Υπάρχουν στιγμές που το σώμα σου προδίδει όλα όσα προσπαθείς να κρύψεις. Δε σε ρωτάει, δε σου δίνει χρόνο να προετοιμαστείς, απλά συμβαίνει. Η καρδιά χτυπάει σαν να προσπαθεί να ξεφύγει από μέσα σου, η ανάσα κόβεται και το μυαλό γεμίζει με ένα αόρατο «κινδυνεύεις», χωρίς να υπάρχει πραγματικός κίνδυνος μπροστά σου. Και εκείνη τη στιγμή δεν έχει σημασία πού βρίσκεσαι ή με ποιον είσαι, είσαι μόνος απέναντι σε κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις. Αυτή είναι η κρίση πανικού. Και το πιο τρομακτικό δεν είναι μόνο η στιγμή, αλλά το πριν και το μετά. Είναι η ζωή που αρχίζει να χτίζεται γύρω από τον φόβο μήπως ξανασυμβεί, ο τρόπος που αρχίζεις να αποφεύγεις καταστάσεις, μέρη, ανθρώπους, αλλά κυρίως τον ίδιο σου τον εαυτό.
Και κάπου εκεί μπαίνουν οι άλλοι. Οι άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να σε επηρεάσουν περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, εκείνοι που με μια λέξη ή μια στάση μπορούν να σε κάνουν να αμφισβητήσεις την αξία σου. Εκείνοι που γίνονται, χωρίς να το καταλάβεις, το κέντρο της συναισθηματικής σου ισορροπίας. Και εσύ τους αφήνεις, γιατί φοβάσαι. Όχι τόσο την κρίση πανικού, αλλά την απόρριψη. Φοβάσαι ότι, αν δείξεις ότι δεν είσαι καλά, θα σε δουν αδύναμο, ότι, αν βάλεις όρια, θα φύγουν, ότι, αν επιλέξεις τον εαυτό σου, θα μείνεις μόνος. Και έτσι αρχίζεις να προδίδεις εσένα για να κρατήσεις τους άλλους.
Μένεις σε καταστάσεις που σε πιέζουν, δέχεσαι συμπεριφορές που σε ρίχνουν, καταπίνεις λόγια, προσαρμόζεσαι μέχρι να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Και το σώμα σου θυμάται. Γιατί το σώμα δεν ξεγελιέται. Κάθε φορά που αγνοείς αυτό που νιώθεις, κάθε φορά που πιέζεις τον εαυτό σου να αντέξει κάτι που δεν αντέχει, εκείνο βρίσκει τρόπο να στο φωνάξει. Με ένταση, με τρόμο, με πανικό. Η κρίση πανικού δεν είναι ο εχθρός σου, είναι το καμπανάκι που αγνόησες πάρα πολλές φορές, η στιγμή που το μέσα σου λέει «φτάνει». Φτάνει να ζεις για να μην σε απορρίψουν, φτάνει να μικραίνεις για να χωρέσεις στους άλλους, φτάνει να βάζεις τους πάντες πάνω από εσένα.
Η αλήθεια είναι σκληρή. Κανένας άνθρωπος δεν αξίζει να πληρώνεις με την ψυχική σου υγεία. Καμία σχέση και καμία επιβεβαίωση δεν αξίζει να σε διαλύει από μέσα. Και όσο πιο νωρίς το καταλάβεις, τόσο πιο γρήγορα θα αρχίσεις να αναπνέεις ξανά. Ίσως κάποιοι φύγουν όταν αρχίσεις να βάζεις όρια, ίσως κάποιοι δεν αντέξουν τη νέα σου στάση, ίσως μείνεις για λίγο μόνος. Αλλά αυτή η μοναξιά δεν συγκρίνεται με το να ζεις φυλακισμένος μέσα στο ίδιο σου το σώμα, δεν συγκρίνεται με το να φοβάσαι την ίδια σου την ανάσα.
Η δύναμη δεν είναι να αντέχεις τα πάντα. Η δύναμη είναι να σταματάς εκεί που αρχίζεις να χάνεσαι, να λες «όχι» χωρίς να απολογείσαι, να φεύγεις χωρίς να εξηγείς, να επιλέγεις εσένα, ακόμα κι αν αυτό κοστίζει. Γιατί ναι, θα κοστίσει. Αλλά ξέρεις τι κοστίζει περισσότερο; Να συνεχίσεις έτσι, να αφήνεις τον φόβο της απόρριψης να καθορίζει τη ζωή σου, να δίνεις σε άλλους τον έλεγχο της ψυχής σου, να φτάνεις στα όριά σου και να κάνεις πως δεν βλέπεις, μέχρι που το σώμα σου θα σε αναγκάσει να δεις. Και τότε δεν θα είναι επιλογή, θα είναι ανάγκη.
Κάν’ το πριν φτάσεις εκεί. Διάλεξε τον εαυτό σου όχι αύριο, όχι όταν «θα είσαι έτοιμος», αλλά τώρα. Γιατί, αν δεν σε προστατέψεις εσύ, κανείς δεν θα το κάνει για σένα.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
