Το να προχωρήσεις παρακάτω, αφού ένας άνθρωπος σε έχει σημαδέψει, είναι από τις πιο δύσκολες εσωτερικές διαδρομές. Δεν είναι απλώς ότι τελείωσε μια σχέση· είναι ότι κάτι μέσα σου ράγισε. Η εμπιστοσύνη δε χάθηκε από αφέλεια, αλλά από εμπειρία. Από λόγια που δεν τηρήθηκαν, από πράξεις που πόνεσαν, από στιγμές που σε έκαναν να αμφισβητήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Και όταν αυτό συμβαίνει, δεν φοβάσαι μόνο τους άλλους, φοβάσαι κι εσένα. Φοβάσαι μήπως ξαναδώσεις, μήπως ξαναπιστέψεις, μήπως ξαναπληγωθείς. Έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να κλείνεσαι. Να είσαι πιο επιφυλακτικός, πιο απόμακρος, πιο «λογικός». Βάζεις φίλτρα, άμυνες, σενάρια στο μυαλό σου. Κρίνεις γρήγορα, απορρίπτεις εύκολα, όχι επειδή δε θέλεις την αγάπη, αλλά επειδή δεν αντέχεις άλλη διάψευση. Κάθε νέος άνθρωπος μοιάζει ύποπτος. Κάθε όμορφη αρχή συνοδεύεται από τη σκέψη: «Πότε θα χαλάσει;».
Όμως υπάρχει κάτι που χρειάζεται να θυμάσαι, ακόμα κι αν δεν το πιστεύεις πάντα: το ότι ένας άνθρωπος δεν κατάλαβε την αξία σου δε σημαίνει ότι δε θα το κάνει κανείς. Η αξία σου δε μειώνεται επειδή κάποιος δεν μπόρεσε να τη δει. Δε χάνεται επειδή κάποιος την προσπέρασε. Παραμένει εκεί, ακέραιη. Και κάποιος, κάπου, μπορεί να τη διέκρινε από την πρώτη στιγμή. Γι’ αυτό μη σου κάνει εντύπωση αν ο επόμενος άνθρωπος σου φερθεί όμορφα. Αν σου μιλήσει με σεβασμό. Αν σε ακούσει πραγματικά. Αν δε σε κάνει να αμφιβάλλεις για τη θέση σου. Αυτό δεν είναι υπερβολή ούτε «πολύ καλό για να είναι αληθινό». Είναι το ελάχιστο που αξίζεις. Και ίσως απλώς έτυχε να το συναντήσεις σε μια φάση που έχεις ξεχάσει πώς μοιάζει.
Το να δώσεις χώρο σε έναν νέο άνθρωπο δε σημαίνει ότι ξεχνάς όσα έζησες. Ούτε ότι γίνεσαι ξανά αφελής. Σημαίνει κάτι πιο ώριμο και πιο γενναίο: ότι γνωρίζεις πια τα όριά σου. Ξέρεις τι δεν αντέχεις, τι δε διαπραγματεύεσαι, τι σε πληγώνει. Και μέσα σε αυτά τα όρια επιτρέπεις στον άλλον να σε γνωρίσει, χωρίς να του κλείνεις την πόρτα από φόβο. Μην αποπαίρνεις κάτι από την αρχή. Μην κόβεις τον ενθουσιασμό σου πριν καν προλάβει να υπάρξει. Ο ενθουσιασμός δε χρειάζεται να είναι τυφλός για να είναι αληθινός. Μπορεί να είναι ήρεμος, σταθερός, γλυκός. Να μη σε παρασύρει, αλλά να σε γαληνεύει. Να μη σου δημιουργεί αγωνία, αλλά ασφάλεια. Και αυτός ο ενθουσιασμός, όσο κι αν μοιάζει πιο ήσυχος από εκείνον του παρελθόντος, συχνά είναι πιο ουσιαστικός. Δώσε χρόνο. Χρόνο να γνωρίσεις τον άλλον, αλλά και χρόνο σε εσένα. Αν δεις ότι δε σε γεμίζει, μην το πιέσεις. Δε χρειάζεται να μείνεις από ανάγκη. Όμως αναρωτήσου πρώτα: είναι όντως ο άνθρωπος που δε σου ταιριάζει ή μήπως ακόμα ξεσπάς για το παρελθόν; Μήπως συγκρίνεις, φοβάσαι, αμύνεσαι; Κάποιες φορές χρειάζεται χρόνος για να καταλάβεις αν κάτι δεν είναι το ιδανικό ή αν απλώς δεν είσαι ακόμα έτοιμος να το δεχτείς.
Το πιο δύσκολο, τελικά, είναι να ζεις τη στιγμή. Να χαίρεσαι ένα βλέμμα, μια κουβέντα, ένα άγγιγμα, χωρίς να το φορτώνεις με φόβο. Η αγάπη δε ζητά εγγυήσεις. Ζητά παρουσία. Και ίσως το να προχωρήσεις παρακάτω δε σημαίνει να ξεχάσεις εκείνον που σε σημάδεψε, αλλά να πάψεις να τον κουβαλάς σε κάθε νέα αρχή.
Γιατί αξίζεις να αγαπηθείς ήρεμα. Και κάποιος, ίσως ήδη, το είδε. Μην του κλείσεις την πόρτα πριν καν μπει.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
