Δεν το χωράει ανθρώπινος νους ότι στην Ελλάδα του 2026 θα γράφαμε μια τέτοια είδηση, κι όμως, όπως όλα δείχνουν είναι πέρα για πέρα πραγματική. Σύμφωνα με την καταγγελία που ήρθε στο φως, μιλάμε για ένα περιστατικό βιaσμού που σημειώθηκε τον Δεκέμβριο του 2025 στη Θεσσαλονίκη, όταν 14χρονος εξανάγκασε μια 15χρονη κοπέλα σε γενετήσιες πράξεις, χωρίς τη συναίνεσή της, βιντεοσκοπώντας τις πράξεις αυτές.
Κατά την έρευνα που διενεργήθηκε στο σπίτι του καταγγελλόμενου, οι Αρχές προχώρησαν στην κατάσχεση ψηφιακών μέσων, τα οποία θα υποβληθούν σε εργαστηριακό έλεγχο από εξειδικευμένο προσωπικό της Υποδιεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών Βορείου Ελλάδος.
Πέρα από τη δικαστική διερεύνηση, η συγκεκριμένη υπόθεση γεννά εύλογο προβληματισμό και για έναν ακόμη λόγο: την ηλικία των δύο παιδιών. Όταν μια τόσο σοβαρή καταγγελία αφορά έναν 14χρονο και μια 15χρονη, γίνεται σαφές ότι το ζήτημα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της ποινικής διαδικασίας.
Τα τελευταία χρόνια, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι περιστατικά βίας μεταξύ ανηλίκων δείχνουν ότι απέχουμε πολύ από την ουσιαστική συζήτηση γύρω από τη συναίνεση, τον σεβασμό των προσωπικών ορίων και τις υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για έννοιες που δεν είναι αυτονόητες, αλλά μαθαίνονται μέσα από την οικογένεια, το σχολείο και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.
Παράλληλα, η τεχνολογία έχει αλλάξει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο οι έφηβοι αλληλεπιδρούν. Η δυνατότητα καταγραφής προσωπικών στιγμών με ένα κινητό τηλέφωνο και η εύκολη αποθήκευση ή διακίνησή τους είναι σημείο των καιρών, που δείχνει πως δεν αρκεί πλέον η ίδια η άσκηση βίας· σε ορισμένες περιπτώσεις φαίνεται να υπάρχει και η ανάγκη να καταγραφεί, να αποθηκευτεί ή ακόμη και να χρησιμοποιηθεί ως μέσο ελέγχου και ταπείνωσης του θύματος.
Το πιο βίαιο κομμάτι της ιστορίας βέβαια, παραμένει η ηλικία και το πώς τελικά μεγαλώνουμε τα αγόρια, με μι νοοτροπία που τα οδηγεί στο να γίνουν θύτες. Κι αυτό ξεκινάει περισσότερο έμμεσα, όταν για πολλά χρόνια, η κοινωνία αντιμετώπιζε ορισμένες συμπεριφορές των αγοριών ως κάτι λίγο-πολύ αναμενόμενο, μια «φάση» που θα περνούσε με την ηλικία. Η επιμονή, η επιθετικότητα ή η παραβίαση των ορίων συχνά υποβαθμίζονταν ως χαρακτηριστικά της εφηβείας, αντί να αναγνωρίζονται ως συμπεριφορές που χρειάζονται έγκαιρη παρέμβαση και εκπαίδευση.
Για δεκαετίες, αυτό το “‘ελα μωρέ αγόρι είναι” χρησιμοποιήθηκε για να εξηγήσει ή ακόμη και να συγχωρήσει πράγματα που δεν θα έπρεπε να θεωρούνται φυσιολογικά. Σήμερα, όμως, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι ο σεβασμός, η συναίνεση και η κατανόηση των ορίων δεν είναι δεξιότητες που εμφανίζονται από μόνες τους με την ενηλικίωση. Και ναι. Ένα έφηβο αγόρι μπορεί να είναι θύτης και όχι “απλώς ένα αγόρι”.
