Παραδώσου.
Εμένα θέλεις.
Στο λέω ξεκάθαρα με έπαρση.
Αλλιώς, γιατί να χορεύουμε αγκαλιά
κάθε βράδυ;
Γιατί να κάνουμε έρωτα σαν να έρχεται το τέλος
του κόσμου;
Ναι, μου είπες σ’ αγαπώ.
Μα θέλω κι άλλο.
Θέλω να παραδώσεις και ψυχή.
Να πεις:
“Ορίστε, τώρα ξεγυμνώθηκα τελείως”.
Γιατί, ξέρεις…
ο έρωτας δε ζει μόνο στην σάρκα.
Θέλει καταφύγιο τρυφερό,
θέλει φως ιδανικό,
θέλει παρόν αληθινό
για να έχει λόγο ν’ αναπνέει.
Ναι, είμαι της υπερανάλυσης, γι΄ αυτό και γράφω συνέχεια. Πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, σ’ εκείνο το μικρό σημειωματάριο της κουζίνας για τα ψώνια, πάνω στις νότες του πιάνου μου, στον ανοιχτό υπολογιστή μου, μα κυρίως μέσα στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Γράφω για να εκτονώσω τις έντονες σκέψεις μου και τα δυνατά συναισθήματα μου. Γράφω για ό,τι πιέστηκε από κάτι άσχημο που διάβασα, για ό,τι ζεστάθηκε με την καλημέρα του γείτονα, για την απουσία του αυτονόητου. Είναι ανακουφιστικό να δημιουργείς, νιώθεις ζωντανός. Οπότε λέω στον εαυτό μου «Αθηνά, πιάσε τις λέξεις και πέτα». Όλα τα άλλα, απλά θ’ ακολουθήσουν.
