Μέσα σε έναν μήνα, πάνω από 62 εκατομμύρια άντρες μπήκαν σε μια online «ακαδημία» για να μάθουν πώς να βιάζουν γυναίκες. Να μάθουν. Να εκπαιδευτούν. Και αν αυτό δε σε σοκάρει, τότε μάλλον έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε το αδιανόητο.
Η εικόνα που είχαμε για τον κίνδυνο στο ίντερνετ ήταν πάντα βολική. Ένας άγνωστος. Ένα περίεργο μήνυμα. Κάποιος «ανώμαλος» σε μια γωνία του διαδικτύου. Μόνο που η πραγματικότητα δεν είναι ούτε τόσο απλή, ούτε τόσο μακριά. Δεν είναι «κάποιοι». Είναι πολλοί. Πάρα πολλοί.
Το 2024, η υπόθεση της Ζιζέλ Πελικό κατέρριψε την τελευταία ψευδαίσθηση. Ο σύζυγός της, Ντομινίκ Πελικό, τη νάρκωνε και άφηνε άλλους άντρες να τη βιάζουν. Πάνω από 70 άτομα. Πάνω από 200 φορές. Και εκείνη δεν είχε ιδέα. Δεν υπήρχε «λάθος μέρος». Δεν υπήρχε «λάθος ώρα». Υπήρχε εμπιστοσύνη και χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο.
Την ίδια χρονιά, αποκαλύφθηκαν ομαδικές συνομιλίες στο Telegram όπου άντρες αντάλλασσαν οδηγίες για το πώς να κακοποιούν τις συντρόφους τους. Όταν αυτές οι ομάδες έκλεισαν, άνοιξαν άλλες.
Και μετά ήρθε αυτό: η «ακαδημία». Ένα site χωρίς ηθικούς φραγμούς, με περιεχόμενο που κανονικοποιεί τη νάρκωση και τον βιασμό. Βίντεο με τίτλους “sleep content”, hashtags όπως #passedout και #eyecheck. Άντρες να σηκώνουν τα βλέφαρα γυναικών που δεν έχουν συνείδηση. Να ελέγχουν αν «αντιδρούν». Να μιλάνε μεταξύ τους. Να ανταλλάσσουν τεχνικές.
Να κάνουν εκπαίδευση στη βία.
Με 20 δολάρια μπορείς να δεις live κακοποίηση. Με κρυπτονομίσματα μπορείς να πληρώσεις χωρίς ίχνη. Με ένα username μπορείς να μπεις σε μια κοινότητα που σε ενθαρρύνει να το κάνεις και εσύ. Και το πιο ανατριχιαστικό; Ότι μέσα σε έναν μήνα, 62 εκατομμύρια άνθρωποι μπήκαν εκεί.
62 εκατομμύρια.
Δε μιλάμε πια για «κακούς ανθρώπους στο ίντερνετ». Μιλάμε για ένα σύστημα που επιτρέπει, ενώνει και ενισχύει τη βία. Μιλάμε για μια πραγματικότητα όπου η κακοποίηση δεν είναι απλώς πράξη — είναι κοινότητα. Οι ιστορίες των επιζωσών το κάνουν ακόμα πιο ξεκάθαρο.
Η Ζόι ανακάλυψε ότι ο σύζυγός της τη νάρκωνε βάζοντας φάρμακα στο τσάι της. Το ίδιο τσάι που εκείνη θεωρούσε πράξη φροντίδας. «Δεν ήξερα πως έπρεπε να τον φοβάμαι», είπε. Η Αμάντα ζούσε για χρόνια με σημάδια στο σώμα της και κενά μνήμης. Όταν προσπάθησε να μιλήσει, της είπαν ότι φαντάζεται πράγματα. Ότι είναι «τρελή».
Το πιο επικίνδυνο σε όλα αυτά δεν είναι μόνο η πράξη. Είναι η κανονικοποίηση. Όταν η βία γίνεται περιεχόμενο. Όταν η κακοποίηση γίνεται «θέμα συζήτησης». Όταν υπάρχει κοινότητα που σου λέει «είναι οκ». Τότε, ο εγκέφαλος αρχίζει να το επεξεργάζεται διαφορετικά. Το ξένο γίνεται γνώριμο. Το σοκαριστικό γίνεται «άλλο ένα βίντεο». Και αυτό είναι που αλλάζει τα πάντα.
Γιατί δε χρειάζεται να γίνεις δράστης για να επηρεαστείς. Αρκεί να εκτεθείς αρκετές φορές. Αρκεί να το δεις, να το ακούσεις, να το διαβάσεις. Η επανάληψη μειώνει την αντίδραση. Και κάπως έτσι, κάτι που θα έπρεπε να μας παγώνει, αρχίζει να περνάει «λίγο πιο εύκολα».
Αυτό δεν είναι απλώς ένα θέμα ασφάλειας στο ίντερνετ. Είναι ένα βαθιά κοινωνικό και ψυχολογικό πρόβλημα. Γιατί όταν 62 εκατομμύρια άνθρωποι αναζητούν «πώς να βιάσουν», το ζήτημα δεν είναι τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι online. Είναι τι σημαίνει αυτό για τον κόσμο. Και πόσες γυναίκες, άραγε, να αναρωτήθηκαν, αν ξέρουν κάποιον άνδρα ανάμεσα σε αυτά τα 62 εκατομμύρια. Αν μοιράζονται μαζί του ένα γραφείο, έναν καναπέ, ένα κρεβάτι, μια ζωή.
