-Μίλα. Ναι, ξέρω, βαρετό. Αλλά αν δεν μπορείς να το συζητήσεις, μάλλον δεν είσαι έτοιμ@ να το κάνεις.
-Δες πώς νιώθεις με την ιδέα. Το σώμα σου συνήθως ξέρει πριν από το μυαλό.
-Μην ξεκινήσεις από το “full version”. Η φαντασία, το dirty talk, η συζήτηση είναι επίσης εξερεύνηση.
-Και πάντα, πάντα, consent. Όχι ως αγγαρεία, αλλά ως βάση. Το να ξέρεις ότι ο άλλος θέλει αυτό που κάνετε είναι από μόνο του sexy.
Τέλος, δε χρειάζεται να σου αρέσουν όλα. Δεν χρειάζεται να «εκπαιδευτείς» να σου αρέσει κάτι. Αν κάτι σου προκαλεί αηδία, δυσφορία ή άγχος, αυτό είναι απάντηση. Τελεία. Δεν είσαι συντηρητικ@. Δεν είσαι κολλημέν@. Δεν χάνεις το memo του σύγχρονου σ#ξ. Απλώς έχεις όρια. Και τα όρια δεν είναι turn-off — είναι χάρτης.
Τι μένει τελικά από όλο αυτό;
Ίσως όχι το ίδιο το φτύσιμο. Αλλά η κουβέντα γύρω του. Το πόσο εύκολα σοκαριζόμαστε, το πόσο δύσκολα μιλάμε ανοιχτά για επιθυμίες, το πόσο γρήγορα θέλουμε να βάλουμε ταμπέλες. Το σ#ξ δεν είναι checklist. Δεν είναι trend report. Είναι εμπειρία. Και κάθε εμπειρία είναι διαφορετική. Οπότε, αν το δούμε σαν παρέα και όχι σαν debate: δεν έχει σημασία σε ποια πλευρά είσαι. Σημασία έχει να είσαι ειλικριν@ με τον εαυτό σου και με τους ανθρώπους που μοιράζεσαι το σώμα σου. Κι αν από μια σκηνή σε μια ταινία ξεκίνησε μια τέτοια συζήτηση; Ε, ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι απ’ όλα.
Συντάκτης: Μαρίνα Παναγοπούλου
