Τα μπουφάν μένουν στην καρέκλα.
Δεν τα αντέχεις άλλο.
Ανοίγεις το παράθυρο και για πρώτη φορά δεν το κλείνεις αμέσως.
Κάποιος γελάει πιο έξω,
κάποιος μιλάει πιο δυνατά και δε σε ενοχλεί.
Η άνοιξη δεν έρχεται ήσυχα.
Σε βρίσκει λίγο κουρασμένο και σου αλλάζει τη διάθεση χωρίς να σε ρωτήσει.
Και ξαφνικά δε θες να φύγεις από πουθενά.
Μέσα από τις ιστορίες μου προσπαθώ να κρατώ ζωντανές τις μικρές αλήθειες της καρδιάς, να θυμάμαι και να θυμίζω όσα κάνουν τον κόσμο πιο απαλό και φωτεινό. Μαζεύω στιγμές από το φως, τη θάλασσα, το γέλιο και τις σιωπές που ψιθυρίζουν αλήθειες. Κάθε ιστορία είναι ένας μικρός δρόμος για τη φαντασία, για το συναίσθημα, για την ελπίδα. Θέλω οι λέξεις να αγγίζουν αργά, να αφήνουν χώρο για ανάσα και για στοχασμό, να μεταμορφώνουν στιγμές της καθημερινότητας σε κάτι που μένει στην καρδιά.
