Όλη μας η ζωή είναι γεμάτη από κύκλους διαφορετικής διάρκειας. Κάποιοι από αυτούς είναι μικροί, άλλοι είναι μεγάλοι, όπως και να έχει όμως οι κύκλοι αυτοί μας υπενθυμίζουν πως τίποτα δεν μένει στάσιμο. Καταλαβαίνεις πως ένας κύκλος έχει κλείσει όταν κάτι μέσα σου έχει ήδη πει την τελευταία λέξη. Είναι το αίσθημα που νιώθεις ότι δε χρειάζεται να εξηγείς πια και όταν δεν περιμένεις να επιστρέψει κάτι από μόνο του. Η ανάγκη για κατανόηση παραδίδει την θέση της στην ήρεμη αποδοχή. Δεν προσπαθείς να διορθώσεις, ούτε προσπαθείς να σώσεις κάτι που κάποτε ήταν πολύτιμο και αυτή η απουσία προσπάθειας δεν είναι αδιαφορία, αλλά θα λέγαμε πως είναι ολοκλήρωση.
Ένα από τα πιο αθόρυβα σημάδια είναι ότι σταματάς να φαντάζεσαι το μέλλον μαζί με αυτό που τελειώνει. Παλιά, υπήρχε μια μικρή εικόνα στο πίσω μέρος του μυαλού σου που σε κρατούσε ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, όπως μια πιθανότητα ή μια υπόσχεση ή ένα «ίσως». Όταν ο κύκλος κλείνει, αυτή η εικόνα σβήνει χωρίς να το καταλάβεις και στην θέση της δεν μπαίνει τίποτε άλλο. Έτσι σταματάει να υπάρχει. Στην αρχή πονάει, σε βρίσκει ευάλωτο, μπορεί και μπερδεμένο…σαν ένα δωμάτιο που άδειασε σιγά σιγά, μέχρι που μια μέρα πρόσεξες ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα. Έπειτα όμως έρχεται μια αίσθηση σαν ολοκλήρωση.
Ένα άλλο σημάδι είναι η ηρεμία που αρχίζεις να νιώθεις, είναι μια ουδέτερη και καθαρή σιωπή μέσα σου. Οι σκέψεις σταματούν να σε κυνηγούν, δεν αναλύεις ξανά και ξανά τι έγινε και κυρίως παύεις να αναρωτιέσαι τι θα μπορούσε να είχε συμβεί διαφορετικά. Η ιστορία που έζησες σταματάει να ζητά απαντήσεις και αυτή η σιωπή που ήρθε δεν είναι ένα κενό, αλλά ένας χώρος που δημιουργείται όταν κάτι ολοκληρώνεται και αφήνει πίσω του την εμπειρία, όχι την εκκρεμότητα. Περίεργο όλο αυτό… Εκεί που ένιωθες ένταση και τα «γιατί» περικύκλωναν το μυαλό σου, τώρα νιώθεις κάτι σαν ανακούφιση.
Καταλαβαίνεις επίσης ότι ένας κύκλος έκλεισε όταν σταματάς να περιμένεις μια διαφορετική εκδοχή των ανθρώπων. Αρχίζεις να τους βλέπεις όπως είναι, χωρίς την ανάγκη να τους αλλάξεις μέσα σου ή να τους εξιδανικεύσεις, αλλά δεν τους κατηγορείς κιόλας. Ετσι, τους αποδέχεσαι ως ένα κεφάλαιο στη ζωή σου που είχε αρχή, είχε συγκεκριμένη διάρκεια και συγκεκριμένο τέλος. Αυτή η αποδοχή είναι από τα πιο καθαρά σημάδια ότι δεν υπάρχει επιστροφή, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει πια ψευδαίσθηση.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Όταν ένας κύκλος είναι ακόμη ανοιχτός, ένα μέρος σου παραμένει δεμένο εκεί σαν βαρκούλα στο λιμάνι. Η ενέργειά σου και η προσοχή σου και η φαντασία σου επιστρέφουν ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο. Όταν κλείνει όμως, αυτή η ενέργεια επιστρέφει σε εσένα. Εδώ μιλάμε για την επιστροφή στον εαυτό σου. Ξαφνικά έχεις χώρο να σκεφτείς άλλα πράγματα, να νιώσεις νέα συναισθήματα, να δεις τον εαυτό σου χωρίς να σε βαραίνει το παρελθόν και αυτό από μόνο του είναι βαθιά απελευθερωτικό!
Μέσα από αυτό νομίζω πως έρχεται η πιο αληθινή ένδειξη. Ακόμα και αν μπορούσες να επιστρέψεις, δεν το θέλεις πια. Μπορεί να σκέφτεσαι πως έχει να κάνει με τον εγωισμό ή τον θυμό που μπορεί να ένιωθες, όμως δεν είναι αυτό. Κάτι εσωτερικά σου γνωρίζει ότι έχεις προχωρήσει, σαν να μετακινήθηκες και να άλλαξε μορφή. Αυτό που ταίριαζε μέσα σου τότε, τώρα δεν σε χωρά και αυτή η συνειδητοποίηση είναι ήρεμη και τρυφερή. Αρχίζεις να ευχαριστείς αυτό που υπήρξε στην ψυχή σου και τώρα το αφήνεις να φύγει χωρίς καμία αντίσταση.
Σίγουρα υπάρχουν σκέψεις στο κεφάλι σου που σε περιτριγυρίζουν και αναρωτιέσαι αν όλα όσα έζησες χάνονται. Όμως, το τέλος ενός κύκλου δεν σημαίνει αυτό. Όλες αυτές οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα γίνονται μέρος της ιστορίας σου χωρίς να να είναι το κέντρο της. Σαν να λέμε περασμένα ξεχασμένα με έναν ήρεμο τόνο στη φωνή μας. Γιατί η αλήθεια είναι πως οι κύκλοι κλείνουν για να μας επαναφέρουν πιο κοντά σε εμάς, και αν το καλοσκεφτείς έτσι είναι διότι η ζωή συνεχίζεται και μαζί της συνεχίζουμε και εμείς ακόμα πιο αληθινοί από πριν.
Το πιο βαθύ σημάδι θεωρώ πως είναι όταν πια δε ζητάς την επιβεβαίωση για το τέλος. Σταματάς να περιμένεις μήνυμα, δεν ψάχνεις κανένα σημάδι πουθενά και πάνω από όλα δεν περιμένεις καμία εξήγηση. Στο κεφάλι μου απεικονίζεται σαν μια πόρτα που κλείνουμε απαλά χωρίς να νιώθουμε την ανάγκη να την ανοίξουμε πάλι. Προφανώς και δεν έχουμε χάσει το κλειδί, μπορούμε να την ανοίξουμε όποτε θέλουμε, όμως η επιθυμία αυτή έχει σβήσει ήρεμα καθώς δεν ανήκουμε πια σε αυτό το κατώφλι.
Θυμήσου λοιπόν όταν κλείσει ένας ακόμα κύκλος της ζωής σου πως αυτό δεν σημαίνει ήττα, αλλά πως μέσα από αυτό ωρίμασες, έμαθες και είσαι έτοιμος να προχωρήσεις. Στάσου απέναντι στο βίωμα σου και αποχαιρέτησε το με ευγνωμοσύνη για όσα σου έδωσε και όσα σου πήρε. Κάθε εμπειρία που ζεις καλή ή δύσκολη έχει να σου δώσει κάτι. Δεν είναι τυχαίο αυτό που λέμε όταν ένας κύκλος κλείνει, ένας άλλος ανοίγει. Αυτή είναι η ροή των φυσικών φαινομένων της ζωής! Και να θυμάσαι πως μετά από κάθε καταιγίδα πάντα βγαίνει το ουράνιο τόξο για να σου υπενθυμίσει πως όλα θα πάνε καλά!
Συντάκτης: Ασημίνα Μαραγκού
