Την επιστροφή του Πέτρου Φιλιππίδη στο θέατρο προανήγγειλε ο δικηγόρος του, Μιχάλης Δημητρακόπουλος, αποκαλύπτοντας πως ο ηθοποιός βρίσκεται σε συζητήσεις για νέες συνεργασίες, με ορίζοντα τις αρχές του 2027. Μάλιστα, όπως υποστήριξε, η δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται καθιστά αναγκαία την επαγγελματική του επανεκκίνηση.

Μιλώντας στην εκπομπή «Off the Record» της ΕΡΤ, ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος ανέφερε πως ο Πέτρος Φιλιππίδης έχει δεχτεί αρκετές προτάσεις και πως το πρώτο βήμα της επιστροφής του θα αφορά τη σκηνοθεσία, ενώ στη συνέχεια ενδέχεται να τον δούμε ξανά και ως ηθοποιό.

«Ο Πέτρος Φιλιππίδης βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση και αν δεν εργαστεί θα πρέπει να ζητήσει ελεημοσύνη και η αξιοπρέπειά του αυτό δεν του το επιτρέπει», δήλωσε χαρακτηριστικά ο δικηγόρος, προσθέτοντας πως υπάρχουν συνάδελφοί του που συζητούν μαζί του και θέλουν να τον δουν ξανά πάνω στη θεατρική σκηνή.

Όπως σημείωσε, τελικά θα είναι το κοινό εκείνο που θα αποφασίσει εάν θα τον χειροκροτήσει ή όχι.

 

Η επιστροφή που δεν αφορά μόνο την επαγγελματική αποκατάσταση

Βέβαια, η πιθανή επιστροφή του Πέτρου Φιλιππίδη δεν είναι μια συνηθισμένη υπόθεση καλλιτεχνικής επανεκκίνησης. Το όνομά του έχει συνδεθεί με μία από τις πιο ηχηρές υποθέσεις του ελληνικού #MeToo, ενώ ο ίδιος έχει καταδικαστεί για δύο απόπειρες βιασμού, έχοντας απαλλαγεί από την κατηγορία του βιασμού.

Παράλληλα, δεν έχουν ξεχαστεί οι μαρτυρίες πρώην συνεργατών του για τη συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια θεατρικών συνεργασιών. Χαρακτηριστικά, ο ηθοποιός Γιώργος Ψάλτου είχε μιλήσει δημόσια για περιστατικά σωματικής βίας, υποστηρίζοντας ότι χρειάστηκε να επισκεφθεί δύο φορές γιατρό εξαιτίας χτυπημάτων που δέχτηκε. Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης είχε επίσης επιβεβαιώσει ότι υπήρξε περιστατικό επίθεσης σε συνάδελφο, στο οποίο ήταν παρών.

Και κάπου εδώ η συζήτηση ξεφεύγει από το αν ένας ηθοποιός δικαιούται να εργαστεί ξανά. Φυσικά και κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην εργασία και στην προσπάθεια να ξαναφτιάξει τη ζωή του. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η επιστροφή του στη δημόσια και καλλιτεχνική ζωή είναι μια διαδικασία χωρίς κοινωνικές προεκτάσεις.

Η οικονομική δυσκολία και η προσωπική αξιοπρέπεια είναι σημαντικά ζητήματα, αλλά δεν μπορούν από μόνες τους να αποτελούν επιχείρημα για την επαγγελματική αποδοχή. Ειδικά σε έναν χώρο όπου οι σχέσεις εξουσίας, οι εξαρτήσεις και η σιωπή έχουν απασχολήσει τόσο έντονα τη δημόσια συζήτηση.

Το χειροκρότημα, λοιπόν, μπορεί πράγματι να ανήκει στο κοινό. Το ίδιο όμως ισχύει και για το δικαίωμα του κοινού να θυμάται, να κρίνει και να αποφασίζει αν θέλει να αγοράσει εισιτήριο.