Princess treatment. Μία τάση που απασχολεί πολύ τελευταία και μεταφράζεται ως υγιές και προαπαιτούμενο στοιχείο για μια σχέση. Είναι όμως έτσι ή στην προσπάθειά μας να αναγνωριστεί η αξία μιας γυναίκας περνάμε στην αντίπερα όχθη;
Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: το λεγόμενο “princess treatment” είναι ουσιαστικά μια κατάσταση που θέλει τον άνδρα να φέρεται στη σύντροφό του σαν πριγκίπισσα. Όχι απλώς με σεβασμό και αγάπη, αυτά πλέον θεωρούνται πολύ βασικά και κοινότυπα. Θέλει τον άνδρα να κάνει ακριβά δώρα, εκπλήξεις, να ανοίγει την πόρτα, να παρέχει άνετη ζωή και να μην αφήνει τη σύντροφό του ποτέ να κουράζεται ή να πληρώνει. Με λίγα λόγια να την “κακομαθαίνει”. Στην πιο ακραία της μορφή μάλιστα περιλαμβάνει έναν άνδρα που αναλαμβάνει τα πάντα και πολλές φορές δεν αφήνει καν τη σύντροφό του να δουλεύει, αφού εκείνη “αξίζει” πολλά παραπάνω.
Φυσικά, για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, το να θες από τη σχέση σου ασφάλεια, φροντίδα και ενδιαφέρον κάθε άλλο παρά μεμπτό είναι. Είναι οι βάσεις για μια υγιή και όμορφη σχέση. Όταν όμως όλα αυτά αντικαθιστούν την πραγματική σύνδεση δύο ατόμων, την αμφίδρομη υποστήριξη και σεβασμό του ενός προς τον άλλον και γίνονται απαιτήσεις, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα.
Αν ο μόνος τρόπος για να είσαι με κάποιον είναι να τον βάζεις σε έναν αδιάκοπο αγώνα εντυπωσιασμού και προσφοράς τότε η σχέση γίνεται απλά συναλλαγή. Καμία ισότητα, καμία πραγματική αγάπη και συντροφικότητα. Ο σύντροφος μετατρέπεται σε αυλικό που πρέπει να τρέχει και να εκπληρώνει κάθε σου επιθυμία απλά και μόνο επειδή υπάρχεις στη ζωή του.
Με μια ματιά στα social media θα βρεις άπειρους “οδηγούς” για το τι σημαίνει princess treatment και τι πρέπει να περιμένεις και να απαιτείς από έναν άνδρα για να είσαι μαζί του. Στην ουσία, αυτό που θα βρεις είναι πως να γυρίσεις δεκαετίες πίσω, αλλά με έναν κάποιο εκμοντερνισμό. Πώς δηλαδή να γίνεις πλήρως εξαρτημένη από ένα άλλο πορτοφόλι, να αφήσεις τη δική σου εξέλιξη και αυτοπραγμάτωση και να “αγκιστρωθείς” από μια σχέση που θα στα προσφέρει όλα αβίαστα και άφθονα.
Ποιο είναι όμως το τίμημα της κατάστασης αυτής; Με το να αφήνεσαι στα χέρια άλλου και να μην έχεις οικονομική ανεξαρτησία μπορεί τα πράγματα να καταλήξουν όχι και τόσο παραμυθένια. Να γίνεις ένα έρμαιο που απλά μένει άπραγο και περιμένει μόνο να λαμβάνει. Και μια γυναίκα που δεν στέκεται στα πόδια της μπορεί άνετα από πριγκίπισσα να γίνει αιχμάλωτη.
Και αν δούμε τα πράγματα εντελώς ρεαλιστικά: καμία ισότητα δεν υπάρχει αν ζητάς από τον σύντροφό σου να σε “υπηρετεί”. Οι σχέσεις θέλουν δουλειά και από τους δύο. Να παίρνεις και να δίνεις φροντίδα, αγάπη, κατανόηση, βοήθεια. Να μην απαιτείς να γίνει κανένας “χαλί να τον πατήσεις”. Αλλά να στέκεστε από κοινού ολόκληροι, ανεξάρτητοι και να ψάχνετε στον άλλον αυτές τις ποιότητες για να πορευτείτε μαζί πλάι πλάι.
Βγες από τα social media και τα ωραιοποιημένα βιντεάκια με τις “τέλειες” ζωές. Η ζωή δεν είναι αυτό. Οι σχέσεις θέλουν σύνδεση και όχι χορηγία. Και η γλώσσα αγάπης που ονομάζεται “acts of service” δεν έχει καμία σχέση με αυτό το φιάσκο, όπως και ο σεβασμος μετο manual για το πώς να είσαι σωστός υπήκοος.
Συντάκτης: Αλεξάνδρα Παπαθανασίου
