Ο Τάσος Ξιαρχο έδωσε πρόσφατα μια συνέντευξη στο Aggelos Podcast και, ανάμεσα σε άλλα, είπε ότι είναι ένας «στρέιτ ομοφυλόφιλος». Πρόσθεσε επίσης ότι «δε γέρνει» και ότι, παρόλο που έλκεται από άντρες, θεωρεί τον εαυτό του στρέιτ γιατί, μεταξύ άλλων, ανοίγει πόρτες, βοηθάει γιαγιάδες να περάσουν τον δρόμο και γενικά φέρεται «ευγενικά». Ε, συγγνώμη, το γράφουμε τώρα αυτό;
«Η αλήθεια μου είναι ότι δεν είμαι γκέι, είμαι ένας στρέιτ ομοφυλόφιλος και αυτό τσαντίζει πάρα πολύ. Άντρας είμαι στον τρόπο που μιλάω, στον τρόπο που υπάρχω, που θα ανοίξω την πόρτα σε μία γυναίκα… Δεν θα ανοίξω την πόρτα στην τακούνα του άντρα. Θα βοηθήσω μια γιαγιά να περάσει στο δρόμο, θα φιλήσω το χέρι μίας άγνωστης κυρίας, τζέντλεμαν. Το ότι τον παίρνω, δεν σημαίνει ότι γέρνω, στρέιτ είμαι. Ευθεία κοιτάω, αυτό είναι στρέιτ. Δεν πάω δεξιά – αριστερά. Η αλήθεια είναι ότι ελπίζω πάρα πολύ οι άνθρωποι να καταλάβουν και να μη χάνουμε χρόνο εξηγώντας τα δαιμόνια αυτά τέρατα ανθρώπων οι οποίοι είναι επικίνδυνοι».
View this post on Instagram
Αρχικά ας ξεκαθαρίσουμε λίγο τα πράγματα. Οι λέξεις «στρέιτ» και «ομοφυλόφιλος» δεν είναι δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου πράγματος. Είναι διαφορετικοί όροι με ξεκάθαρη σημασία. Το να προσπαθείς να τους κολλήσεις μεταξύ τους είναι σαν να λες «ξηρό υγρό» ή «νηστικός χορτάτος». Μπορεί να ακούγεται πρωτότυπο, αλλά δε βγάζει ιδιαίτερο νόημα. Επίσης, είναι ορολογίες που αφορούν αποκλειστικά στη σεξουλικότητα και όχι σε ιδιότητες του χαρακτήρα ενός ανθρώπου.
Αυτό που φαίνεται να προσπαθεί να πει ο Ξιαρχο, αν το απογυμνώσουμε από τις λέξεις, είναι ότι δεν ταυτίζεται με το στερεότυπο του “θηλυπρεπούς gay”. Κι εδώ αρχίζει το πραγματικό θέμα. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι το πώς αυτοπροσδιορίζεται ο ίδιος. Ο καθένας μπορεί να νιώθει όπως θέλει και να ψάχνεται όσο θέλει. Το θέμα είναι τι μήνυμα περνάει αυτός ο αυτοπροσδιορισμός.
«Οι άνθρωποι σε μαλώνουν με την ιδεολογία τους, όχι με την αλήθεια. Δεν χρειάζεται να λες και πολλά πολλά. Λακωνικά. Πάμε τώρα μέσω Λαμίας να σου εξηγήσω ότι είσαι ηλίθι@ς. Ή να το πάμε μέσω Λαμίας να σου πω ότι είσαι γκέι ή να το πάμε μέσω Λαμίας για να σου πω ότι δεν χρειάζεται να φοράς στρίγνκ στο Σύνταγμα και να μη διδάσκεις τα δεκάχρονα σιλικόνες, βυζιά και eyeliner; Ε όχι. Κάν’ το σπίτι σου. Πάνε σπίτι σου και βάλε έναν καθρέφτη και βάψου, στην πούτ@@ μας. Δεν αντέχω άλλο. Δεν μπορώ με αυτό το πράγμα».
Όταν λες «δε γέρνω», τι εννοείς ακριβώς; Ότι αν κάποιος είναι gay και πιο θηλυπρεπής, είναι λιγότερο ευθύς άνθρωπος; Όταν λες ότι είσαι στρέιτ επειδή φέρεσαι ευγενικά, τι υπονοείς; Ότι η ευγένεια έχει σεξουαλικό προσανατολισμό; Ότι οι gay άντρες δεν κρατάνε πόρτες; Όταν λες ότι ενοχλεί που είσαι straight gay και δεν προωθείς την woke ατζέντα, τι ακριβώς θέλεις να πετύχεις; Πέρα από το να προσβάλεις την κοινότητά σου και να σπείρεις ψευδείς θεωρίες που σαν αποτέλεσμα έχουν να ενισχύουν τον κοινωνικό ρατσισμό. Και τέλοσπάντων, πότε θα σταματήσει αυτή η ανόητη καραμέλα με το “τι μαθαίνουμε στα 10χρονα παιδιά μας;”.
Κάπου εδώ μπαίνει στη συζήτηση κάτι που πολλοί ονομάζουν εσωτερικευμένη ομοφοβία. Η εσωτερικευμένη ομοφοβία, η οποίά στη βάση της δε σημαίνει ότι κάποιος «μισεί τους gay» συνειδητά και με σκοπό. Σημαίνει ότι έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου το να είσαι gay παρουσιάζεται ως κάτι «λιγότερο», κάτι που πρέπει να τροποποιήσεις για να μην ενοχλείς, να μαλακώσεις ή να εξηγήσεις. Και έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνεις, προσπαθείς να πεις «Ναι μεν, αλλά όχι έτσι». Ναι μεν έλκομαι από άντρες, αλλά δεν είμαι σαν αυτούς. Ναι μεν, αλλά είμαι κανονικός. Η ανάγκη να ανήκεις, σε κάνει να επιτίθεσαι ακόμα και στην ίδια σου τη φύση. Γιατί δεν μπορείς να ξεφύγεις -ούτε εσύ- σαν μενταλιτέ από τη θεωρία του “μην ξεχωρίζεις και θα είσαι ήσυχος”.
Και αυτό είναι που ενόχλησε τόσο κόσμο. Όχι το ότι κάποιος δεν έχει δικαίωμα να ψάχνει την ταυτότητά του, αλλά επειδή τέτοιες δηλώσεις αναπαράγουν παλιά, κουραστικά στερεότυπα. Ότι υπάρχει «σωστός» και «λάθος» τρόπος να είσαι gay. Ότι αν είσαι πιο αρρενωπός, είσαι πιο αποδεκτός. Και ότι αν είσαι πιο θηλυπρεπής… ε, κάτι δεν πάει καλά. Η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα εδώ και χρόνια προσπαθεί να πει το ακριβώς αντίθετο. Ότι δεν υπάρχει ένας τρόπος να είσαι gay, όπως δεν υπάρχει ένας τρόπος να είσαι άνθρωπος. Μπορείς να είσαι ήσυχος, εκρηκτικός, ευγενικός, αγενής, και όλα αυτά να μην έχουν καμία σχέση με το ποιον ερωτεύεσαι.
Οπότε ναι, ο Ξιαρχό έχει κάθε δικαίωμα να μιλήσει για τον εαυτό του. Αλλά όταν το κάνεις δημόσια, με τέτοιες λέξεις, δε μιλάς πια μόνο για σένα. Μιλάς και για μια ολόκληρη κοινότητα και εκεί είναι που χρειάζεται λίγο περισσότερη σκέψη.
Όχι φίλτρα, όχι cancel, όχι σταυρώματα.Απλώς μια υπενθύμιση ότι οι λέξεις έχουν βάρος. Και ότι το «δε γέρνω» ακούγεται και είναι προσβολή γιατί αυτόματα σημαίνει πως κάποιοι άλλοι στράβωσαν, απλά επειδή έτυχε να γεννηθούν αγκαλιάζοντας περισσότερο τη θηλυκή τους πλευρά.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
