Ας μιλήσουμε λίγο σοβαρά, αλλά όχι πολύ σοβαρά. Γίνεται ακόμα λόγος για κονσομασιόν στα μαγαζιά; Γιατί αν νομίζαμε ότι αυτό είναι μια λέξη που έμεινε κάπου στα ‘90s, έρχεται η Τραϊάνα Ανανία να μας θυμίσει ότι όχι, δεν είναι απλώς λήμμα σε λεξικό. Είναι κάτι που, σε ορισμένες περιπτώσεις, συνεχίζει να θεωρείται μέρος της δουλειάς.
Συγκεκριμένα, η ηθοποιός και τραγουδίστρια, περιέγραψε ένα περιστατικό που συνέβη στο πλαίσιο επαγγελματικής πρότασης. Ενημερώθηκε ότι υπάρχει διαθέσιμη θέση σε μουσικό χώρο κι επειδή, όπως είπε, είχε ένα ένστικτο για το τι συνέβαινε στο μαγαζί, η πρώτη της ερώτηση ήταν αν ο ιδιοκτήτης γνωρίζει πως δεν κάνει κονσομασιόν, επειδή ήθελε να είναι ξεκάθαρο το πλαίσιο. Η συνέχεια ήταν απλή και κάπως αποκαλυπτική, η απάντηση δεν ήρθε ποτέ και η συνεργασία έμεινε στον αέρα.
Και κάπου εδώ μπαίνει το βασικό ερώτημα. Τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε κονσομασιόν; Όχι, δε μιλάμε για το να είσαι κοινωνικός ή ευγενικός. Μιλάμε για την προσδοκία ότι ένας καλλιτέχνης θα κάθεται στα πρώτα τραπέζια (που πληρώνουν καλά), θα πίνει με πελάτες ή ιδιοκτήτες και θα λειτουργεί περισσότερο ως συνοδευτική παρουσία παρά ως άνθρωπος που πληρώνεται για τη δουλειά του πάνω στη σκηνή.
Το θέμα δεν είναι αν κάποιος το επιλέγει. Το θέμα είναι όταν αυτό παρουσιάζεται ως ζητούμενο για να πάρει τη δουλειά. Όταν δεν μπαίνει καν στη συζήτηση ως επιλογή, αλλά ως αυτονόητο κομμάτι του πακέτου. Σαν να λέγεται «θα τραγουδήσεις, και φυσικά θα κάθεσαι και στα τραπέζια, έτσι κάνουν εδώ». Και κάπου εκεί αρχίζει η αμηχανία. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, το να ζητάς από μια καλλιτέχνιδα ή από οποιονδήποτε καλλιτέχνη να αποδείξει τη “διαθεσιμότητά” του εκτός σκηνής, δεν έχει καμία σχέση με το ταλέντο. Έχει σχέση με μια παλιά αντίληψη που μπλέκει ρόλους, προσδοκίες και επαγγελματικά όρια, σαν να είναι όλα ένα πράγμα.
Η Τραϊάνα Ανανία δε μίλησε με θυμό ούτε με διάθεση καταγγελίας. Το είπε απλά, σχεδόν σαν να περιγράφει κάτι που συνέβη και άφησε τους υπόλοιπους να κάνουν τη σύνδεση. Και ίσως αυτό ήταν το πιο δυνατό στοιχείο της ιστορίας. Ότι δεν παρουσιάστηκε σαν σκάνδαλο, αλλά σαν κάτι που δυστυχώς ακόμα συμβαίνει και αφορά καλλιτέχνες που δεν είναι πρώτα ονόματα και -άρα- δε θα πουν τόσο εύκολα όχι, αφού εξαρτάται από αυτό το αν θα έχουν δουλειά.
Η συζήτηση που άνοιξε δεν αφορά μόνο ένα άτομο ή ένα μαγαζί. Αφορά το πώς ορίζεται η επαγγελματική σχέση στον χώρο της διασκέδασης. Αν η δουλειά είναι να τραγουδάς, να παίζεις, να εμφανίζεσαι στη σκηνή, τότε εκεί θα έπρεπε να σταματάει και η απαίτηση. Ίσως τελικά το κονσομασιόν να μην είναι απλώς μια παλιά συνήθεια, αλλά ένα τεστ εποχής. Και αν κάτι τέτοιο εξακολουθεί να θεωρείται αυτονόητο, τότε μάλλον η κουβέντα αυτή δεν είναι απλώς χρήσιμη είναι απαραίτητη. Γιατί ο επαγγελματικός σεβασμός δε θα έπρεπε ποτέ να χρειάζεται διευκρίνιση.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
