Ούτε συγκίνηση για το θεαθήναι, ούτε «συμβολικές παρουσίες» για τα δελτία. Αυτό που συμβαίνει γύρω από τη δίκη για τα Τέμπη δεν είναι moment· είναι επιμονή. Είναι μια κοινωνία που, όσο κι αν της πετάς αλλού το βλέμμα, αρνείται να ξεχάσει. Μπορεί να αλλάζουν οι θεματικές της επικαιρότητας, να ανοίγουν παράλληλες πολιτικές συζητήσεις, να στήνονται αφηγήματα και αντιπαραθέσεις, αλλά στο τέλος της ημέρας το μυαλό επιστρέφει εκεί. Στην αίθουσα του δικαστηρίου. Εκεί όπου δεν παίζεται πολιτικό παιχνίδι, αλλά η ίδια η έννοια της δικαιοσύνης. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενοχλητικό απ’ όλα: ότι, παρά τον θόρυβο, η κοινωνία θυμάται πολύ καλά τι δεν έχει κλείσει. Και δεν σκοπεύει να το αφήσει να κλείσει έτσι.
Mια πιστοποίηση αυτής της δυναμικής είναι και η παρουσία του Γεράσιμου Σκιαδαρέση στο Δικαστικό Μέγαρο Λάρισας, στη δίκη για τη διαχείριση του βιντεοληπτικού υλικού από τον Εμπορευματικό Σταθμό Θεσσαλονίκης
Ο ηθοποιός, με αφορμή παράσταση στην πόλη, βρέθηκε στο δικαστήριο για να σταθεί δίπλα στους συγγενείς των θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών και να παρακολουθήσει από κοντά μια διαδικασία που εδώ και καιρό έχει μετατραπεί σε συλλογικό τραύμα. Και αυτό που αντίκρισε, όπως ο ίδιος περιέγραψε, δεν ήταν απλώς απογοητευτικό. Ήταν συγκλονιστικό.
Μίλησε ανοιχτά για έλλειψη σεβασμού προς τους συγγενείς. Για συμπεριφορές που «χαϊδεύουν τους κατηγορούμενους» και για μια στάση που αγγίζει την ειρωνεία απέναντι σε ανθρώπους που έχασαν τα παιδιά τους. Για έναν ειδικό χειρισμό, για διαπλοκή, για μια εμφανέστατη –όπως είπε– προσπάθεια συγκάλυψης. «Αισθάνομαι πραγματική απογοήτευση», τόνισε, προσθέτοντας πως όσα πίστευε ως πολίτης ήταν τελικά «λίγα μπροστά σε αυτά που γίνονται».
Κι εδώ είναι που η κοινωνία δείχνει κάτι πολύ καθαρό. Παρά τον θόρυβο, παρά τις παράλληλες πολιτικές διεργασίες, παρά τη συζήτηση γύρω από το κόμμα Καρυστιανού και τις ερμηνείες που προσπαθούν να μετατοπίσουν το κέντρο βάρους, η προσοχή επιστρέφει ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο: στη δικαιοσύνη. Όχι ως έννοια, αλλά ως απαίτηση. Ωμή, επίμονη, αδιαπραγμάτευτη.
Γιατί τα Τέμπη δεν είναι ένα κεφάλαιο που «έκλεισε». Είναι μια ανοιχτή πληγή που πονάει όλη την κοινωνία. Κάθε φορά που στο ακροατήριο αμφισβητείται ο πόνος των συγγενών, κάθε φορά που η διαδικασία μοιάζει να ξεχνά ποιοι είναι τα πραγματικά θύματα, ο κόσμος σφίγγεται. Και αντιδρά. Όχι με συνθήματα, αλλά με μια σιωπηλή, επίμονη επιστροφή στο αυτονόητο: ότι εδώ δεν ζητείται πολιτική ταύτιση, αλλά δικαίωση.
Η παρουσία ανθρώπων όπως ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης δεν αλλάζει τη δίκη. Αλλά αλλάζει κάτι εξίσου σημαντικό: υπενθυμίζει ότι η κοινωνία παρακολουθεί. Ότι δεν ξεχνά. Και ότι, όσο κι αν η επικαιρότητα προσπαθεί να τρέξει μπροστά, η προσοχή θα γυρίζει πάντα εκεί όπου χάθηκαν 57 ζωές και όπου η αλήθεια ακόμα ζητά να ακουστεί.
