Υπάρχουν άνθρωποι που, ενώ μέσα τους νιώθουν έναν έρωτα ή μια έλξη τόσο έντονη που τους καίει, επιλέγουν να το θάψουν βαθιά. Όχι γιατί δεν υπάρχει, ούτε γιατί δεν είναι αληθινό, αλλά γιατί ο φόβος να εκτεθούν είναι πιο δυνατός από την επιθυμία τους να ζήσουν. Κι έτσι, αντί να αφήσουν τον εαυτό τους να παρασυρθεί από το συναίσθημα, υψώνουν τοίχους, παρουσιάζουν την αδιαφορία, υιοθετούν μια εικόνα σκληρή, ακόμα και άδικη, απέναντι στο άτομο που τους προσφέρει αγάπη. Σαν να προτιμούν να κρατήσουν μια κακή εικόνα για εκείνο, παρά να δουν όλα τα καλά που πήραν. Προτιμούν να κρυφτούν πίσω από τη μάσκα του «δεν νιώθω» ή «δεν μπορώ», παρά να ομολογήσουν το «σε θέλω». Γιατί; Γιατί το «σε θέλω» κουβαλάει ευθύνη, ρίσκο, πιθανότητα αποτυχίας. Κουβαλά το ενδεχόμενο να γκρεμιστούν τα τείχη που τους κρατούσαν ασφαλείς τόσα χρόνια.
Η αλήθεια είναι πως το να παραδεχτείς και να αφεθείς στα πραγματικά σου συναισθήματα θέλει θάρρος. Είναι πολύ εύκολο να δείξεις αδιαφορία, να γυρίσεις την πλάτη, να αφήσεις τον άλλον με αναπάντητα ερωτήματα. Είναι πολύ πιο εύκολο να κρατήσεις αποστάσεις, ακόμα κι αν μέσα σου καίγεσαι. Γιατί έτσι δεν εκτίθεσαι, δεν ρισκάρεις να πληγωθείς. Ειδικότερα εάν το έχεις ξαναζήσει στο παρελθόν. Βάζεις το άλλο άτομο σε μια διαδικασία σύγκρισης και θεωρείς ότι, αφού την πάτησες μια φορά, θα την ξαναπατήσεις. Μα τι ειρωνεία… Στην προσπάθειά σου να μη ραγίσεις ξανά, καταλήγεις να ζεις μισός. Είναι αυτοπροστασία αυτό; Δεν νομίζω.
Στη δική μου εμπειρία γνώρισα τι σημαίνει να δίνεις όλο σου το είναι σε κάποιον. Να δείχνεις με πράξεις και λόγια πόσο πολύ τον εκτιμάς, πόσο τον θαυμάζεις, πόσο θέλεις να τον έχεις δίπλα σου και να προσπαθήσεις παρά τις δυσκολίες. Και όμως, αντί να αναγνωριστούν όλα αυτά, βρέθηκα απέναντι σε μια σιωπή, σε μια ψυχρότητα που δεν ταίριαζε με όσα υπήρχαν πραγματικά από πίσω. Ήταν σαν να επέλεγε επίτηδες να πεισμώσει, να κρατήσει μόνο τα άσχημα, μόνο τις στιγμές που πλήγωσα εγώ, άθελά μου, παρά να δει όσα όμορφα χτίστηκαν ανάμεσά μας.
Η καρδιά φώναζε, αλλά το μυαλό σιωπούσε. Και όταν η καρδιά και το μυαλό δεν συναντιούνται, γεννιέται η απόσταση. Μια απόσταση που δεν είναι πραγματική, αλλά δημιουργείται από φόβο.
Ο φόβος της αποδοχής των συναισθημάτων είναι ίσως πιο δυνατός από τον ίδιο τον έρωτα. Κάνει τον άνθρωπο να προτιμά το «να μη ζήσω» από το «να ρισκάρω». Κι αυτός ο φόβος σκοτώνει τις περισσότερες σχέσεις απ’ ό,τι οι τσακωμοί, οι διαφορές ή τα λάθη. Όμως η αλήθεια είναι πως το να μην εκφράζεσαι δεν σε κάνει πιο προστατευτικό. Απλώς σε αφήνει να χάνεις ευκαιρίες, να αφήνεις ανθρώπους που σε αγάπησαν πραγματικά να φεύγουν, να σε θυμούνται σαν κάποιον που δεν τόλμησε. Και εκείνος που τόλμησε μένει με την πικρία ότι δεν ήταν η αγάπη που έλειψε, ήταν το θάρρος.
Γι’ αυτό, όποιος κι αν διαβάζει αυτές τις γραμμές, ας κρατήσει το εξής: η αλήθεια των συναισθημάτων μας είναι δύναμη, όχι αδυναμία. Το να αγαπάς και να το δείχνεις δεν σε κάνει πιο ευάλωτο, σε κάνει ζωντανό. Γιατί η σκληρή εικόνα που προσπαθείς να προβάλλεις προς τα έξω μπορεί να σε προστατεύσει πρόσκαιρα, αλλά ποτέ δεν θα σε γεμίσει. Μέσα σου το ξέρεις πολύ καλά αυτό. Κι ας μην το παραδέχεσαι.
Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κανείς είναι να προτιμήσει να ζήσει στη σκιά του φόβου, αντί στο φως του έρωτα. Εσύ πώς επιλέγεις να ζεις πραγματικά;
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
