Είχες ερωτευτεί και κάτι ακόμα: την ιδέα ότι επιλέχθηκες

Θυμάσαι την πρώτη σου σχέση; Την πρώτη σου σχέση-σχέση. Όχι εκείνο το άβολο φιλί με τα μάτια ορθάνοιχτα. Ούτε την πρώτη φορά που έκανες σεξ επειδή η ευκαιρία παρουσιάστηκε και έπρεπε να την αρπάξεις. Όχι. Αυτά ήταν οι πρόλογοι. Δοκιμαστικά, σώματα που παρίσταναν ότι ξέρουν. Αμηχανία με soundtrack έρωτα. Σε ρωτάω για εκείνη τη σχέση που κράτησε μήνες. Ίσως χρόνια. Εκείνη που οι αναμνήσεις της ξεπηδούν σαν διαφημίσεις στο YouTube χωρίς να θες να τις δεις. Δεν θυμάσαι τι μήνα έχουμε, αλλά θυμάσαι ακριβώς πώς ένιωθες τότε.

Το παράδοξο δεν είναι ότι θυμάσαι τόσο τον άνθρωπο. Είναι ότι θυμάσαι την εκδοχή του εαυτού σου μέσα σε εκείνη τη σχέση και αυτό είναι που σε πονάει. Η πρώτη σχέση ήταν ο τέλειος ορισμός του έρωτα, έτσι όπως τον ήξερες τότε.
Όλα έμοιαζαν μαγικά. Η χημεία. Τα βλέμματα. Τα γέλια χωρίς λόγο. Δεν ξέρατε πολλά, αλλά δεν είχε σημασία. Ήταν καινούριο. Ήταν δικό σας. Ήταν τα άκυρα κλάματα πριν κοιμηθείς, φτιάχνοντας σενάρια καταστροφής: «Κι αν χωρίσουμε; Πώς θα ζήσω χωρίς αυτόν τον άνθρωπο;» , ενώ τίποτα δεν είχε συμβεί. Ήταν το συναίσθημα του να ανήκεις ολοκληρωτικά. Χωρίς καχυποψία. Χωρίς άμυνες. Ένα συναίσθημα τόσο μεγάλο που σε έφερνε στα όριά σου. Χάος, αλλά γλυκό.

Τότε που μένατε ακόμα στα πατρικά σας και οι ώρες σας μαζί ήταν το αποκούμπι της καθημερινότητας.
Το «έφτασα σπίτι» είχε σημασία. Το «καληνύχτα» δεν ήταν τυπικό. Ήταν υπόσχεση. Οι πρώτες σχέσεις δεν ήταν μόνο άνθρωποι. Ήταν καθρέφτες. Και πολλές φορές, αντί να κοιταχτείς, κοιτούσες πώς σε κοιτάει εκείνος ο άνθρωπος. Ο εαυτός σου τότε ήταν μισοφτιαγμένος. Δεν ήξερες απόλυτα τι σου αρέσει, τι δέχεσαι και τι όχι, τι σε κάνει ευτυχισμένο; Ήσουν ερωτευμένος και με κάτι ακόμα: με την ιδέα ότι επιλέχθηκες. Ότι κάποιος σε διάλεξε. Ότι τώρα ανήκεις..

Και κάποια στιγμή ήρθε το τέλος. Ένα τέλος άσχημο, ένα τέλος που δεν ρώτησε για να έρθει. Έκλαψες. Αναρωτήθηκες τι πήγε λάθος. Ίσως προσπάθησες να πνίξεις τον πόνο σου σε έναν άλλον άνθρωπο. Ίσως έκανες το ίδιο λάθος δεύτερη φορά. Κάπου εκεί άρχισαν να ξεθωριάζουν τα «μαγικά» και να φαίνονται οι ρωγμές που αγνοούσες. Θυμήθηκες εκείνες τις ατάκες που σε πάγωναν μισό δευτερόλεπτο. «Άκουσα καλά;» Αυτή η συμπεριφορά δεν μου άρεσε. Γιατί την ανέχτηκα; Εγώ ήμουν κοινωνικός. Τι έπαθα τότε; Αυτό που είπε ήταν προσβλητικό. Γιατί δεν μίλησα; Ένα «γιατί» κολλημένο σε κάθε κακή ανάμνηση. Εκεί είναι που αρχίζει το πιο δύσκολο κομμάτι: Συνειδητοποιείς ότι δεν πόνεσες μόνο για τον άνθρωπο που έφυγε. Πόνεσες και για τα κομμάτια σου που άφησες πίσω.

Για το αν τελικά ήταν αγάπη, την απάντηση τη ξέρεις μόνο εσύ. Αν γυρίσεις στις καλές στιγμές, στα έντονα συναισθήματα, ναι, ήταν αγάπη. Ήταν αγάπη όπως την ήξερες τότε. Με τα δεδομένα που είχες. Με την ηλικία σου. Με την απειρία σου. Με τον φόβο της μοναξιάς και τον ενθουσιασμό του «ανήκειν». Αλλά ήταν και η πρώτη φορά που κατάλαβες, αργότερα, πόσο εύκολα μπορείς να μικρύνεις για να μη χάσεις κάποιον. Και ίσως αυτό πονάει περισσότερο από τον ίδιο τον χωρισμό. Σκέψου: σήμερα, με όλες αυτές τις αγάπες στη βιβλιοθήκη των εμπειριών σου, θα δεχόσουν τα ίδια; Δύσκολα. Ή ίσως ναι , αλλά με όρια. Τώρα ξέρεις τι σε πληγώνει. Ξέρεις να το λες χωρίς να τρέμεις ότι θα σε αφήσουν. Τώρα δεν ανήκεις από ανάγκη. Επιλέγεις.

Οι πρώτες αγάπες δεν ήταν λάθος. Ήταν μαθήματα χωρίς οδηγίες χρήσης. Ήταν η πρώτη φορά που ο εαυτός σου βγήκε στον κόσμο χωρίς πανοπλία. Και ίσως τελικά δεν έχασες τον εαυτό σου τότε. Ίσως τον δοκίμασες. Ίσως κάθε πρώτη αγάπη να είναι ένα προσχέδιο. Κανείς δεν κρατάει το πρώτο προσχέδιο αλλά χωρίς αυτό, δεν γράφεται τίποτα. Και ναι, αγαπήθηκες. Όπως άφηνες να αγαπηθείς τότε. Και αγάπησες όπως ήξερες. Αν δεν περνούσες εκείνο το χάος, τα κλάματα, τις ήττες, αν δεν ένιωθες για λίγο ότι χάθηκες , δεν θα ήσουν αυτός που είσαι τώρα. Όχι πιο σκληρός. Όχι πιο καχύποπτος. Απλώς πιο συνειδητός. Γιατί τώρα ξέρεις. Ξέρεις ποιος είσαι όταν δεν προσπαθείς να χωρέσεις. Ξέρεις τι αξίζεις χωρίς να χρειάζεται να στο επιβεβαιώνει κάποιος άλλος. Τώρα θαυμάζεις εσύ τον εαυτό σου για αυτό που έχεις γίνει. Για όσα άντεξες. Για όσα έμαθες. Για όσα δεν δέχεσαι πια.

Δεν εξαρτάσαι ολοκληρωτικά από τις απόψεις των άλλων για να νιώσεις αρκετός. Δεν χρειάζεσαι μια αγάπη για να αποδείξεις ότι αξίζεις. Τώρα επιλέγεις πρώτα εσένα. Τη γαλήνη σου. Την ησυχία μέσα σου. Και έπειτα επιλέγεις τις αγάπες. Και αυτές οι αγάπες δεν σε κάνουν να χάνεσαι. Σε κάνουν να ανθίζεις.