Αν σου πουν «θα βρεθούμε στην πλατεία, δίπλα στην κότα», στη Santa Maria de Jetibá της Βραζιλίας έχεις πάρει σαφέστατες οδηγίες. Η κότα είναι λευκή, έχει ύψος 3,30 μέτρα και στέκεται από το 2020 στην πλατεία Emílio Arnholz, σε μία από τις εισόδους της πόλης. Δεξιά κι αριστερά της υπάρχουν δυο καθίσματα σε σχήμα σπασμένου αυγού. Οπότε, αν σε πάρει τηλέφωνο το ραντεβού σου και σε ρωτήσει «πού ακριβώς κάθεσαι;», καλή τύχη να πεις «μέσα στο αριστερό αυγό» και να σε πάρει στα σοβαρά.
Σ’ αυτόν τον δήμο της πολιτείας Εσπίριτο Σάντο ζουν περίπου 41.000 άνθρωποι. Τα πουλερικά φτάνουν τα 15,1 εκατομμύρια, οπότε, αν κάνεις τη διαίρεση, σε κάθε κάτοικο αναλογούν περίπου 370 κότες. Η ετήσια παραγωγή ξεπερνά τα 352 εκατομμύρια δωδεκάδες. Κράτα λίγο τη λέξη «δωδεκάδες», γιατί εύκολα τη διαβάζεις και νομίζεις πως μέτρησες ήδη τα αυγά. Αν τα μετρήσεις ένα ένα, βγαίνουν κατά μέσο όρο 11,6 εκατομμύρια τη μέρα. Σκέψου τώρα το χάρτινο κουτί που παίρνεις από το σουπερμάρκετ. Για να χωρέσουν μόνο τα σημερινά, θα χρειαζόσουν σχεδόν ένα εκατομμύριο τέτοια κουτιά.
Το αυγό, μέχρι να φτάσει στο ράφι, έχει δώσει δουλειά ακόμη και σε ανθρώπους που δεν χρειάστηκε ποτέ να πιάσουν κότα στα χέρια τους. Κάποιος φτιάχνει εκείνο το χάρτινο κουτί, κάποιος παράγει τη ζωοτροφή, κάποιος φορτώνει τις συσκευασίες και παίρνει τον δρόμο για τα καταστήματα. Ο Βαντερλέι Μάρκες, αρμόδιος του δήμου για τη γεωργία, υπολογίζει ότι η πτηνοτροφία αντιπροσωπεύει το 40% έως 50% των τοπικών εσόδων. Περίπου ένας στους δύο κατοίκους συνδέει τη δουλειά του, άμεσα ή έμμεσα, με την παραγωγή αυγών.
Πώς προέκυψε ολόκληρη «πρωτεύουσα του αυγού» πάνω στα βουνά; Τον 19ο αιώνα έφτασαν στην περιοχή Ευρωπαίοι μετανάστες, πολλοί από την Πομερανία, μια ιστορική περιοχή που σήμερα μοιράζονται η Γερμανία και η Πολωνία. Οι πλαγιές άφηναν λίγο χώρο για μεγάλες καλλιέργειες. Μια οικογένεια, όμως, μπορούσε να εκθρέψει κότες στο μικρό κομμάτι γης που είχε στη διάθεσή της και να πουλήσει τα αυγά. Με τα χρόνια, εκείνα τα οικογενειακά πτηνοτροφεία μεγάλωσαν. Μαζί τους μεγάλωσε και η εξάρτηση της πόλης από το τι κόστιζε να ταΐσει τα πουλιά της.
Το 2013 οι παραγωγοί το ένιωσαν στην τσέπη τους. Οι πρώτες ύλες ακρίβυναν την ίδια περίοδο που οι εγκαταστάσεις τους χρειάζονταν αλλαγές για να καλύψουν τις υγειονομικές απαιτήσεις. Ο αριθμός των πουλερικών, που παλιότερα είχε αγγίξει τα 22 εκατομμύρια, υποχώρησε. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η πτηνοτροφία άρχισε πάλι να παίρνει τα πάνω της. Κι εδώ αξίζει μια δεύτερη ματιά στην κότα της πλατείας. Εσύ, που μόλις έφτασες, βλέπεις μια κότα τριών μέτρων και ψάχνεις ποιος θα σε βγάλει φωτογραφία. Για τον άνθρωπο που μεγάλωσε εκεί, στην ίδια εικόνα μπορεί να χωράει το πτηνοτροφείο της γιαγιάς του, το φορτηγό που οδηγούσε ο πατέρας του ή η βάρδια που πιάνει ο ίδιος το πρωί.
Συντάκτης: Virtual Unreality
