*Αυτό το άρθρο, είναι εκ πείρας, κάτι που βίωσα, και σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον να το μοιραστώ, γιατί άλλωστε είναι τα μικρά που μετράνε και πρέπει να δίνουμε σημασία.

Στη ζωή μας γνωρίζουμε πολλούς ανθρώπους, αλλά λίγοι μένουν κι ακόμα λιγότεροι γίνονται “οι άνθρωποί μας”. Ο bestie  (ανεπίσημος όρος (slang) που προέρχεται από το αγγλικό “best friend” και σημαίνει κολλητός/ή) δεν είναι απλώς ένας φίλος. Είναι εκείνο το άτομο που μπαίνει στη ζωή σου και, χωρίς να το καταλάβεις, γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της. Είτε τον ξέρεις χρόνια, είτε τον γνώρισες εντελώς απρόσμενα κι η ύπαρξή του αλλάζει την καθημερινότητά σου.

Βέβαια όταν έχεις έναν bestie από παλιά, υπάρχει ιστορία. Μετράτε τη φιλία σας σε χρόνια, όχι σε μηνύματα. Έχετε κοινές αναμνήσεις, άβολες φωτογραφίες και inside jokes που δεν βγάζουν κανένα νόημα σε τρίτους. Είναι ο άνθρωπος που ξέρει πώς ήσουν “παλιά” και σε αγαπάει ακόμα και με τις όποιες αλλαγές σου. Εν ολίγοις κάποιες φιλίες χτίζονται με τον χρόνο.

Υπάρχουν όμως κι αυτές που γεννιούνται απρόσμενα, η ξεχωριστή εκείνη περίπτωση να γνωρίσεις τον bestie σου σε μια νέα δουλειά, σε ένα καινούριο περιβάλλον, εκεί που όλα μοιάζουν ξένα. Εκεί που προσπαθείς να βρεις τα πατήματά σου, να προσαρμοστείς, να μη νιώθεις μόνος. Και ξαφνικά υπάρχει αυτό το άτομο που κάνει τη μέρα πιο εύκολη, που καταλαβαίνει, γιατί περνάει τα ίδια. Και πριν το καταλάβεις, είναι ο άνθρωπος που κάνει τη δουλειά πιο υποφερτή, ή ακόμα και πιο ευχάριστη.

Ο bestie στη δουλειά δεν είναι απλώς ένας συνάδελφος και φίλος. Δεν είναι ο “μιλάμε πού και πού” κι ο “θα σου στείλω όταν θυμηθώ”. Είναι ο άνθρωπος που ξέρει αν είσαι καλά από το πώς χαιρετάς το πρωί, από το πώς αφήνεις την τσάντα σου στο γραφείο, πώς πίνεις τον καφέ σου. Σε αντέχει με τα νεύρα σου, την κούρασή σου, τα παράπονά σου, την γκρίνια σου, τις υπαρξιακές σου κρίσεις, και θα ακούσει την ίδια ιστορία για τρίτη φορά κάνοντας ότι δεν την ξέρει απ’ έξω (ή θα σου πει ότι την ξέρει και θα παραπονεθεί γλυκά ότι του την είπες, ότι πάλι τα ίδια του λες αλλά δεν τον παρεξηγείς και γελάς μαζί του). Νομίζω ότι αυτό από μόνο του είναι πράξη αγάπης και ένδειξη σεβασμού και ευγένειας προς το πρόσωπό σου.

Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει κάποιος που θα σε καταλάβει χωρίς πολλά λόγια, που θα γελάσετε στα διαλείμματα, θα στηρίξετε ο ένας τον άλλον στις δύσκολες μέρες και θα χαρείτε μαζί στις μικρές νίκες. Και κάπου εκεί, η σχέση ξεφεύγει από τον επαγγελματικό χώρο και γίνεται φιλία. Γίνεται αυτό το“σε περιμένω να σχολάσουμε”, “θα τα πούμε μετά”, “είμαι εδώ”.

Ιδιαίτερη κουβέντα αξίζει όταν ο bestie είναι άνδρας. Γιατί, όσο κι αν ζούμε σε μια εποχή που προχωρά, η φιλία ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα συχνά αμφισβητείται. Υπάρχει ακόμα η ερώτηση: «Μα γίνεται απλώς φιλία;» Λες και η φιλία χρειάζεται αποδεικτικά στοιχεία ή υπεύθυνη δήλωση. Κι όμως, γίνεται. Και όχι μόνο γίνεται, μπορεί να είναι βαθιά, ειλικρινής και ουσιαστική.

Η φιλία μεταξύ άνδρα και γυναίκας δεν χρειάζεται να έχει δεύτερες σκέψεις, υπονοούμενα ή ταμπέλες. Μπορεί να βασίζεται στον σεβασμό, στην εμπιστοσύνη και στη συναισθηματική ασφάλεια. Ένας άνδρας bestie μπορεί να σου προσφέρει μια διαφορετική οπτική, να σε βοηθήσει να δεις καταστάσεις αλλιώς, να σε στηρίξει χωρίς να σε “διορθώνει”. Να είναι εκεί χωρίς προσδοκίες.

Φυσικά, μια τέτοια φιλία απαιτεί όρια και καθαρότητα, αλλά αυτό ισχύει για κάθε υγιή σχέση. Όχι για να περιορίσει τη φιλία, αλλά για να την προστατεύσει. Όταν υπάρχει σεβασμός, δεν υπάρχει μπέρδεμα. Υπάρχει μόνο εμπιστοσύνη. Και αυτή είναι η βάση κάθε αληθινού bestie.

Το πιο όμορφο με έναν bestie — είτε παλιό, είτε καινούριο — είναι η ασφάλεια που σου δίνει. Στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία το φύλο του bestie. Σημασία έχει το να ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος που σε βλέπει όπως είσαι, με τα καλά και τα άσχημα, τις ανασφάλειες και τις φιλοδοξίες. Που σε ακούει πραγματικά και που δεν χρειάζεται να προσποιηθείς τίποτα. Μπορείς να είσαι κουρασμένος, βαρεμένος, ενθουσιασμένος, χαμένος. Δεν χρειάζεται να εντυπωσιάσεις. Δεν χρειάζεται να εξηγείς τα πάντα. Είναι το άτομο που δεν ανταγωνίζεται, δεν ζηλεύει, δεν εξαφανίζεται και σε κάνει να νιώθεις λιγότερο μόνος σε έναν κόσμο που συχνά τρέχει γρήγορα. Και να ξέρεις ότι αυτός ο άνθρωπος θα μείνει. Κι αυτό είναι ένα από τα πιο πολύτιμα δώρα της ζωής

Και αν έχεις έναν τέτοιο άνθρωπο… κράτα τον. Και πες του ένα “ευχαριστώ”. Ακόμα κι αν κάνει ότι δεν συγκινείται.

Συντάκτης: Ελένη Σπανοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη