Ζούμε σε μια εποχή που μπορείς να κλείσεις αεροπορικά εισιτήρια, ξενοδοχεία και ολόκληρες διακοπές μέσα σε πέντε λεπτά. Δύο κλικ, μια κάρτα, ένα email επιβεβαίωσης και τέλος. Κι όμως, υπάρχει ένα μέρος που αποφάσισε να κάνει ακριβώς το αντίθετο. Να σε αναγκάσει να επιβραδύνεις πριν καν φτάσεις εκεί.
Στο νησί Ελ Ιέρο, το πιο απομακρυσμένο και λιγότερο επισκέψιμο από τα Κανάρια Νησιά, βρίσκεται το El Elevador, ένα ιδιαίτερο καταφύγιο για μόλις δύο άτομα. Δεν μπορείς όμως να το κλείσεις μέσω Booking, ούτε με μια ηλεκτρονική φόρμα. Για να ζητήσεις να μείνεις εκεί, πρέπει πρώτα να πάρεις χαρτί και στυλό και να γράψεις ένα χειρόγραφο γράμμα εξηγώντας γιατί θέλεις να το επισκεφθείς.
Κάθε επιστολή διαβάζεται προσωπικά από τους ιδιοκτήτες. Αν θεωρήσουν ότι το συγκεκριμένο μέρος είναι αυτό που πραγματικά αναζητάς, θα σου απαντήσουν επίσης με χειρόγραφο γράμμα, το οποίο θα φτάσει ταχυδρομικά στο σπίτι σου. Μόνο τότε θα λάβεις έναν ιδιωτικό σύνδεσμο για να ολοκληρώσεις την κράτησή σου. Με άλλα λόγια, το ταξίδι ξεκινά πολύ πριν κλείσεις ημερομηνίες. Ξεκινά από τη στιγμή που κάθεσαι να σκεφτείς γιατί θέλεις να φύγεις.
Μήπως τελικά έχουμε ξεχάσει να επιθυμούμε πραγματικά κάτι; Γιατί όταν όλα γίνονται ακαριαία, σπάνια προλαβαίνουμε να αναρωτηθούμε αν τα θέλουμε στ’ αλήθεια. Κλείνουμε διακοπές επειδή είδαμε μια όμορφη φωτογραφία στο Instagram. Κάνουμε κράτηση επειδή έμεινε μόνο ένα δωμάτιο. Φεύγουμε χωρίς να έχουμε σκεφτεί τι ακριβώς ψάχνουμε.
View this post on Instagram
Το El Elevador μοιάζει να λέει το αντίθετο. «Αν δεν μπορείς να αφιερώσεις δέκα λεπτά για να γράψεις γιατί θέλεις να έρθεις, ίσως να μην είναι το κατάλληλο μέρος για σένα». Και ίσως να έχει δίκιο.
Το ίδιο το κατάλυμα είναι χτισμένο στην άκρη ενός ηφαιστειακού γκρεμού, μέσα σε ένα παλιό αντλιοστάσιο νερού που μετατράπηκε σε έναν μινιμαλιστικό χώρο φιλοξενίας. Δεν υπάρχει Wi-Fi. Δεν υπάρχει τηλεόραση. Δεν υπάρχει καν σήμα κινητής τηλεφωνίας. Υπάρχουν μόνο ο Ατλαντικός Ωκεανός, οι ηφαιστειακοί βράχοι και η απόλυτη ησυχία.
Το σπίτι φιλοξενεί μόνο δύο επισκέπτες κάθε φορά. Όχι επειδή δεν χωράει περισσότερους, αλλά επειδή αυτός είναι ο σκοπός του. Να παραμένει προσωπικό, ήσυχο και σχεδόν απομονωμένο από οτιδήποτε θυμίζει την καθημερινότητα.
Και κάπως έτσι συνειδητοποιείς ότι το πιο ιδιαίτερο στοιχείο αυτού του καταλύματος δεν είναι η αρχιτεκτονική του ούτε η θέα του. Είναι ότι σε αναγκάζει να κάνεις κάτι που έχουμε σχεδόν ξεχάσει: να περιμένεις. Να γράψεις ένα γράμμα. Να το βάλεις σε έναν φάκελο. Να το ταχυδρομήσεις. Να περιμένεις την απάντηση. Σε μια εποχή που ακόμα και τα πέντε δευτερόλεπτα φόρτωσης μιας ιστοσελίδας μας φαίνονται πολλά.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πραγματικό πολυτελές ταξίδι του σήμερα.
