Υπάρχουν τα αδέρφια όπου κάθε μέρα είστε μαζί. Έχετε κοινό αίμα, κοινή ζωή, μοιράζεστε χρόνο χώρο κι ενέργεια. Και υπάρχουν και τα ξαδέρφια. Εκεί δεν είστε κάθε μέρα μαζί, τα κοινά σας σημεία είναι λιγότερα, όμως κάθε φορά που βρίσκεστε είναι γιορτή. Είναι τα μπαλαντέρ αδέρφια σου, ειδικά αν είσαι μοναχοπαίδι. Είναι αυτοί που μεγαλώνουν μαζί σου και ταυτόχρονα χώρια σου, και αυτό το κάνει μοναδικό, που η αγάπη σας είναι κάτι σαν αδελφική και φιλική μαζί. Είναι μια διαφορετική, ξεχωριστή από κάθε άλλη.
Δυστυχώς όμως δεν έχουμε πάντα την ευκαιρία να τα έχουμε δίπλα μας. Μπορεί για διάφορες συγκυρίες να μεγαλώνουν χώρια από εμάς. Και ξέρεις κάτι; Αυτό πονάει. Ίσως να μην το έχεις πει σε κανέναν. Ίσως να μην το έχεις παραδεχτεί καν στον ίδιο σου τον εαυτό, ίσως να μην το είχες συνειδητοποιήσει μέχρι αυτήν τη στιγμή. Αλλά είναι ένα κενό.
Κάθε φορά που βρίσκεστε βλέπεις έναν καινούργιο άνθρωπο. Όση επικοινωνία και να έχετε, πρέπει συχνά να ξανά «συστηθείτε». Να μάθεις από την αρχή τις συνήθειές του, τις εμπειρίες του, και ας έχεις κατά το ήμισυ το ίδιο αίμα μαζί του. Και μόλις μπείτε σε ένα πρόγραμμα, χωρίζεστε πάλι. Και τσουπ, από την αρχή. Μέχρι την επόμενη συνάντηση.
Κάτι σου λείπει, κάτι που δεν μπορεί να το αντικαταστήσει ούτε το τηλέφωνο ούτε μία βιντεοκλήση. Αλλά αυτή η επαφή, το «έλα να παίξουμε», «έλα να μιλήσουμε». Αυτό που το «σπίτι μου είναι και δικό σου» έχει μία διαφορετική έννοια, πιο πραγματική. Αυτό που τις χαρές σου και τις λύπες σου δεν τις ενστερνίζονται απλά, αλλά είναι οικογενειακή υπόθεση. Είναι αυτό που ό,τι και να γίνει πρέπει να το ξεπεράσετε, γιατί θέλετε δε θέλετε θα είστε ξαδέρφια για πάντα.
Οι μόνοι που σε καταλαβαίνουν στα οικογενειακά θέματα είναι αυτοί και τα αδέρφια σου. Η δική τους όμως ματιά είναι διαφορετική, διότι είναι μέσα σε αυτά, αλλά ταυτόχρονα έχουν και μία απόσταση. Όμως όταν είναι μακριά, το χάνεις αυτό. Διότι μένει -κυρίως- μόνο η απόσταση. Όσο μεγαλώνεις, η επικοινωνία και η επαφή γίνονται πιο δύσκολες. Λίγο οι υποχρεώσεις, λίγο ο περιορισμένος χρόνος λόγω καθημερινότητας, όλα γίνονται πιο τυπικά. Και εκεί που η βιντεοκλήση γινόταν ώστε απλά να πεις τη γνώμη σου για το τι να βάλει, πλέον γίνεται επειδή είχες λίγο χρόνο και επειδή έχετε να τα πείτε έναν μήνα. Και είναι τόσα πολλά αυτά που κανονικά θα μοιραζόσουν, αλλά είτε έχουν παλιώσει είτε δε θεωρούνται σημαντικά, οπότε αρκείσαι σε ένα «καλά είμαι» ή «μια χαρά κι εμείς».
Έτσι απλά, ο άνθρωπος που από τότε που γεννηθήκατε ήσασταν προγραμματισμένοι να είστε ένας από τους πιο κοντινούς και σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή ο ένας του άλλου, πλέον καταλήγετε να μη γνωρίζετε πώς είναι η καθημερινότητά σας. Αυτό είναι περίεργο και δυστυχώς δεν αναπληρώνεται.
Οπότε, αν σήμερα βρεις λίγο κενό ανάμεσα στη δουλειά και το πλύσιμο των πιάτων, πάρε το ξαδερφάκι σου τηλέφωνο και ρώτα το ουσιαστικά πράγματα, όχι μόνο τι κάνει.
Συντάκτης: Βαλάντου Σαρρή
