Να σε φτύνουν ενώ είσαι στη δουλειά σου. Δημόσια. Μπροστά σε κόσμο. Και γύρω σου άνθρωποι να κοιτάνε παγωμένοι προσπαθώντας να καταλάβουν πώς ακριβώς μια καθημερινή στιγμή στο κέντρο της πόλης μετατράπηκε ξαφνικά σε σκηνικό ακραίας επιθετικότητας. Αυτό φαίνεται πως βίωσε χθες μια γυναίκα υπάλληλος του Δήμου στη Λάρισα, όταν ένας διανομέας άρχισε να την εξυβρίζει και στη συνέχεια την έφτυσε μέσα από το παράθυρο, ενώ φώναζε απειλές όπως «θα έρθω εγώ στα γραφεία σας». Και ειλικρινά, το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο το ίδιο το περιστατικό. Είναι ότι όλο και περισσότερο μοιάζουμε να ζούμε σε μια κοινωνία όπου ο κόσμος εκρήγνυται με το παραμικρό.
Πιο αναλυτικά μια γυναίκα υπάλληλος του Δήμου βρέθηκε ξαφνικά στο στόχαστρο ενός διανομέα, ο οποίος -σύμφωνα με μαρτυρίες- άρχισε να τη βρίζει σε έξαλλη κατάσταση και στη συνέχεια την έφτυσε μέσα από το παράθυρο. Το επεισόδιο συνέβη μπροστά σε κόσμο, προκαλώντας σοκ και αμηχανία στους περαστικούς που παρακολουθούσαν έναν καβγά να ξεφεύγει με τρόπο σχεδόν σουρεαλιστικό.
Να πούμε στο σημείο αυτό πως το να σε φτύνουν είναι ίσως μία από τις πιο επιθετικές και εξευτελιστικές κινήσεις που μπορεί να κάνει κάποιος σε δημόσιο χώρο. Έχει μέσα του οργή, απαξίωση, ανάγκη επιβολής. Είναι μια πράξη που κουβαλά κάτι βαθιά βίαιο, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει χτύπημα.
Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ο άνδρας φώναζε συνεχώς απειλές και χυδαίες εκφράσεις, επαναλαμβάνοντας: «Θα έρθω εγώ στα γραφεία σας». Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό τι ακριβώς προηγήθηκε και πυροδότησε την ένταση, όμως όσοι βρέθηκαν στο σημείο περιγράφουν έναν άνθρωπο εκτός ελέγχου.
Τα τελευταία χρόνια μοιάζει σαν η δημόσια ένταση να έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Ο κόσμος θυμώνει πιο εύκολα, ξεσπά πιο γρήγορα, αντιδρά πιο βίαια. Σαν να έχει χαθεί εκείνο το μικρό «φίλτρο» ανάμεσα στη σκέψη και στην έκρηξη. Και αυτό δεν αφορά μόνο τη Λάρισα ή ένα μεμονωμένο συμβάν. Το βλέπεις παντού. Στον δρόμο, στις ουρές, στα social media, στην εξυπηρέτηση, στις δουλειές. Άνθρωποι κουρασμένοι, πιεσμένοι, οικονομικά και ψυχικά εξαντλημένοι, που μοιάζουν να κουβαλούν μια μόνιμη εσωτερική ένταση έτοιμη να εκραγεί με την πρώτη αφορμή. Μόνο που αυτή η εξήγηση δεν μπορεί να γίνει κανονικοποίηση.
Γιατί υπάρχει μια πολύ επικίνδυνη γραμμή που αρχίζουμε σιγά σιγά να συνηθίζουμε: η ιδέα ότι η λεκτική βία είναι «νεύρα της στιγμής» και ότι ο δημόσιος εξευτελισμός είναι κάτι που απλώς… συμβαίνει. Δεν είναι. Το να φοβάσαι ότι κάποιος μπορεί να σε βρίσει, να σε απειλήσει ή να σε φτύσει ενώ κάνεις τη δουλειά σου δεν μπορεί να γίνει μέρος της καθημερινότητας. Και ειδικά για γυναίκες εργαζόμενες στον δημόσιο χώρο, τέτοιες επιθέσεις κουβαλούν συχνά και μια ξεκάθαρη διάσταση επίδειξης δύναμης και επιθετικότητας.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πιο λυπηρό, είναι και το πόσο εύκολα αρχίζουμε όλοι να λέμε «έλα μωρέ, ένας τσακωμός ήταν». Μέχρι η επόμενη έκρηξη να είναι λίγο χειρότερη από την προηγούμενη.
