Αν ένας άντρας έχει αποφασίσει ότι το «όχι» μιας γυναίκας δεν τον αφορά, μπορεί να γίνει εξαιρετικά ευφάνταστος. Όχι για να τη διεκδικήσει, όπως συχνά βαφτίζεται η εμμονή, αλλά για να παραβιάσει κάθε όριο που εκείνη προσπαθεί να βάλει ανάμεσά τους. Στη Θεσσαλονίκη, μια γυναίκα είχε αποκλείσει τον πρώην σύντροφό της από όλες τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Είχε κάνει, δηλαδή, ό,τι της λέμε συνήθως να κάνει: να κόψει κάθε δίοδο επικοινωνίας και να δείξει καθαρά ότι δε θέλει άλλη επαφή μαζί του.
Εκείνος, όμως, βρήκε άλλη είσοδο. Της έστελνε εκατοντάδες μηνύματα μέσω των αιτιολογιών μεταφοράς χρημάτων στην τραπεζική εφαρμογή IRIS. Γιατί, όπως αποδεικνύεται, ακόμη και μια τραπεζική συναλλαγή μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο παρενόχλησης, όταν κάποιος αρνείται να δεχτεί ότι δεν έχει πλέον πρόσβαση στη ζωή μιας γυναίκας.
Ο 35χρονος καταδικάστηκε από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης σε φυλάκιση 12 μηνών, με τριετή αναστολή, για ενδοοικογενειακή απειλή σε βάρος της πρώην συντρόφου του. Το δικαστήριο του απαγόρευσε, παράλληλα, να επικοινωνεί μαζί της ή να την πλησιάζει.
Τα μηνύματα μέσω IRIS, όμως, ήταν μόνο ένα κομμάτι όσων κατήγγειλε η γυναίκα. Σύμφωνα με την κατάθεσή της, επί ενάμιση χρόνο ο πρώην σύντροφός της την παρακολουθούσε και βρισκόταν σχεδόν καθημερινά έξω από το σπίτι της. Η σχέση τους είχε ξεκινήσει στον κοινό χώρο εργασίας τους, όμως στη συνέχεια, όπως ανέφερε, ο 35χρονος άρχισε να εκδηλώνει έντονη ζηλοτυπία, επιθετικότητα και απειλητική συμπεριφορά. Η σύλληψή του έγινε στις 21 Σεπτεμβρίου, όταν η γυναίκα πήγε στο αστυνομικό τμήμα για να τον καταγγείλει. Την ίδια ώρα, εκείνος την ακολουθούσε και χτυπούσε το κουδούνι του σπιτιού της.
Κι εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο που «έστειλε μερικά μηνύματα παραπάνω» μετά από έναν χωρισμό. Μιλάμε για μια γυναίκα που αναγκάστηκε να αποκλείσει έναν πρώην σύντροφο από παντού και παρ’ όλα αυτά συνέχισε να τον βρίσκει μπροστά της, στην οθόνη του κινητού της, έξω από το σπίτι της και τελικά πίσω της στον δρόμο προς το αστυνομικό τμήμα.
Στην απολογία του, ο 35χρονος παραδέχτηκε ότι έστελνε τα μηνύματα μέσω IRIS, ισχυρίστηκε όμως ότι δεν είχε σκοπό να την απειλήσει. Υποστήριξε, μάλιστα, πως θεωρούσε ότι η πρώην σύντροφός του επιθυμούσε την επικοινωνία.
Το πώς μπορεί κάποιος να πιστεύει ότι μια γυναίκα θέλει να επικοινωνεί μαζί του, ενώ τον έχει μπλοκάρει από κάθε διαθέσιμη πλατφόρμα, είναι ένα ερώτημα που μάλλον απαντιέται μόνο αν πάψουμε να αντιμετωπίζουμε τέτοιους ισχυρισμούς ως αθώες παρεξηγήσεις. Γιατί το μπλοκ δεν είναι γρίφος. Δεν είναι πρόσκληση να ανακαλύψεις έναν πιο έξυπνο τρόπο για να στείλεις μήνυμα. Δεν σημαίνει «βρες με αλλού», ούτε «προσπάθησε περισσότερο». Σημαίνει ότι ο άλλος άνθρωπος δε θέλει να έχει επαφή μαζί σου. Κι όταν κάποιος ψάχνει συστηματικά παραθυράκια για να παρακάμψει αυτή την απόφαση, δεν παλεύει για την αγάπη του. Παλεύει να διατηρήσει τον έλεγχο και την πρόσβασή του σε έναν άνθρωπο που του την έχει ήδη αρνηθεί.
Η τεχνολογία μάς έχει δώσει δεκάδες τρόπους επικοινωνίας. Δυστυχώς, έχει δώσει και δεκάδες νέους διαδρόμους σε όσους αρνούνται να σεβαστούν τα όρια. Αν κλείσει το Instagram, υπάρχει το email. Αν κλείσει το τηλέφωνο, υπάρχει η τραπεζική εφαρμογή. Κι αν κλείσουν όλα, υπάρχει πάντα το κουδούνι του σπιτιού.
Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι ότι οι πλατφόρμες δεν διαθέτουν αρκετά κουμπιά αποκλεισμού. Είναι ότι εξακολουθούν να υπάρχουν άντρες που αντιμετωπίζουν το «όχι» μιας γυναίκας όχι ως τελεία, αλλά ως εμπόδιο που πρέπει πάση θυσία να παρακάμψουν.
