Από τα πρώτα κιόλας επεισόδια της τηλεοπτικής μεταφοράς της Η Μεγάλη Χίμαιρα στην ΕΡΤ, ένα πράγμα έγινε ξεκάθαρο: το σεξ δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο. Είναι παντού. Είναι ωμό, έντονο, επαναλαμβανόμενο και συχνά άβολο. Και αυτό ακριβώς είναι που άναψε τη συζήτηση. Γιατί τόσες πολλές ερωτικές σκηνές; Χρειάζονταν όλες; Ή μήπως η σειρά «το παράκανε»;
Η απάντηση, όσο κι αν ενοχλεί μερίδα του κοινού, βρίσκεται στον ίδιο τον πυρήνα του έργου του Μ. Καραγάτσης. Στη Μεγάλη Χίμαιρα το σ#ξ δεν είναι ρομαντικό. Δεν είναι τρυφερό. Δεν είναι καν απελευθερωτικό. Είναι μια βιολογική δύναμη που παρασύρει τους ήρωες, τους εκθέτει και τελικά τους καταστρέφει. Ο Καραγάτσης δεν έγραφε για να εξάψει. Έγραφε για να δείξει τι συμβαίνει όταν το ένστικτο παίρνει τον έλεγχο.
Οι σκηνές σεξ που είδαμε στα δύο ωριαία επεισόδια δε λειτουργούν ως «διάλειμμα» από την πλοκή. Είναι η ίδια η πλοκή. Η Μαρίνα δεν αναζητά απλώς την ηδονή — προσπαθεί να γεμίσει ένα υπαρξιακό κενό. Κάθε ερωτική πράξη είναι μια σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που «πρέπει» και σε αυτό που ποθεί. Και όσο πιο πολύ καταπιέζεται, τόσο πιο βίαια ξεσπά.
Εδώ μπαίνει και το μεγάλο δίπολο του έργου: έρωτας και θάνατος. Στη Μεγάλη Χίμαιρα το σεξ δεν οδηγεί στη λύτρωση αλλά στην πτώση. Οι ερωτικές σκηνές δεν κορυφώνονται για να μας αφήσουν ικανοποιημένους ως θεατές· κορυφώνονται για να προαναγγείλουν την καταστροφή. Κάθε σώμα που ενώνονται είναι ένα βήμα πιο κοντά στο μοιραίο. Κι αυτός είναι ο λόγος που η επανάληψή τους κουράζει, σοκάρει και προκαλεί: γιατί ακριβώς αυτό ήθελε και το κείμενο.
Η σεξουαλικότητα της Μαρίνας είναι επίσης εργαλείο πολιτισμικής σύγκρουσης. Ως «φράγκισσα», ως ξένη στη Σύρο, φέρει πάνω της μια δυτική ελευθερία που δεν χωρά σε μια κλειστή, ανδροκρατούμενη κοινωνία. Το σώμα της γίνεται πεδίο προβολής φόβων, επιθυμιών και ηθικού πανικού. Οι σκηνές σεξ δεν αφορούν μόνο εκείνη· αφορούν το πώς μια κοινωνία αντιδρά όταν μια γυναίκα δεν χωρά στο καλούπι της.
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που το 2026 η σειρά άνοιξε ξανά μια παλιά πληγή: πού τελειώνει η καλλιτεχνική αναγκαιότητα και πού αρχίζει ο σεξισμός της εποχής; Κάποιοι είδαν στις σκηνές μια πιστή αποτύπωση του έργου. Άλλοι είδαν το ανδρικό βλέμμα του συγγραφέα να μεταφέρεται αυτούσιο στη μικρή οθόνη. Και κάπου εκεί, όπως πάντα, το ελληνικό ίντερνετ απάντησε με χιούμορ — με την Όλγα Μαρκάτου του Ντόλτσε Βίτα να επιστρέφει ως meme-κριτής της «τηλεοπτικής ηθικής».
Ίσως όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν είχε «πολύ σεξ». Ίσως είναι αν αντέχουμε να βλέπουμε το σεξ όχι ως κάτι ωραιοποιημένο, αλλά ως αυτό που συχνά είναι: δύναμη ανεξέλεγκτη, σκοτεινή, μπερδεμένη, γεμάτη ενοχή και αυτοκαταστροφή. Γιατί στη Μεγάλη Χίμαιρα το σεξ θέλει να μας κάνει να φανταστούμε, να φαντασιωθούμε αλλά και να προβληματιστούμε. Κι αυτό, τελικά, είναι που μας φέρνει σε τόσο μεγάλη αμηχανία.
