Κι αυτός είνναι ένας μεγάλος μύθος.
Τα αγχολυτικά και τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα, παραμένουν μέχρι σήμερα ένα λυπηρό ταμπού. Ωστόσο, στο σύνολό τους αποτελούν για τους ανθρώπους ένα απαραίτητο στήριγμα σε περιόδους που βιώνουν μία ψυχολογική δυσκολία. Σήμερα, μιλαμε για αυτήν την παρανόηση τον φόβο και το κοινωνικό στίγμα.
Αυτή η αδυναμία που αισθάνεται ένας άνθρωπος, αξιολογείται και μεταφράζεται κλινικά από αρμόδιας ειδικότητας ιατρό -νευρολόγο ή ψυχίατρο- που θα χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του, ώστε να δωθεί η απαιτούμενη φαρμακευτική αγωγή.
Φαρμακολογικά, μιλάμε για σκευάσματα, που στοχεύουν στη ρύθμιση της ορθότερης λειτουργίας των νευροδιαβιβαστών του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος. Χορηγούνται πάντα εξατομικευμένα, για να ρυθμίσουν τις αγχωτικές περιπτώσεις, τις αϋπνίες, τις εναλλαγές της διάθεσης, τις καταθλιπτικές διαθέσεις και για να καταστείλουν ακραίες συμπεριφορές.
Δε διαστρεβλώνουν, ούτε αλλοιώνουν τον ανθρώπινο χαρακτήρα. Αντίθετα, διεγείρουν εγκεφαλικά τον άνθρωπο που τα χρειάζεται, για να καταφέρει να ανασάνει και να είναι ήρεμος και λειτουργικός για όσα τον περιβάλλουν στην καθημερινότητά του. Δίνεται το έναυσμα να δουλέψει ουσιαστικά με τον εαυτό του, με παράλληλη καθοδήγηση, στήριξη, υπομονή και συνέπεια, για να οδηγηθεί στο βελτιωμένο και επιθυμητό αποτέλεσμα.
Η φαρμακευτική αγωγή για ορισμένους ανθρώπους είναι προσωρινή, για άλλους είναι πιο μακροπρόθεσμη, για άλλους είναι απαραίτητη εφ’ όρου ζωής. Όλες αυτές οι εκδοχές είναι απολύτως θεμιτές.
Η ψυχική υγεία χρειάζεται μία γενική φροντίδα, είτε προληπτικά είτε θεραπευτικά. Κι αυτό μας αφορά όλους.
Σημείωση: Το άρθρο και το επεισόδιο στηρίζονται στις γνώσεις μου ως φαρμακοποιός και δεν υποκαθιστούν σε καμία περίπτωση τους ανάλογους ιατρούς. Σκοπός τους είναι η ορθή ενημέρωση. Για κάθε ατομική περίπτωση, απευθύνεστε πρωτίστως σε εκείνους.
Συντάκτης: Ελένη Γιόρκα
