Όσο εσύ έδινες την ζωή σου κάποιος έκανε φθηνές διαπραγματεύσεις

Υπάρχουν ιστορίες που δεν έρχονται για να σε αγαπήσουν. Έρχονται για να σε δοκιμάσουν. Μπαίνουν στη ζωή σου αθόρυβα, σχεδόν τρυφερά, και πριν το καταλάβεις έχουν ριζώσει μέσα σου. Δεν φωνάζουν ότι θα σε πληγώσουν. Αντίθετα, σου δίνουν ελπίδα. Σε κάνουν να πιστέψεις ότι αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς. Ότι αυτή τη φορά δεν θα χρειαστεί να κρατήσεις άμυνες. Και εσύ τις κατεβάζεις.

Γιατί δεν ξέρεις να αγαπάς με μισή καρδιά. Δεν ξέρεις να δίνεις «όσο πρέπει». Δεν λειτουργείς με μέτρο ασφαλείας. Όταν μπαίνεις, μπαίνεις ολόκληρος. Με πάθος, με καθαρότητα, με πρόθεση να χτίσεις. Δεν ψάχνεις ποιος θα έχει το πάνω χέρι. Δεν κρατάς εναλλακτικές. Δεν αφήνεις ανθρώπους σε αναμονή για να νιώθεις σιγουριά.

Δίνεις.

Δίνεις χρόνο, δίνεις φροντίδα, δίνεις κατανόηση. Δίνεις δεύτερες ευκαιρίες εκεί που ίσως δεν έπρεπε. Κλείνεις τα μάτια σε μικρά σημάδια γιατί θέλεις να πιστέψεις στο καλό. Θέλεις να πιστέψεις σε αυτό που νιώθεις. Και όσο εσύ επενδύεις συναισθηματικά, κάποιος άλλος επενδύει στρατηγικά. Δεν σου λέει ψέματα απαραίτητα. Σου δίνει όμως πάντα λιγότερα από όσα παίρνει. Κρατά την ένταση όσο τον εξυπηρετεί. Σε πλησιάζει όταν φοβάται ότι σε χάνει. Σε απομακρύνει όταν νιώθει ασφαλής ότι θα μείνεις. Σε μαθαίνει. Μαθαίνει τι σε κρατάει. Και το χρησιμοποιεί. Κι εσύ αρχίζεις να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Να σκέφτεσαι αν ζητάς πολλά. Αν πιέζεις. Αν είσαι υπερβολικός. Μικραίνεις τις ανάγκες σου για να μη φανείς απαιτητικός. Κόβεις κομμάτια της φωνής σου για να μη γίνεις “δύσκολος”. Προσπαθείς να χωρέσεις σε μια αγάπη που δεν σε χωράει ολόκληρη.

Και το χειρότερο; Εκείνος βλέπει ότι αντέχεις. Ότι συγχωρείς. Ότι μένεις. Κι αντί να το σεβαστεί, το θεωρεί δεδομένο. Γιατί για εκείνον αυτό δεν είναι δέσμευση. Είναι διαπραγμάτευση. Είναι «πόσα μπορώ να πάρω χωρίς να δώσω το ίδιο;». Είναι «μέχρι πού μπορώ να κρατήσω χωρίς να δεθώ;».

Και κάποια στιγμή έρχεται εκείνη η σιωπηλή, βiαιη επίγνωση. Ότι δεν ήσασταν ποτέ στο ίδιο σημείο. Ότι εσύ έτρεχες προς εκείνον κι εκείνος περπατούσε με το βλέμμα αλλού. Ότι εσύ έδινες τη ζωή σου χωρίς δεύτερη σκέψη, κι εκείνος καθόταν απέναντί σου και έκανε φθηνές διαπραγματεύσεις με κάτι που για σένα ήταν ιερό. Αυτό είναι που σε διαλύει. Όχι ότι αγάπησες. Αλλά ότι αγάπησες κάποιον που μετρούσε την αξία σου σε δόσεις. Ότι στάθηκες γενναία απέναντι σε κάποιον που δεν τόλμησε ποτέ να σταθεί το ίδιο.

Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι, υπάρχει μια αλήθεια που καίει αλλά σε δυναμώνει: δεν φταις που έδωσες πολλά. Δεν χάνεις επειδή αγάπησες βαθιά. Χάνει εκείνος που δεν μπόρεσε να καταλάβει τι κρατούσε στα χέρια του. Γιατί εσύ δεν ήσουν διαπραγμάτευση. Ήσουν επιλογή ζωής.