Η διαφάνεια είναι υπέροχο πράγμα. Ιδίως όταν την απαιτείς αποκλειστικά από τους άλλους. Η Αφροδίτη Λατινοπούλου έχει χτίσει σχεδόν ολόκληρη την πολιτική της παρουσία πάνω σε μια διαρκή επιθεώρηση της ζωής των υπολοίπων. Ποιος είναι αρκετά πατριώτης, ποιος είναι αρκετά ηθικός, ποιος χωρά στην εικόνα της «κανονικότητας» και ποιος περισσεύει. Με λίγα λόγια, ένα ανθρώπινο πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων, έτοιμο να κρίνει σώματα, ταυτότητες, φυλές, σεξουαλικότητες, επιλογές και δικαιώματα.
Μόνο που τώρα η συζήτηση δεν αφορά τα φρύδια κάποιας γυναίκας, τη σεξουαλικότητα κάποιου άλλου ή το πόσο «Έλληνας» είναι ένας άνθρωπος. Αφορά την ίδια και μια ποινική έρευνα για καταγγελίες περί πλαστών υπογραφών και εγγράφων κατά την ίδρυση του κόμματός της.
Και ξαφνικά η γνωστή αυστηρότητα δίνει τη θέση της στις αποχρώσεις. Ποιος να το περίμενε ωρέ χωριανοί;
Άρση ασυλίας για τη «Φωνή της Λογικής»
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε την άρση της ασυλίας της Αφροδίτης Λατινοπούλου, ώστε να συνεχιστεί στην Ελλάδα η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, έχει σχηματιστεί ποινική δικογραφία στην οποία περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τα αδικήματα της πλαστογραφίας, της χρήσης πλαστού ή νοθευμένου εγγράφου και της νόθευσης εκλογής κατ’ εξακολούθηση. Η υπόθεση αφορά καταγγελίες ότι στην ιδρυτική διακήρυξη της «Φωνής Λογικής» χρησιμοποιήθηκαν υπογραφές που δεν ήταν γνήσιες. Το σχετικό αίτημα των ελληνικών Αρχών καταγράφηκε επισήμως στη διαδικασία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενώ πλέον η υπόθεση επιστρέφει στην ελληνική Δικαιοσύνη για τη συνέχιση της έρευνας.
Η ίδια αρνείται τις καταγγελίες και δηλώνει ότι επιθυμούσε την άρση της ασυλίας της, προκειμένου να διερευνηθεί πλήρως η υπόθεση. Παράλληλα, έχει χαρακτηρίσει όσα συμβαίνουν «πολιτική δίωξη» και «νομική παρενόχληση». Η άρση της ασυλίας, βεβαίως, δεν συνιστά καταδίκη, αλλά επιτρέπει να προχωρήσει η δικαστική διαδικασία.
Και πολύ σωστά. Όλοι είναι αθώοι μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο. Μια αρχή που αξίζει να εφαρμόζεται σε κάθε άνθρωπο, ακόμη και σε εκείνους που δεν έχουν δείξει την ίδια γενναιοδωρία όταν στη θέση του υπό κρίση προσώπου βρισκόταν κάποιος πολιτικός αντίπαλος, κάποιος μετανάστης ή οποιοσδήποτε δεν περνούσε επιτυχώς το τεστ της δικής τους «κανονικότητας».
Όταν η αυστηρότητα συναντά τον καθρέφτη
Όταν παρουσιάζεσαι ως η ασυμβίβαστη τιμωρός ενός υποτίθεται διεφθαρμένου και παρακμιακού συστήματος, οφείλεις να αντέχεις τον ίδιο έλεγχο που ζητάς καθημερινά για τους άλλους. Δε γίνεται να χτίζεις καριέρα υψώνοντας διαρκώς το δάχτυλο και, όταν το δάχτυλο γυρίσει προς το μέρος σου, να ανακαλύπτεις ξαφνικά τις έννοιες της σκευωρίας, της παρενόχλησης και της πολιτικής σκοπιμότητας.
Ή, για να το πούμε πιο απλά: η πολιτική αγνότητα δε λειτουργεί μόνο από τη μία πλευρά.
Η Λατινοπούλου έχει επενδύσει σε ένα προφίλ αμόλυντης αποφασιστικότητας. Εκείνης που τα λέει «έξω από τα δόντια», που δε φοβάται να συγκρουστεί και που θα καθαρίσει τη χώρα από όλα όσα θεωρεί προβληματικά. Τελικά, βέβαια, η πρώτη πραγματική δοκιμασία αυτής της καθαρότητας δεν ήρθε από κάποια πολιτική αντιπαράθεση, αλλά από μια δικογραφία με λέξεις όπως «πλαστογραφία», «νοθευμένο έγγραφο» και «νόθευση εκλογής».
Καθόλου βολικό λεξιλόγιο για ένα κόμμα που ονομάζεται «Φωνή Λογικής».
Για να είμαστε σαφείς, η άρση της ασυλίας δεν αποδεικνύει ενοχή. Η Δικαιοσύνη είναι εκείνη που θα εξετάσει τα στοιχεία και θα αποφανθεί εάν οι καταγγελίες ευσταθούν και εάν προκύπτουν ποινικές ευθύνες. Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, έχει σημασία να ολοκληρωθεί η έρευνα χωρίς πολιτικά προνόμια και προστατευτικά τείχη. Η ασυλία δεν προορίζεται για να μετατρέπεται σε αποστειρωμένη συσκευασία πολιτικής αθωότητας. Υπάρχει για να προστατεύει την άσκηση των κοινοβουλευτικών καθηκόντων, όχι για να εμποδίζει τη διερεύνηση καταγγελιών που δεν σχετίζονται με αυτά.
Η Λατινοπούλου δηλώνει ότι ήθελε να αρθεί η ασυλία της. Θα ήταν, επομένως, άδικο να μην της αναγνωρίσουμε ότι τώρα έχει την ευκαιρία που ζήτησε: να δώσει όλες τις απαντήσεις ενώπιον της Δικαιοσύνης.
Δε γνωρίζουμε ακόμη ποια θα είναι η δικαστική κατάληξη. Γνωρίζουμε, όμως, ότι η πολιτική συνέπεια δεν κρίνεται μόνο όταν είσαι εσύ εκείνος που κατηγορεί. Κρίνεται κυρίως όταν βρίσκεσαι στη θέση του ελεγχόμενου. Μέχρι τότε, η «Φωνή Λογικής» θα κληθεί να εξηγήσει εάν οι υπογραφές της ιδρυτικής της διακήρυξης ήταν πράγματι φωνές υπαρκτών πολιτών ή αν κάποιοι υπέγραψαν χωρίς να το γνωρίζουν.
Γιατί μπορείς να πλασάρεις σχεδόν τα πάντα στην πολιτική: πατριωτισμό, αγανάκτηση, ηθική ανωτερότητα, ακόμη και αλάθητο.
Τις υπογραφές, όμως, καλό είναι να μην τις πλασάρεις πλαστές.
