Βάζεις αθλητικά, παίρνεις τα κλειδιά σου και βγαίνεις για τρέξιμο. Ακούγεται απλό. Μέχρι να προσθέσεις μερικές σκέψεις: Έχει σκοτεινιάσει; Έχει κόσμο εκεί; Να πάω από τον μεγάλο δρόμο; Να στείλω την τοποθεσία μου; Αυτός πίσω μου τρέχει κι εκείνος ή με ακολουθεί; Κάπως έτσι, πριν καν ξεκινήσει η προπόνηση, έχει προηγηθεί ολόκληρη σύσκεψη ασφαλείας μέσα στο κεφάλι σου.
Στις 17 Οκτωβρίου, περίπου 5.000 γυναίκες συμμετείχαν στο After Dark Tour London 10K, της Nike, σε μια διαδρομή δέκα χιλιομέτρων που περνούσε και από τον αεροδιάδρομο του London City Airport. Για ένα βράδυ, εκεί όπου συνήθως κινούνται αεροπλάνα, βρέθηκαν χιλιάδες δρομείς.
Σύμφωνα με εκπρόσωπο του αεροδρομίου που μίλησε στο AeroTime, ο αγώνας πραγματοποιήθηκε εκτός ωρών λειτουργίας, χωρίς να επηρεαστούν πτήσεις. Η διαδρομή ξεκινούσε και τελείωνε στο Silverworks Island, περνούσε από τα Royal Docks και περιλάμβανε τμήμα του αεροδιαδρόμου.
View this post on Instagram
Το After Dark Tour είναι μια σειρά νυχτερινών αγώνων με επίκεντρο τις γυναίκες, τη συμμετοχή τους στον αθλητισμό και τη δύναμη της κοινότητας. Στο Λονδίνο, η διοργάνωση προέβλεπε κλειστή διαδρομή, προσωπικό ασφαλείας και ιατρική υποστήριξη. Δημιουργούσε, δηλαδή, τις συνθήκες ώστε οι συμμετέχουσες να συγκεντρωθούν στο τρέξιμό τους.
Να σκέφτεσαι την ανάσα σου. Τον ρυθμό σου. Αν αντέχεις άλλο ένα χιλιόμετρο. Να μπορείς να λαχανιάζεις από την προσπάθεια, χωρίς να προσπαθείς ταυτόχρονα να καταλάβεις αν υπάρχει λόγος να φοβηθείς.
Είναι μια όμορφη εικόνα. Χιλιάδες γυναίκες να καταλαμβάνουν χώρο μέσα στη νύχτα, να ιδρώνουν, να δοκιμάζουν τις αντοχές τους, να τρέχουν μαζί. Κι όμως, ο ενθουσιασμός για αυτή την εικόνα συνοδεύεται από έναν εκνευρισμό: έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ τους περιορισμούς στην καθημερινότητα των γυναικών, που η απουσία τους για ένα βράδυ μοιάζει με ξεχωριστή παροχή.
Για πολλές γυναίκες, η ώρα της προπόνησης καθορίζεται και από το πότε δύει ο ήλιος. Η διαδρομή επιλέγεται με κριτήριο τον φωτισμό, τα ανοιχτά καταστήματα, την κίνηση. Τα ακουστικά χαμηλώνουν για να ακούγονται τα βήματα πίσω τους. Ένα μήνυμα φεύγει πριν την έξοδο κι άλλο ένα στην επιστροφή. Μικρές κινήσεις που συχνά περιγράφονται ως «απλή προσοχή», μέχρι να τις βάλεις όλες στη σειρά και να δεις πόσο χώρο πιάνουν.
Και μετά έρχεται η γνωστή συμβουλή: «Ε, μην πηγαίνεις μόνη σου τέτοια ώρα». Βολικό. Αλλάζουμε εμείς ώρα, δρόμο, συνήθειες και πρόγραμμα, μέχρι να χωρέσει η ζωή μας ανάμεσα στη δουλειά, στις υποχρεώσεις και στο τελευταίο φως της ημέρας. Τον χειμώνα, καλή τύχη με αυτό.
Η συγκεκριμένη δράση έχει αξία γιατί κάνει ορατή μια δυνατότητα που θα έπρεπε να είναι καθημερινή: γυναίκες που αθλούνται τη νύχτα και απολαμβάνουν τον χώρο γύρω τους. Φυσικά, πρόκειται και για μια εμπορική διοργάνωση μεγάλης εταιρείας. Μπορούμε να αναγνωρίζουμε την αξία της εμπειρίας χωρίς να θεωρούμε ότι μια επιτυχημένη καμπάνια λύνει το πρόβλημα της ασφάλειας στους δρόμους.
Το δύσκολο αρχίζει όταν τελειώνει ο αγώνας. Όταν σβήνουν τα φώτα της διοργάνωσης, μαζεύονται οι εγκαταστάσεις και καθεμία επιστρέφει στη γειτονιά της. Εκεί χρειάζονται φωτισμένοι και προσβάσιμοι δημόσιοι χώροι, ουσιαστική αντιμετώπιση της παρενόχλησης και άνθρωποι που καταλαβαίνουν ότι μια γυναίκα που τρέχει δεν τους προσκαλεί να τη σχολιάσουν, να την ακολουθήσουν ή να της κόψουν τον δρόμο.
Μέχρι τότε, θα χειροκροτούμε εικόνες σαν αυτή του Λονδίνου και θα κρατάμε την απαίτηση που αφήνουν πίσω τους: να μπορεί μια γυναίκα να βγει για τρέξιμο στις οκτώ το βράδυ και, όταν επιστρέψει, η μόνη ερώτηση να είναι «πόσα χιλιόμετρα έκανες;».
