31!
Τα κεράκια έλεγαν 31 κι εγώ τα φύσηξα με περίσσεια αισιοδοξία και ελπίδα.
Την επόμενη μέρα, ως επίσημα πλέον 31χρονος άνθρωπος, ξύπνησα για να κάνω το πρωινό μου ντους. Πετσέτα δεν βρήκα, οπότε πήρα πετσέτα θαλάσσης.
Ο φίλος μου με κοιτάζει και μου λέει γελώντας:
«Καλά, εμείς πότε θα αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν 30άρηδες;»
Και κάπου εκεί πήρα το λαπτοπάκι μου και ξεκίνησα να γράφω.
Τι σημαίνει, τελικά, να είσαι 30;
Όλοι ξέρουμε την επίσημη εκδοχή. Καριέρα. Γάμος. Παιδιά. Σταθερότητα. Ένα σπίτι που, υποθέτω, διαθέτει και κανονικές πετσέτες μπάνιου.
Αλλά ας μιλήσουμε λίγο για τους πραγματικούς 30άρηδες. Αυτούς που δεν έχουν ακόμη ιδέα πού τους πάνε τα τέσσερα. Αυτούς που προσπαθούν να καταλάβουν τι θέλουν, αλλάζουν γνώμη, ξεκινούν από την αρχή, ερωτεύονται λάθος ανθρώπους, κάνουν λάθος δουλειές, ψάχνονται, χάνονται και ξαναβρίσκονται.
Αυτοί είναι οι φίλοι μου. Κι αυτοί είμαστε εμείς.
Θυμάμαι όταν ήταν να γίνω 30. Όλοι με ρωτούσαν πώς νιώθω.
«Τριάντα! Πώς αισθάνεσαι;»
«Θα κάνεις μεγάλο πάρτι;»
«Κλείνεις τα πρώτα -άντα!»
Ουάου. Τι σημαντικό. Τόσο σημαντικό που, όταν ήρθε το 31, μου φάνηκε περίπατος.
Και κάπου εκεί άρχισα να αναρωτιέμαι: Από πότε ένας αριθμός αποφασίζει πότε πρέπει να ερωτευτώ; Πότε πρέπει να παντρευτώ; Πότε πρέπει να κάνω παιδιά; Πόσα λεφτά πρέπει να βγάζω; Τι δουλειά πρέπει να έχω; Πότε ακριβώς πρέπει να έχω βρει τον άνθρωπό μου, τον εαυτό μου και, ενδεχομένως, τις πετσέτες μου;
Ποιος τα όρισε όλα αυτά; Γιατί αγχωνόμαστε τόσο πολύ όσο πλησιάζουν τα 30; Λες και υπάρχει μια αόρατη προθεσμία που γράφει ότι μέχρι τότε πρέπει να έχουμε «τακτοποιηθεί». Και αν φτάσουμε εκεί χωρίς να έχουμε τσεκάρει όλα τα κουτάκια, κάπως αποτύχαμε. Κάπως μείναμε πίσω.
Πίσω από ποιον, όμως;
Μας αρέσει να πιστεύουμε ότι έχουμε εξελιχθεί σαν κοινωνία. Κι όμως, ακόμη τρέμουμε τα 30. Αντί να χαιρόμαστε που μεγαλώσαμε. Που τα καταφέραμε. Που είμαστε εδώ. Που ζούμε κάτι που κάποτε δεν ήταν καν δεδομένο.
Και το πιο παράλογο; Η κοινωνία θέλει να συμπεριφερόμαστε σαν 30, αλλά δεν θέλει να μοιάζουμε σαν 30. Να είσαι ώριμος, αλλά να μη μεγαλώνεις. Να έχεις εμπειρίες, αλλά όχι ρυτίδες. Να κάνεις καριέρα, αλλά να έχεις και προσωπική ζωή. Να βρεις τον άνθρωπό σου, αλλά μην αργήσεις πολύ. Να κάνεις παιδιά, γιατί «περνάνε τα χρόνια».
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, τρέχουμε να ξεκινήσουμε και τα μπότοξ —που καλά κάνουμε, αν αυτό θέλουμε, δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι ότι απαιτούμε από τους ανθρώπους να μεγαλώσουν χωρίς να φαίνεται ότι μεγαλώνουν. Θέλουμε από έναν 30άρη να έχει πάρει τις μεγαλύτερες αποφάσεις της ζωής του, αλλά το αν είναι πραγματικά έτοιμος ψυχολογικά να τις πάρει δεν βλέπω να απασχολεί και πολλούς.
Εμένα, λοιπόν, μου αρέσει να ζω τη ζωή μου όπως θέλω να τη ζω εγώ, χωρίς να με περιορίζει ο αριθμός που γράφει το κεράκι στην τούρτα μου. Θέλω να μπορώ να βάψω τα μαλλιά μου μωβ όποτε γουστάρω. Θέλω να είμαι για πάντα γοργόνα. Θέλω να αλλάζω γνώμη. Να ξεκινάω από την αρχή. Να αποτυγχάνω και να ξαναπροσπαθώ χωρίς να αισθάνομαι ότι «άργησα». Και όταν έρθει η ώρα μου —αν έρθει και όταν το θελήσω εγώ— θα ερωτευτώ. Ίσως κάνω οικογένεια, ίσως και όχι.
Όχι, όμως, επειδή το θέλεις εσύ.
Όχι επειδή «ήρθε η ώρα».
Όχι επειδή το κάνουν όλοι γύρω μου.
Αλλά επειδή το διάλεξα εγώ. Στον χρόνο που το ήθελα εγώ. Με τον άνθρωπο που διάλεξα εγώ.
Και η δουλειά μου θα είναι αυτή που θέλω εγώ να είναι. Μπορεί να μη βρίσκομαι ακόμη ακριβώς εκεί που φανταζόμουν, αλλά σιγά σιγά θα φτάσω στον στόχο μου. Με τον δικό μου χρόνο και με τον δικό μου τρόπο.
Μη μιλήσω καν για τη λέξη «σταθερότητα» στη σημερινή κοινωνία. Εδώ, έτσι όπως πάμε, αν δεν μας πέσει καμιά βόμβα στο κεφάλι, τυχεροί θα είμαστε. Οπότε, συγγνώμη κιόλας αν δεν έχω έτοιμο το πενταετές πλάνο μου. Στα 31 μου δεν ξέρω αν έμαθα επιτέλους να συμπεριφέρομαι σαν 30. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι πια σίγουρη ότι θέλω να μάθω. Γιατί ίσως το να μεγαλώνεις δεν σημαίνει ότι κάποια στιγμή έχεις όλες τις απαντήσεις.
Ίσως σημαίνει ότι αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεται να τις έχεις. Ότι δεν υπάρχει μία σωστή ηλικία για να ερωτευτείς, να πετύχεις, να κάνεις οικογένεια, να αλλάξεις καριέρα, να ξεκινήσεις από την αρχή ή να βάψεις τα μαλλιά σου μωβ. Υπάρχει μόνο η δική σου. Κι εγώ, στα 31 μου, θέλω να μεγαλώνω, αλλά δε θέλω να σταματήσω να είμαι εγώ.
Συντάκτης: Ερμιόνη Φράγκου
