Η κακοκαιρία που έσκασε χθες το απόγευμα πάνω από την Αττική δεν ήταν απλώς «άλλη μία δυνατή βροχή», αφού κατέληξε στο να χαθούν δύο άνθρωποι λόγω της σφοδρότητάς της.
Στην Άνω Γλυφάδα, λίγο μετά τις 8 το βράδυ της Τετάρτης, μια 56χρονη γυναίκα που επέστρεφε από τη δουλειά της προσπάθησε να περάσει κάθετα τον δρόμο, στη συμβολή των οδών Κυρίλλου και Μεθοδίου με Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Εκείνη τη στιγμή, ένας ορμητικός χείμαρρος κατέβαινε από το βουνό. Όχι απαραίτητα ψηλός σε ύψος, αλλά ανεξέλεγκτος σε δύναμη. Τα νερά την παρέσυραν και την εγκλώβισαν κάτω από ένα αυτοκίνητο που είχε ήδη παρασυρθεί από τον όγκο του νερού.
Οι γείτονες βγήκαν έξω, κάλεσαν σε βοήθεια, προσπάθησαν να κάνουν ό,τι μπορούσαν. «Δεν μπορούσε να πιαστεί από πουθενά», λένε αυτόπτες μάρτυρες. Πέτρες, νερό, πανικός. Όταν οι πυροσβέστες κατάφεραν να την απεγκλωβίσουν, ήταν ήδη αργά. Η 56χρονη είχε χάσει τις αισθήσεις της. Μια γυναίκα, μια μητέρα, μια εργαζόμενη που απλώς γύριζε σπίτι.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, λίγες ώρες νωρίτερα, μια ακόμη τραγωδία εκτυλισσόταν στο Άστρος Κυνουρίας. Ένας 53χρονος λιμενικός, εν ώρα καθήκοντος, παρασύρθηκε από ισχυρό κύμα την ώρα που βρισκόταν σε πεζή περιπολία στο λιμάνι. Το κύμα τον χτύπησε με τέτοια δύναμη που του προκάλεσε σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι. Ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του και λίγο αργότερα διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Άλλη μια ζωή που χάθηκε απλώς επειδή η φύση ξέσπασε – κι εμείς βρεθήκαμε εκτεθειμένοι.
Στην Αττική, η ένταση της βροχής ήταν πρωτοφανής. Σύμφωνα με τον Κώστας Λαγουβάρδος, τα οκτώ μεγαλύτερα ύψη βροχής σε ολόκληρη τη χώρα καταγράφηκαν χθες στο λεκανοπέδιο. Στην κορυφή βρέθηκε ο Παπάγου με 174 χιλιοστά βροχής, ενώ ακολούθησαν περιοχές όπως το Νομισματοκοπείο, το Χαλάνδρι, ο Βύρωνας, η Δροσιά, η Ηλιούπολη, το Μαρούσι και οι Αμπελόκηποι. Τα στοιχεία προέρχονται από το δίκτυο του Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, που κατέγραψε την κατανομή της βροχής μέσω εκατοντάδων μετεωρολογικών σταθμών.
Όλα αυτά δεν είναι «ακραία φαινόμενα» μόνο για τα δελτία ειδήσεων. Είναι δρόμοι που περνάμε κάθε μέρα χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι η διαδρομή από τη δουλειά στο σπίτι, το λιμάνι μιας βάρδιας, το «πάω απέναντι και γυρνάω». Είναι περιοχές που υπήρξε ραγδαία δόμηση χωρίς μέριμνα αλλά και ο απόηχος όλων αυτών των πυρκαγιών που χτυπούν την Αττική καλοκαίρι μετά το καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει δασική έκταση για να συγκρατήσει κάποιον από αυτόν τον όγκο νερού.
Το πιο άβολο κομμάτι δεν είναι η βροχή. Είναι ότι μετά θα στεγνώσουν όλα, θα φύγουν τα νερά, θα ανοίξουν οι δρόμοι, και εμείς θα συνεχίσουμε σαν να μη συνέβη τίποτα. Μέχρι την επόμενη φορά. Μέχρι το επόμενο «δεν ήταν τόσο ψηλά το νερό», το επόμενο «ποιος να το φανταζόταν;». Κι όμως, πάντα κάποιος το πληρώνει πρώτος.
Άραγε, πόσο εύκολα συνηθίσαμε να θεωρούμε τις ανθρώπινες απώλειες «παράπλευρες»; Και πόσο γρήγορα ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε τέτοια είδηση υπάρχει μια ζωή που απλώς δεν πρόλαβε να φτάσει σπίτι;
