Ο Εμμανουήλ Καραλής κατέκτησε το πρώτο Diamond League της καριέρας του, πέρασε τα 6,12 μέτρα, έκανε ρεκόρ μίτινγκ και έζησε μία από τις μεγαλύτερες βραδιές της έως τώρα πορείας του. Μια βραδιά που άξιζε συγχαρητήρια από ολόκληρο τον κόσμο του στίβου και, ίσως λίγο περισσότερο, από τον άνθρωπο που παρουσιάζεται εδώ και χρόνια ως ο μεγάλος φίλος του μέσα στα στάδια: τον Μόντο Ντουπλάντις.
Μόνο που, τουλάχιστον δημόσια και μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, από την πλευρά του Σουηδού δεν είδαμε ούτε ένα story για τη μεγάλη επιτυχία του Καραλή. Ούτε μια φωτογραφία, ούτε ένα «μπράβο, Manolo», ούτε έστω δύο χειροκροτήματα και μια καρδούλα. Τίποτα.
Και κάπου εδώ γεννιέται η απορία: είναι πράγματι αυτή η πολυδιαφημισμένη φιλία τόσο αμοιβαία όσο θέλουμε να πιστεύουμε ή τελικά φίλος είναι κυρίως ο Καραλής;
Ο Καραλής χαίρεται με τη χαρά του άλλου – και το δείχνει
Κάθε φορά που ο Ντουπλάντις κατακτά έναν τίτλο ή σπάει ακόμη ένα παγκόσμιο ρεκόρ, ο Καραλής βρίσκεται εκεί. Χαμογελά, χειροκροτά, πανηγυρίζει, τον αγκαλιάζει και μιλά για εκείνον με έναν θαυμασμό που δεν προσπαθεί καν να κρύψει. Τον Μάρτιο είχε χαρακτηρίσει τη φιλία τους «ευλογία», εξηγώντας ότι η παρουσία ενός αθλητή όπως ο Ντουπλάντις τον κάνει να σκέφτεται πως, εφόσον μπορεί εκείνος, μπορεί να τα καταφέρει και ο ίδιος. Σε άλλη δήλωσή του είχε μιλήσει για τη χαρά που αισθάνεται βλέποντας «έναν φίλο να γράφει ιστορία» μπροστά του. Η στάση του Καραλή είναι αυθόρμητη, σταθερή και βαθιά γενναιόδωρη.
Ο Καραλής δε συμπεριφέρεται σαν να υπομένει την επιτυχία του Ντουπλάντις. Μοιάζει να τη χαίρεται πραγματικά, ακόμη κι όταν αυτή σημαίνει ότι ο ίδιος μένει δεύτερος. Και αυτό, ειδικά στον πρωταθλητισμό, δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Όταν, λοιπόν, έρχεται η δική του στιγμή και από την άλλη πλευρά δε βλέπουμε αντίστοιχη δημόσια χαρά, η διαφορά χτυπάει λίγο πιο έντονα.
Το «Who the fuck do you think I am?» και η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αυτοπεποίθηση και την έπαρση
Λίγες ημέρες νωρίτερα, στη Ζυρίχη, οι δυο τους είχαν δώσει μια τεράστια μάχη. Ο Καραλής πίεσε τον Ντουπλάντις όσο ελάχιστοι αθλητές έχουν καταφέρει τα τελευταία χρόνια. Ο Σουηδός πέρασε τα 6,25 μέτρα, χτύπησε το στήθος του και φώναξε στην κάμερα: «Who the fuck do you think I am?». Για να είμαστε δίκαιοι, η φράση δεν ειπώθηκε προς τον Καραλή. Ήταν μια έκρηξη αδρεναλίνης και αυτοεπιβεβαίωσης μετά το άλμα. Είχε προηγηθεί ένα παιχνίδι στρατηγικής, με τους δύο αθλητές να αφήνουν ύψη και να μετακινούν τον πήχη, σε μια πραγματική παρτίδα σκάκι πάνω από τα έξι μέτρα. Το σουηδικό SVT παρουσίασε ακριβώς έτσι τη μεταξύ τους μονομαχία.
Όμως οι λέξεις έχουν τη δική τους δύναμη. Και όταν τις φωνάζει ο κορυφαίος αθλητής του κόσμου, ενώ μόλις έχει νικήσει τον άνθρωπο που τον πλησίασε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, ακούγονται λιγότερο σαν «τα κατάφερα» και περισσότερο σαν «θυμηθείτε ποιος κάνει κουμάντο εδώ». Αυτοπεποίθηση; Σίγουρα. Πρωταθλητικός εγωισμός; Αναπόφευκτα. Μια δόση έπαρσης; Ε, δε χρειάζεται να κάνουμε και πως δεν την ακούσαμε.
Είναι όμως πράγματι μονόπλευρη η φιλία;
Η αλήθεια είναι ότι ένα story δεν αποτελεί πιστοποιητικό φιλίας. Ούτε γνωρίζουμε αν ο Ντουπλάντις τηλεφώνησε στον Καραλή, αν του έστειλε προσωπικό μήνυμα ή αν τον συνεχάρη μακριά από τις κάμερες. Υπάρχει επίσης μια σημαντική λεπτομέρεια: ο Ντουπλάντις αποσύρθηκε από τον τελικό των Βρυξελλών λόγω προβλήματος στο πόδι, επομένως βρισκόταν αντιμέτωπος με τη δική του απογοήτευση και την αγωνία για την κατάστασή του. Η απόσυρσή του έγινε κατά την προθέρμανση, όταν αισθάνθηκε ξανά ενοχλήσεις και αποφάσισε να μην πάρει το ρίσκο.
Επιπλέον, δεν είναι αλήθεια ότι ο Ντουπλάντις δεν έχει ανασει ποτέ δημόσια τον Καραλή. Πριν από τον τελικό αναγνώρισε ότι ο Έλληνας πρωταθλητής τον έχει αναγκάσει να βγει από τη ζώνη άνεσής του και ότι είχε χρόνια να δεχτεί τόσο έντονη αγωνιστική πίεση. Στο παρελθόν τού είχε στείλει και προσωπικό μήνυμα πριν από μεγάλο τελικό, γράφοντάς του πως τα άλματά του φαίνονταν εξαιρετικά και πως έπρεπε να ανέβουν μαζί στο βάθρο.
Άρα όχι, δεν μπορούμε να αποφανθούμε από ένα Instagram story ότι δεν υπάρχει πραγματική φιλία. Μπορούμε, όμως, να παρατηρήσουμε ότι στη δημόσια έκφρασή της αυτή η σχέση μοιάζει συχνά άνιση. Από τη μία βρίσκεται ο Καραλής, ανοιχτός, εκδηλωτικός και απλόχερος στον θαυμασμό του. Από την άλλη, ο Ντουπλάντις, ο οποίος δείχνει σεβασμό, αλλά μοιάζει περισσότερο συγκεντρωμένος στη μάχη, στην κυριαρχία και στο ποιος παραμένει ο βασιλιάς του αγωνίσματος.
Ίσως αυτή να είναι απλώς η διαφορά δύο χαρακτήρων. Ίσως ο ένας να αγαπά δημόσια και ο άλλος πιο ιδιωτικά. Ίσως, όμως, η παγκόσμια αφήγηση περί μιας μεγάλης, αμοιβαίας αθλητικής φιλίας να στηρίζεται λίγο περισσότερο στη γενναιοδωρία του Καραλή απ’ όσο θέλουμε να παραδεχτούμε.
Γιατί ο πραγματικός φίλος δε βρίσκεται δίπλα σου μόνο όταν χειροκροτάς τη δική του επιτυχία. Φαίνεται και όταν έρχεται επιτέλους η σειρά σου να κερδίσεις. Και τότε δε χρειάζεται να ανεβάσει ολόκληρο αφιέρωμα. Ένα «μπράβο, φίλε» αρκεί.
