Υπάρχουν παιχνίδια που κρίνονται στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Υπάρχουν υποψίες που, αν επιβεβαιωθούν, κάνουν ολόκληρο το παιχνίδι να μοιάζει με κακόγουστο αστείο. Γιατί ο φίλαθλος μπορεί να αντέξει μια ήττα. Μπορεί να θυμώσει με έναν διαιτητή. Να βρίσει την τηλεόραση. Να κατηγορήσει τον προπονητή, τον παίκτη που έχασε το τελευταίο σουτ, ακόμη και την τύχη του.
Αλλά υπάρχει κάτι που δύσκολα συγχωρεί. Να αρχίσει να αναρωτιέται αν όλα όσα έβλεπε τόσο καιρό είχαν τελικά την αξία που πίστευε.
Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα σκάνδαλο που προκαλεί σοβαρά ερωτήματα. Και αυτή τη φορά, δε μιλάμε απλώς για ακόμη μία διαμάχη μεταξύ παραγόντων. Οι δικαστικές Αρχές ερευνούν καταγγελίες για δωροδοκία και χειραγώγηση αγώνων, με την υπόθεση να αφορά περίπου 50 παιχνίδια της περιόδου 2016–2026. Στο πλαίσιο της έρευνας εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης για έξι πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος της ΕΟΚ, Βαγγέλης Λιόλιος, και διαιτητές.
Πενήντα αγώνες. Δεν τους λες και λίγους. Από επαγγελματικές διοργανώσεις μέχρι μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες και σχολικά πρωταθλήματα, σύμφωνα με τα σχετικά δημοσιεύματα. Αυτή η υπόθεση όμως τώρα παύει να είναι απλώς ένα ακόμη αθλητικό σκάνδαλο. Γιατί, αν οι καταγγελίες αποδειχθούν βάσιμες, αφού υπάρχει πάντα το τεκμήριο της αθωότητας. το πρόβλημα δε θα περιορίζεται σε μερικές αποφάσεις διαιτητών ή σε κάποια αποτελέσματα. Θα αφορά την ίδια την αξιοπιστία του αθλήματος. Εκεί όπου τα παιδιά μαθαίνουν να παίζουν τίμια. Εκεί όπου οι αθλητές αφιερώνουν χρόνια από τη ζωή τους. Εκεί όπου οι φίλαθλοι επενδύουν συναισθήματα, χρόνο και χρήματα.
Όλα αυτά για ποιον λόγο; Για να υπάρχει έστω και η υποψία ότι κάποιοι μπορεί να έπαιζαν ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι;
Η Δικαιοσύνη είναι εκείνη που θα κρίνει τι πραγματικά συνέβη. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος φταίει. Είναι πόσοι θα πάψουν να πιστεύουν. Γιατί ο αθλητισμός βασίζεται σε μια απλή συμφωνία. Δε γνωρίζουμε ποιος θα κερδίσει. Δεν ξέρουμε ποιος θα χάσει. Αλλά πιστεύουμε ότι όλοι μπαίνουν στο γήπεδο για να διεκδικήσουν το αποτέλεσμα. Αν χαθεί αυτή η πίστη, δεν χρειάζεται καν να αποδειχθεί ότι κάθε αγώνας ήταν στημένος. Η ζημιά έχει ήδη αρχίσει. Κάθε σφύριγμα θα μοιάζει ύποπτο. Κάθε περίεργο αποτέλεσμα θα δημιουργεί θεωρίες. Κάθε λάθος θα γίνεται αφορμή για νέες κατηγορίες. Και τότε ποιος θα μπορεί να ξεχωρίσει την πραγματική αδικία από την καχυποψία;
Τώρα όλοι ξέρουν. Το ελληνικό μπάσκετ δε χρειάζεται άλλον έναν πόλεμο ανακοινώσεων. Δε χρειάζεται άλλες κραυγές, άλλες δημόσιες απειλές και άλλες υποσχέσεις για δικαίωση. Χρειάζεται απαντήσεις. Καθαρές. Τεκμηριωμένες. Χωρίς εκπτώσεις και χωρίς εξαιρέσεις. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα δεν είναι αν θα δικαιωθεί ο ένας παράγοντας απέναντι στον άλλον. Δεν είναι ποιος θα βγει νικητής στην επόμενη δημόσια αντιπαράθεση. Είναι αν ο φίλαθλος θα μπορεί να καθίσει ξανά στον καναπέ του, να δει έναν αγώνα και να πιστεύει ότι αυτό που παρακολουθεί είναι πραγματικό.
Γιατί αν χρειάζεται να ψάχνουμε τι κρύβεται πίσω από κάθε καλάθι, τότε το παιχνίδι έχει ήδη χάσει κάτι πολύ σημαντικό. Την αξιοπιστία του.
Και αυτή δεν κερδίζεται με τρίποντα. Ούτε σώζεται με ανακοινώσεις.
Συντάκτης: Μαρία Παπαδοπούλου
