Περνάς στη σχολή που ήθελες, χαίρεσαι, παίρνεις συγχαρητήρια και μετά ανοίγεις τις αγγελίες για σπίτια. Κάπου ανάμεσα στα τετραγωνικά και στα μηνιαία μισθώματα, η χαρά γίνεται οικογενειακό συμβούλιο με κομπιουτεράκι. Για τους φοιτητές που έστησαν σκηνές στο Σύνταγμα την Τρίτη 13 Οκτωβρίου, αυτή η συζήτηση έχει φτάσει προ πολλού στο αδιέξοδο. Έτσι, μετά τα μαθήματά τους, μέλη δεκάδων Φοιτητικών Συλλόγων της Αθήνας συγκεντρώθηκαν στην πλατεία, παρά τη βροχή, διαμαρτυρόμενοι για το κόστος στέγασης και σπουδών.
Σκηνές, μεγάφωνα και εξοπλισμός για ολονύκτια παραμονή συνέθεσαν μια εικόνα που θα έπρεπε να μας προβληματίζει περισσότερο απ’ όσο μας ξαφνιάζει. Νέοι άνθρωποι χρειάστηκε να κατασκηνώσουν στο κέντρο της πρωτεύουσας για να διεκδικήσουν τη δυνατότητα να μένουν στην πόλη όπου βρίσκεται το πανεπιστήμιό τους. Γιατί το «πέρασα Αθήνα» συνοδεύεται πια από μια δεύτερη, εξίσου κρίσιμη ερώτηση: «Μπορούμε να το πληρώσουμε το ότι πέρασα Αθήνα;».
Η Νίνα Νιφάκου, πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου της Σχολής Διοικητικών, Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, περιέγραψε στο Orange Press Agency την πίεση που βιώνουν οι φοιτητές. Όπως ανέφερε, το κόστος σπουδών έχει ξεφύγει και η στέγαση έχει φτάσει στο απροχώρητο, με ενοίκια που αγγίζουν τα 600 ευρώ για ένα στούντιο. Ένα ποσό που αφορά μόνο το δικαίωμα να βάλεις το κλειδί στην πόρτα. Το ρεύμα, το φαγητό, οι μετακινήσεις και όλα τα υπόλοιπα έρχονται από πάνω.
Κι εδώ η περίφημη «ανέμελη φοιτητική ζωή» συναντά μια καθημερινότητα γεμάτη υπολογισμούς. Πόσα θα φύγουν στο σούπερ μάρκετ; Πόσα χρειάζονται για τα υλικά της σχολής; Τι θα γίνει με τη θέρμανση τον χειμώνα; Πόσο ακόμη μπορεί να βοηθήσει η οικογένεια; Το να σπουδάζεις μακριά από το πατρικό σου καταλήγει να εξαρτάται από το αν περισσεύει κάθε μήνα ένα ποσό που για πολλά νοικοκυριά απλώς δεν υπάρχει.
Σύμφωνα με όσα κατήγγειλε η Νίνα Νιφάκου, οι υπάρχουσες φοιτητικές εστίες καλύπτουν λιγότερο από το 4% των αναγκών, ενώ το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής δε διαθέτει δική του φοιτητική εστία. Η ίδια αναφέρθηκε σε νέους που δυσκολεύονται να ξεκινήσουν ή να συνεχίσουν τις σπουδές τους εξαιτίας των εξόδων. Όταν η οικονομική δυνατότητα καθορίζει αν θα μπορέσεις να καθίσεις στο αμφιθέατρο, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα πρόσβασης στην εκπαίδευση.
Γιατί μπορεί να έχεις γράψει τα μόρια, να έχεις περάσει τα μαθήματα, να έχεις κάνει όλη την προσπάθεια που σου ζητήθηκε. Η αγγελία, όμως, δε σε ρωτάει πόσο διάβασες. Γράφει ένα ποσό και περιμένει να μπορείς να το καταβάλεις κάθε μήνα. Κάπως έτσι, μετά τις Πανελλαδικές, εμφανίζεται ένας ακόμη μηχανισμός αποκλεισμού, με κριτήριο το οικογενειακό εισόδημα.
Το πρόγραμμα της κινητοποίησης περιλάμβανε παρέμβαση στο Υπουργείο Οικονομικών για την κατάθεση των αιτημάτων, ολονύκτια συγκέντρωση και συναυλία. Μεταξύ των καλλιτεχνών που είχαν ανακοινωθεί ήταν η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Δημήτρης Μητσοτάκης, ο Αλέξανδρος Κτιστάκης, η Cilia Katrali και οι Fundracar. Οι φοιτητές προανήγγειλαν συνέχεια των κινητοποιήσεων, ζητώντας ουσιαστική στήριξη για να μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των σπουδών τους.
Οι σκηνές στο Σύνταγμα έκαναν ορατή μια αγωνία που συνήθως μένει μέσα σε σπίτια: στις συζητήσεις γονιών που προσπαθούν να βρουν τι άλλο μπορούν να κόψουν και στα τηλεφωνήματα φοιτητών που δυσκολεύονται να ζητήσουν επιπλέον χρήματα. Πήραν την ιδέα από τη Μαδρίτη; Μπορεί, άλλωστε, η ιστορία της ΜαριΚάρμεν ήταν αρκετή για να ανοίξει αυτή η συζήτηση ξανά και ανοιχτά σε ολοκληρη την Ευρώπη. Γι’ αυτό όσο η απάντηση στην αγωνία τους για το αν θα βγάζουν τον μήνα καθυστερεί, το «καλή σταδιοδρομία» που λέμε στα παιδιά όταν περνούν στο πανεπιστήμιο ας περισσεύει.
Γιατί χρειάζεται να τους εξασφαλίσουμε ότι θα μπορούν πρώτα να πάνε στην πόλη που δήλωσαν, για να σπουδάσουν.
